“Anne” gibi.

Dünyaya gözlerimizi açtığımız o ilk anda, henüz hiçbir şey bilmiyorken bile tanıdığımız tek şeydir anne.

 Kokusu ezberimizdir, sesi güvenimiz… O varken dünya biraz daha katlanılır, biraz daha sıcak, biraz daha “ev” olur.

Anne olmak sadece bir çocuğu büyütmek değildir aslında.

Anne olmak; uykusuz geceleri sessizce sabaha bağlamak,

kendi hayallerini bir süreliğine askıya alıp başka bir hayatı büyütmektir.

Bazen bir tabak yemekte, bazen bir bakışta, bazen de hiç söylenmeyen bir duada saklıdır annelik.

Biz çoğu zaman fark etmeyiz.

Çünkü anneler, yaptıklarını anlatmaz.

Onlar yorgunluklarını saklamayı, gözyaşlarını içine akıtmayı,

“ben iyiyim” demeyi çok iyi bilirler.

Oysa bir annenin “iyiyim” demesi, çoğu zaman güçlü kalmaya çalıştığı anlamına gelir.

Anneler Günü…

Takvimde bir gün sadece.

Ama bir annenin emeği ne takvime ne de bir ömüre sığmaz.

O yüzdendir ki bir annenin sevgisi

bir güne indirilecek kadar küçük değildir.

Belki bugün bir çiçek alırız, bir mesaj yazarız, yada bir hediye ile sarılırız…

Ama asıl mesele şu:

Onlar hayattayken değerlerini anlayabiliyor muyuz?

Çünkü bazı yokluklar, geç fark edilir.

Ve bazı “keşke”ler, insanın içinde ömür boyu yankılanıyor. 

Bugün…

Annen varsa, sesini biraz daha uzun dinle.

Sarılırken biraz daha sıkı sarıl.

Ona sadece “iyi ki varsın” deme…“İyi ki benim annemsin” de.

Eğer annen artık yanında değilse…

Bil ki o sevgi hiçbir yere gitmedi.

Bir davranışında, bir cümlende, bir merhamet anında hâlâ yaşıyor.

Çünkü anneler, sadece doğuran değil…

İz bırakanlardır.

Ve bazı izler, ne kalpten nede ömüreden asla silinmez.

Ben de bu vesileyle bu yazımı kendi Anneme ithafen yazıyorum ve bir kez daha sesleniyorum 

               ANNEMMM iyi ki benim 'ANNEMSİN " ❤️

Hayatta olan ve anneliğin hakkını veren tüm annelerimize sağlıklı ömürler, hayatta olmayan annelerimize de ALLAH'TAN rahmet diliyorum. 

 ANNELER GÜNÜNÜZ KUTLU OLSUN. ❤️

Ne tam bitmiştir ne de devam edebilmiştir. İşte en çok da bu yüzden insanın içinde kalır; çünkü tamamlanmamış olan her şey, zihnin en gürültülü köşesinde ve kalbinde yaşamaya devam eder.

Hepimizin hayatında bir “yarım kalan hikâye” vardır. 

Belki bir aşk, belki bir dostluk, belki de sadece söylenmemiş birkaç cümle… İnsan çoğu zaman bitmiş olanla değil, yarım kalanla savaşır. Çünkü biten herşeyin bir vedası vardır ama yarım kalan, her gün yeniden başlar.

Bir ilişki düşünün mesela… Her şey güzel giderken bir anda kopan bir bağ.

 Hele ki ne büyük bir kavga vardır, ne de kesin bir sebep. 

Sadece eksik kalmış bir konuşma, ertelenmiş bir yüzleşme… Ve sonra zaman girer araya. O Zaman denilen mekanizma var ya ahh o zaman bazı şeyleri iyileştirir derler ama aslında yaptığı tek şey bazı yaraları sadece kabuk bağlatır. 

 Oysa ki o kabuğun altında hâlâ o hikâyenin geçti sanılan ama asla geçmeyen yarası saklıdır. 

Yarım kalan hikâyeler, insanın en dürüst aynasıdır. 

Kimbilir belki de bazı hikâyeler yarım kalmak için vardır. 

