Haksızlığın Sessiz Çığlığı

Bazı acılar bağırmaz…

Ne ses çıkarır, ne de iz bırakır gibi görünür.

Ama insanın içini, içten içe kemirir.

İşte haksızlık da böyledir.

Sessizdir, ama en çok can yakan yaradır.

Birine haksızlık yapıldığında sadece bir insan değil, adaletin kalbi de incinir.

Çünkü haksızlık, sadece yanlış olmak değildir;

görmezden gelinmektir, yok sayılmaktır, değersiz hissettirilmektir.

İnsan en çok da, kendini anlatamadığında yorulur.

En çok, haklı olduğu halde susmak zorunda kaldığında kırılır.

Ve en ağır olanı şudur:

Biri seni incitir, ama herkes susar.

Haksızlık karşısında susmak, onu büyütür.

Sessizlik, zalimin en güçlü silahıdır.

O yüzden bazen tek bir söz, koca bir karanlığı aydınlatır.

Bazen “Bu doğru değil” demek, bir insanın yeniden nefes almasını sağlar.

Ama bilmeliyiz ki;

Haksızlık yapan güçlü olabilir,

ama haklı olan her zaman daha onurludur.

Çünkü güç geçer, ama vicdan kalır.

Asıl adalet dışarıdan değil,

insanın kendi vicdanından sorulur gün gelir o vicdan seni ta yüreğinden vurur.

Ve o gün gerçek ortaya çıkar.

Ve herkes işte o gün seni anlar.

Belki geç olur, ama ilahi adalet , asla kaybolmaz er yada geç tecelli eder. 

Belki bugün adalet gecikir…

Belki sesin duyulmaz…

Ama kalbin doğruysa, yolun da kaybolmaz.

Zaman, her gerçeği gün gelir açığa çıkarır.

Unutma: Haksızlığa uğrayan değil,

haksızlık yapan kaybeder.

Çünkü vicdanı kirlenenin, dünyası da karanlıktır.

Ve sen…

Eğer bugün haksızlığa uğradıysan,

bil ki yalnız değilsin.

Kalbin hâlâ temizse,

sen zaten kazanmışsındır. ?

Dilerim yolunuz vicdanı adaletli insanlara çıksın. 

Kalın sağlıcakla.