ALMANYA TRENİ 28.Cİ BÖLÜM -  İLK MESAİ

ALMANYA TRENİ 28.Cİ BÖLÜM - 

İLK MESAİ

Henüz hava aydınlanmamıştı.

Heim’in uzun koridorunda yankılanan zil sesiyle herkes bir anda uyandı.

Demir ranzalar gıcırdadı.

Birbiri ardına kapılar açıldı.

Uykulu gözlerle koridora çıkan işçiler, sessizce hazırlanıyordu.

Kimisi yüzünü soğuk suyla yıkıyor…

Kimisi aceleyle gömleğini ilikliyordu.

Memduh da yatağından kalktı.

Şakire’nin bohçasından çıkardığı temiz gömleğini giydi.

Aynaya baktı.

Yorgundu…

Ama gözlerinin içinde hâlâ umut vardı.

Yemekhanede kahvaltı hazırdı.

Sert ekmek…

Tereyağı…

Reçel…

Peynir…

Ve sıcak kahve.

Memduh, kahveyi ilk yudumladığında yüzünü buruşturdu.

Tadı alışık olduğu hiçbir şeye benzemiyordu.

Yanındaki Kayserili işçi gülümsedi.

“Bizim çayın yerini tutmaz.”

Masadakiler hafifçe güldü.

O kısa kahkaha, gurbet sabahının sessizliğini biraz olsun dağıttı.

Bir süre sonra fabrikanın servis otobüsü geldi.

İşçiler sırayla bindiler.

Otobüs ilerledikçe devasa bacalar görünmeye başladı.

Gökyüzüne yükselen dumanlar…

Demir yolları…

Bitmek bilmeyen fabrika binaları…

Memduh böyle büyük bir sanayi tesisini hayatında ilk kez görüyordu.

Otobüs fabrikanın önünde durdu.

Kapıda yüzlerce işçi vardı.

Almanlar…

İtalyanlar…

Yunanlar…

İspanyollar…

Türkler…

Hepsi aynı kapıdan içeri giriyordu.

İçeri girdiklerinde önce soyunma odasına götürüldüler.

Her işçiye bir dolap verildi.

Mavi renkli iş tulumu…

Koruyucu ayakkabı…

Eldiven…

Ve numaralı bir yaka kartı…

Tercüman herkesin anlayacağı şekilde konuştu.

“Bu kartı üzerinizden hiç çıkarmayın.”

“Kaybederseniz fabrikanın içine giremezsiniz.”

Memduh kartını tulumuna dikkatlice iliştirdi.

Artık burada adı kadar numarası da vardı.

Biraz sonra orta yaşlı Alman ustabaşı içeri girdi.

Sert bakışlıydı.

Ama konuşurken bağırmıyordu.

Tercüman yanına geçti.

“Ustabaşı hoş geldiniz diyor.”

“Kurallara uyarsanız hiçbir sorun yaşamazsınız.”

Alman ustabaşı elindeki parçayı kaldırdı.

Birkaç hareketle nasıl takılacağını gösterdi.

Sonra saatini işaret etti.

Tercüman çevirdi.

“Burada zaman çok önemlidir.”

“Bir dakika bile gecikmeye tahammül yok.”

Memduh dikkatle izliyordu.

Ayakkabı tamirciliğinde her işi kendi başına yapardı.

Buradaysa herkes yalnızca tek bir parçadan sorumluydu.

Yüzlerce insan, tek bir otomobili birlikte üretiyordu.

Bu düzen ona şaşırtıcı gelmişti.

Siren çaldı.

Bant hareket etmeye başladı.

Demir parçalar ağır ağır önlerinden geçiyordu.

Memduh’un görevi, önüne gelen parçayı birkaç saniye içinde yerine yerleştirmekti.

İlk denemesinde eli titredi.

Vida yere düştü.

Ustabaşı uzaktan baktı.

Bir şey söylemedi.

Sadece parçayı tekrar gösterdi.

Memduh derin bir nefes aldı.

Bu kez dikkatlice yerleştirdi.

Ustabaşı başını hafifçe salladı.

İlk kez yüzünde belli belirsiz bir memnuniyet ifadesi oluştu.

Saatler ilerledikçe zaman kavramı kayboldu.

Siren…

Makine sesleri…

Çekiçler…

Motorlar…

Hiç durmadan çalışan bant…

Memduh sadece önüne gelen işe odaklanıyordu.

Öğle molası verildiğinde ellerine baktı.

Avuçlarının içi yağ olmuştu.

Parmakları sızlıyordu.

Ama içinden tek bir cümle geçti.

“Bugün kazandığım her kuruş, Şakire’nin ve çocuklarımın geleceği olacak.”

O gün akşam Heim’e döndüğünde yorgunluktan konuşacak hâli kalmamıştı.

Demir ranzaya uzandı.

Tavanı seyrederken cebinden küçük mendili çıkardı.

Şakire’nin işlediği mavi çiçeklere dokundu.

Gülümsedi.

“Dayan…” dedi kendi kendine.

“Bir gün onları da buraya getireceğim.”

Ve o gece, gurbetin ilk iş günü sessizce geride kaldı.

Devam edecek…