Çünkü her şeyin sonu olmak zorunda değildir. Bazı duyguların, bazı insanların hayatımızda ki yeri bir nokta değil, üç nokta olmalıdır… 

Nede olsa üç nokta sessizce özlemi, ihtimali ve hikâyenin devam ettiğini fısıldar bize.

Ve belki de büyümek olgunlaşmak dediğimiz şey, o yarım kalan hikâyeyi kabul etmekten geçiyordur. Onu tamamlamaya çalışmadan, olduğu haliyle kalbine koyabilmek…“Evet, bu böyle kaldı” diyebilmek… Çünkü bazen en büyük olgunluk, eksikliğiyle barışabilmektir.

Unutma… Yarım kalan hikâyeler kaybolmaz. Sadece şekil değiştirir. Bir şarkıda, bir kokuda, bir sokakta hiç beklemediğin bir anda mutlaka karşına çıkar. 

Ama artık canını acıtmıyordur çünkü sen, onun eksikliğinde kendini tamamlamayı öğrenmişsindir. 

Sadece; bir ah be olmasaydı sonumuz böyle dersin yoluna devam edersin. 

Dilerim ki her nerede yarım kalırsanız kalın ama güzel hatırlanın.

Hayatınız tamamlanan hikâyeler ile geçsin. Kalın sağlıcakla ❤️

Ne ses çıkarır, ne de iz bırakır gibi görünür.

Ama insanın içini, içten içe kemirir.

İşte haksızlık da böyledir.

Sessizdir, ama en çok can yakan yaradır.

Birine haksızlık yapıldığında sadece bir insan değil, adaletin kalbi de incinir.

Çünkü haksızlık, sadece yanlış olmak değildir;

görmezden gelinmektir, yok sayılmaktır, değersiz hissettirilmektir.

İnsan en çok da, kendini anlatamadığında yorulur.

En çok, haklı olduğu halde susmak zorunda kaldığında kırılır.

Ve en ağır olanı şudur:

Biri seni incitir, ama herkes susar.

Haksızlık karşısında susmak, onu büyütür.

Sessizlik, zalimin en güçlü silahıdır.

O yüzden bazen tek bir söz, koca bir karanlığı aydınlatır.

Bazen “Bu doğru değil” demek, bir insanın yeniden nefes almasını sağlar.

Ama bilmeliyiz ki;

Haksızlık yapan güçlü olabilir,

ama haklı olan her zaman daha onurludur.

Çünkü güç geçer, ama vicdan kalır.

Asıl adalet dışarıdan değil,

insanın kendi vicdanından sorulur gün gelir o vicdan seni ta yüreğinden vurur.

Ve o gün gerçek ortaya çıkar.

Ve herkes işte o gün seni anlar.

Belki geç olur, ama ilahi adalet , asla kaybolmaz er yada geç tecelli eder. 

Belki bugün adalet gecikir…

Belki sesin duyulmaz…

Ama kalbin doğruysa, yolun da kaybolmaz.

Zaman, her gerçeği gün gelir açığa çıkarır.

Unutma: Haksızlığa uğrayan değil,

haksızlık yapan kaybeder.

Çünkü vicdanı kirlenenin, dünyası da karanlıktır.

Ve sen…

Eğer bugün haksızlığa uğradıysan,

bil ki yalnız değilsin.

Kalbin hâlâ temizse,

sen zaten kazanmışsındır. ?

Dilerim yolunuz vicdanı adaletli insanlara çıksın. 

Kalın sağlıcakla. 

Kimi selam gibi geçer, kimi gürültü gibi dağılır.

Ama çok azı vardır ki…

Kalbine dokunur ve orada iz bırakır. İşte biz onlara dost diyoruz.

Dostluk, her gün konuşmak değildir aslında.

Bazen günlerce susabilmektir…

Ve yeniden konuştuğunda, hiçbir şey eksilmemiş gibi kaldığı yerden devam edebilmektir.

Dost dediğin; kalabalıkta elini tutan değil de, yalnızlığında yüreğine omuz verendir.

Gülüşünü çoğaltan herkeste ebette ki dost olmaz;

Bazen seni ağlatan ama gerçeği söylemekten vazgeçmeyen kişi de dostun olabilir.

Fakat dürüstlük adı altında gerçeği söylerken hani o dürüstlükle ile dangalaklık ukalalık arasında ki o ince çizgiyi aşanlar , hani hep ben ben diyen kişi de o sandığın dostun olmayabilir.     

