Umudun Yorulduğu Çağ

Bir ömrün içinde yaptıklarım, yapamadıklarım, yapmak isteyip de sonucunun güzel olacağına inandığım onca şey… Hepsi bir muhasebe masasında önümde duruyor sanki. En çok da şuna üzülüyorum: Umutlu olmanın bile insanı yorduğu bir zamandan geçiyoruz.İnsan tanıdıkça büyür derlerdi; oysa ben tanıdıkça yoruldum. Duygusu körelmiş, çıkarları karakterinin önüne geçmiş insanlarla karşılaşmanın, insanı insandan soğutan bir tarafı var. İnsanca yaşamanın bile fazla görüldüğü bir düzende, sade kalabilmek neredeyse bir direniş. Kendi koltuğunu, kendi çıkarını, kendi güvenli alanını korumaya çalışanların dünyasında; vicdanı, emeği ve iyi niyeti savunmak bazen saflık sanılıyor.Oysa mesele saf olmak değil; insan kalabilmek.Son yıllarda karşılaştığım karakterler ve şahit olduğum ilişkiler bana şunu gösterdi: Toplumsal çürüme bir anda olmuyor. Küçük vazgeçişlerle başlıyor. Bir haksızlığa sessiz kalmakla, bir doğruyu söylememekle, birinin hakkını görmezden gelmekle büyüyor. Sonra bir bakıyorsun, kötülük sıradanlaşmış,iyilik ise cesaret isteyen bir eyleme dönüşmüş.En acısı da,Bazen sizi yarı yolda bırakan, hatta satan insanların aslında ne kadar küçük hesapların içinde kaybolduğunu görüyorsunuz. Onlara fazla gelmiş olmanızın sebebi, sizin hatanız değil,onların dar dünyası. Derinliği olmayan insanlar, derin duyguları taşıyamaz.Toplumsal bilincin zayıfladığı çağlarda büyük hatalar, güneş tutulması gibidir. Kısa sürer belki ama o karanlık an, insanın içini ürpertmeye yeter. Yine de unutmamak gerekir! "Güneş tutulur ama yok olmaz. Işık, sabrını koruyanların tarafındadır."

Belki de bu dönem bana şunu öğretiyor. Her kayıp, insanın kendine biraz daha yaklaşmasıdır. Her hayal kırıklığı, kiminle yürünmeyeceğini öğretir.Ve umudum,Yorulsa bile tamamen terk etmedi beni,

Çünkü umut, dışarıdan değil,insanın kendi içindeki temiz yerden doğar...

"Ben hâlâ o yeri korumaya çalışıyorum"