Dostluk; öyle kolay kolay ve çıkar bittiğinde bitmez.

Menfaat yorulduğunda sırtını dönmez.

Zor zamanlarda sessizce yanında durur, üstelik “Ben buradayım” demesine bile gerek kalmadan.

Herkesle gülünüyor ama herkesle susulmuyor be Azizim.

İşte susabildiklerindir dostun.

Cümle kurmana gerek kalmadan anlaşıldığın yer, ruhunun dinlendiği limandır asıl o dostluk.

Zaman elbete ki değiştirir insanları, yolları istemesende ayırır bazen.

Ama gerçek dostluk ne mesafeden korkar

Ne de zamana yenilir.

Bir selamda yeniden yeşerir, bir bakışta kaldığı yerden yeniden devam eder.

Ve ben şunu öğrendim ki:

Az ama gerçek dostluk,

Çok ama sahte kalabalıklardan her zaman daha değerliydi benim için. 

Zaman, hepimizi istemesekte elekten geçiriyor.

Hayatımız da Kalanlar ne tesadüftür ne de şans. Onlar, kalbinin hak ettikleridir.

Ve insan bir yerde şunu da öğreniyor:

Fikirler yollar gönüller ayrılabilir, ne 

her gelen dost , nede her giden de düşman

olmuyor.  

Şu çıkarcı dünyaya inat, çıkarsızca bir dostta denk gelirseniz birbirinizin kıymetini bilin, keza onlar çöplükte bulunan kaşıkçı elması kadar değerlidir.

Sizin sayenizde ben de bunca zamandır dostluğumdan kalan ve bunca zamandır beni de dostluğundan taşıyan dostlarıma çok teşekkür ederim. 

Sizler benim en kiymetlilerimin arasındasınız. İyi ki yollarımız kesişmiş iyi ki kalplerimiz birleşmiş. ❤️

Dilerim sizin de benimki gibi kalbiniz kalbine ve ruhunuz ruhuna kime denk gelirse hayatınız da...Ömürlük olusun. 

Sevgiyle DOSTÇA Kalın sağlıcakla. 

Yılın son günleri…

Takvim yaprakları sessizce düşerken, içimizde gürültülü sorular dolaşıyor.

Neyi başardık, neyi yarım bıraktık, kimleri kırdık, kimlerde kaldık?

Bir yıl bitiyor olsa da aslında sadece zaman değil; bazı hayaller eskidi, bazı acılar yoruldu, bazı umutlar ise hâlâ inatla ayakta.

Kimimiz sevdalardan ayrı düştü kimimiz sevdiklerini toprağa verdi.

Bu yüzdendir ki kimimiz kırık dökük, kimimiz isyankâr . 

Yeni yıl dediğimiz şey sihirli bir kapı değil belki. İçinden geçince her şey düzelmiyor.

Ama her şeye rağmen bir duraktır…Soluklanmak için, yükleri yere bırakmak için,

“Ben elimden geleni yaptım” diyebilmek için kısacası yürek ve vicdan hesaplaşması için durduğumuz bir durak.

Bu yıl da öğrendik ki;

her gülüş samimi değil,

her vedanın sonu hüzün değil,

ve herkes bizim kadar derin düşünmüyor hayatı.

Öğrendik ki bazen gitmek cesaret,

kalmaksa alışkanlıkmış.

Ve en çok da kendimizi ihmal ettiğimizde yoruluyormuşuz.

Bu yüzden Yeni yıla girerken büyük sözler vermeyelim.

“Daha mutlu olacağım” demek yerine,

“Daha az kendimi harcayacağım” diyelim.

Yeni yıl;

daha az açıklama yaptığımız,

daha çok hissettiğimiz,

daha az beklediğimiz,

daha çok kendimiz olduğumuz bir yıl olsun.

Hoş geldin yeni yıl…

Bize kendimize iyi davranmayı, sevdiklerimize sarılmayı ama hepte ben ben dememeyi, iyi niyetimizi kullanmaya kalkanlardan uzakta durmamız gerektiğini arada unutursak kulağımıza fısılda.

Yeni yılda hepimizin Kalbi hafiflesin, yükümüz azalsın,

yolumuz da solumuz da netleşsin inşallah.

Sevgili gönül dostlarım;

Koca bir yılı birlikte bitirdik . Bana göstermiş olduğunuz saygınıza ,sevginize ve verdiğiniz tüm desteklere tüm kalbimle minnettarım. 

Yeni yılda da

Sağlık,mutluluk, sevgi ve saygı dolu günlerimiz yine birlikte olsun. Kalın sağlıcakla. 

MUTLU YILLAR ❤️

Güneşin ışığında bile gölge ararlar. Bir çiçeğe bakarken bile güzelliğini değil solmuş yaprağını görürler. Senin İyi niyetini alırlar, şüpheye çevirirler. Ne verirsen ver, gözleri hep kirli bir perdeyle örtülüdür.

Ve zamanla anlıyorsunuz ki:

İnsan gördüğünü değil, kalbinde taşıdığını yansıtıyor dışarıya.

Birinin içi karanlıksa, kötüyse bakışı da karanlık dili de hep zehirlidir. Ayna kirliyse, yansımada da leke olur. Dünyayı etrafını seni hep kirli görürler, çünkü kir ilk önce içlerinde birikmiştir.

Ama en acı taraf ne biliyor musun?

Bu insanlar kötülüğü dışarıdan geldi sanır.

Oysa o leke, çoktan içlerine yerleşmiştir…

Belki yılların kırgınlığı, belki kıskançlık, belki avutulamayan bir ego… Ne olursa olsun, önce kalplerini karartır. Sonra gözlerini. Sonra dünyayı. Bu insanlara ne yaparsanız yapın asla temizleyemezsiniz.

Biz ne yapacağız peki?

Temiz kalmayı seçeceğiz.

Kirli bakan gözlere değil; iyi niyetle bakan yüzlere döneceğiz.

Çünkü ışığını koruyan bir kalp, karanlığın arasında bile parlamayı bilir.

Unutma dostum:

İnsanın kalbi nasılsa, dünya ona öyle görünür.

Kalbi kirli olan kiri , temiz olan ise güzelliği…

Ve sen…

Her zaman güzelliği gören tarafta ol. Çünkü güzellik görebilmek de bir yetenektir; herkese nasip olmaz.

Dilerim Yolunuz ve solunuz hep Kalbi güzellik ve sevgi dolu insanlara çıksın. Kalın sağlıcakla. ❤️

Yaralarımızın Sessiz Kahramanı. 

İnsanın kalbinde bir yer var; kimseye tarif edemediği, hatta bazen kendisinin bile anlamadığı… İşte sevda tam da orada büyüyor. Gürültüsüz, iddiasız, sessiz sedasız… Ama öyle bir güçle tutar ki, insan ne kaçabilir ne de tam olarak teslim olabilir.

Bazen düşündüğümde şöyle çevreme bakıyorum da , aşk sanki hep yanlış zamanda gelen bir misafir gibi… Kapıyı çalar, açarsın; ama kalbin darmadağınıktır. “Keşke biraz daha bekleseydin” dersin ama dinlemez. O zaten bildiğini yapar. Gelir, oturur, yerleşir.

Kimbilir belki de Sevdayı kıymetli yapan budur: Hazırlıksız yakalanma hali.

Bir bakarsın bir tebessümün içine düşmüşsün. Bir bakarsın bir ses tonu bütün gün zihninde dolaşıyor. Yani aslında aşk, insanın aklını meşgul eden değil, kalbinin ritmini değiştiren o küçük ama güçlü dokunuş.

Ama itiraf edelim dostum…

Aşk hissedildiği kadar masum değil. Aşk sadece çiçek açmaz.

Bazen küser, bazen kırar, bazen de insanın gururuyla sessiz bir savaş verir.

Ve en acısı: İki kişi severken, kalpte sadece biri yorulur.

Yine de ne olursa olsun, kim ne derse desin, sevdaya küsülmez. Çünkü kaybettiğimiz her aşk, bizi kendimize biraz daha yaklaştırır. Yaralarımızın üzerindeki kabuklara inat, insan yine de sever; çünkü sevgi içgüdüsü, korkudan daha büyük bir mucizedir.

Bence aşk, “Ben sana mecburum” diyen şiirlerden çok daha gerçek bir şey:

İnsanın kendine iyi geleni arama cesareti.

Ve belki de en güzel tarafı şu:

Her yeni gün, yeniden sevebilme ihtimalini beraberinde getiriyor.

Kim bilir… Belki de tam şu an, bir yerlerde, biri senin gibi sevmenin ne demek olduğunu öğreniyordur.

Her ne kadar sevda zorlu bir aşk yolu da olsa siz sevdaya sevdalanmaktan vazgeçmeyin. Kalbinize AŞKOLA. 

Bir zamanlar kırıldım.

Sessizce, kimse duymadan…

Kalbim öyle dolmuştu ki, sanki nefes almak bile ağır geliyordu. Bazen gözyaşlarımı yastığıma sakladım, bazen güçlü görünmek için gülümsedim. Ama içimde bir yer hep acıdı.

Sonra bir gün fark ettim ki, ben aslında geçmişte takılı kalmıştım. Her hatırlayışımda yeniden yaşadığım o anlar, beni değil, sadece acımı büyütüyordu. Ve işte o an, kendime şu soruyu sordum:

“Gerçekten özgür müyüm?”

Cevap “hayır”dı. Çünkü affetmemiştim.

Affetmek…

İlk başta bana imkânsız ve çok ağır gibi geldi. “Ben nasıl affederim bunca yaşananlardan sonra ?” dedim defalarca kendime.

Ama sonra anladım: Affetmek, karşındaki insan için değil, kendi kalbin için yapılan bir iyilikmiş.

Çünkü affettiğinde, o karanlık yerin içinde bir ışık aydınlandım.

Kalbimin yeniden nefes alıdığını fark ettim.

Affettim mi?

Evet…

Zor oldu ama ettim.

Çünkü artık geçmişin ağırlığıyla değil, bugünün huzuruyla yaşamak istedim.

Kırıldığım kişileri değil, kendimi iyileştirmeyi seçtim.

Ve inan bana Azizim , o an içimde tarifsiz bir huzur doğdu.

Şimdi biliyorum ki; affetmek unutmak değilmiş sadece acının seni daha fazla üzmesine izin vermemekmiş.

Kalbini sevgiye açmakmış. 

Kendine “Artık tamam, ben buradayım.” demekmiş.

Ve evet…

Affetmek, en çok kendini sevmenin bir yoluymuş, geçmişin zincirlerini bir bir çözmekmiş . Gel Azizim bırak kalbin hafiflesin…

Çünkü hayat, affetmenin ardından yeniden başlıyor. ❤️

Dilerim siz de en kısa zamanda kalbinizi özgür bırakabilir siniz.❤️

Hayal kırıklığı…

Adı bile bir sessizlik gibi çöküyor insanın içine.

Bir şeylerin eksik kaldığını, kalbinin bir köşesinin sızladığını fark ediyorsun. Oysa en başta umutla başlamıştı her şey. İnandığın, güvendiğin, belki de “bu defa farklı olacak” dediğin o anlar… Bir anda yok olup gidiyor.

Hayal kırıklığı aslında sadece yaşanan bir olay değil, bir yüzleşmedir.

Kendinle, beklentilerinle, insanlarla ve hayatla…

Bazen bir dostun sessizliğiyle, bazen sevdiğinin bir sözüyle, bazen de hayatın adaletsizliğiyle geliyor. İste O an, içindeki o çocuk bile susuyor.

Ama unutmamak gerekir:

Aslında hayal kırıklığı, kalbin yanılma hakkıdır.

Mesela şöyle bir profiline baktığın zaman insan olgunlaşıyor, öğreniyor.

Kırıldığın yerden yeniden doğuyor bazen. Çünkü her hayal kırıklığı, seni gerçeğe biraz daha yaklaştırıyor — kim olduğunu, neyi hak ettiğini, nerede durman gerektiğini öğretiyor.

Ve bir gün fark ediyorsun ki…

Kırılmak, yıkılmak değil; yeniden şekil almakmış.

Belki de o hayal kırıklığı olmasaydı, bugün olduğumuz kişi olamayacaktık.

Kırılan Hayallerinin Sessizliği ne kadar büyük olursa olsun yinede hayal etmekten vazgeçmeyin. 

Umudunuz hayallerinizin yoldaşı olsun. Sağlıcakla kalın. 

15 Ekim 2025

Hayatın içinde bazen öyle anlar vardır ki, her şeyin sonuna gelmiş gibi hissederiz. Umutlarımız tükenir, gücümüz azalır, kalbimiz kırılır. Sanki elimizde kalan tek şey, geride bıraktığımız yanmış parçaların külüdür. Fakat işte tam da o anlarda saklıdır yeniden doğuşun mucizesi.

“Küllerinden doğmak” sadece bir söz değildir; insanın içsel gücünü, değişim arzusunu ve yeniden başlama cesaretini temsil eder. Tıpkı anka kuşunun yanıp küllerinden tekrar doğması gibi, biz de hayatın zorlukları karşısında yeniden şekilleniriz.

Her düşüş, aslında yükselişin hazırlığıdır. Zorluklar bizi yıkmak için değil, yeniden inşa etmek için vardır. Kaybettiklerimizden öğrendiğimiz dersler, ruhumuzda yeni bir dirilişin tohumlarını eker. Bazen kaybolduğumuzu sandığımız anlar, gerçekte kendimizi bulduğumuz anlardır.

Küllerinden doğan insan; daha olgun, daha bilge ve daha güçlüdür. Çünkü o, en zor günleri görmüş ve yine de ayağa kalkabilmiştir. Yeniden doğuş, yalnızca hayatta kalmak değil; daha iyi, daha bilinçli, daha cesur bir versiyonumuza evrilmektir.

Sonuç olarak; hiçbir bitiş mutlak değildir. Her son, yeni bir başlangıcın habercisidir. Yeter ki küllerimize bakarken ümitsizliğe değil, içimizde saklı olan yeniden doğma gücüne inanalım. Çünkü insan, ne kadar yansa da, her defasında küllerinden doğabilecek bir varlıktır.

İşte bu yüzden Sebebiniz her ne olursa olsun ister kendiniz için, ister sevdikleriniz için mutlak ve mutlak Küllerinizden yeniden doğun.

Doğan tüm umutlarınızla sevgiyle ve sağlıcakla kalın.

05/10/2025

Birileri birisine beddua ediyorsa bilin ki orada bir yürek yanıyor demekdir. Bu yangın kim tarafından ateşe verildiyse, yanan ister ki o an o ateşte oda onunla yansın.

Inancı olanlar iyi bilir bedduanın ne kadar kötü olduğunu ,çünkü enin de sonun da o can yakanı bulacağını.

Hani derler ya beddua alanlar... beddua etme günahtır. Aslın da oda herşeyin farkındadır çok iyi bilir kimin canını yaktığını, hele ki iyi niyetine ihanet ettiğini o bedduayı hak ettiğini ve gelipte enin de sonun da onu bulacağını gayet iyi bilir.

Bu yüzdendir telaşı çaresizce korkusu beddua alanın.

Gerçi hep kendime soruşumdur ALLAH sevgisi, inancı ,korkusu olan bir kulun yüreğin de kötülük yaşar mi? Bu sorunun cevabını hep merak etmişimdir.

Ama her şeye rağmen yine de kimseye beddua etmeye gerek yok,hayat denilen mekanizma öyle muazzam bir intikamcı ve zaman vaktine öylesine esirdir ki ,her şey gün gelir yerini bulur.

Ben inanıyorum ALLAH yapılan kötülüklerin, haksızlıkların ,hesabını bu dünya da çektirmeden çekeni de göstermeden hayatı bitirmiyor. İnandığım tek şey var ki yüce ALLAH'IN adaleti önce yeryüzünde işliyor ,yeraltın da neler mi oluyor? İşte onu ben de bilmiyorum.

Demem şu ki azizim zaman vaktine tutsak sadece gününü bekliyor.

Onun için sadece sabır.

Insanların kalpleriyle,gururuyla , güveniyle, sevdasıyla oynuyorlar arkasından kuyusunu kazıyorlar sonra da ALLAH'TAN gönül rahatlığı istiyorlar.

Olmaz azizim olmaz o iş öyle olmuyor. Bak o güzeller güzeli sure'miz de yüce Rabbim ne buyuruyor?

Evlâ leke fe evlâ. Kırdığın yerden kırılacaksın . . KIYAME - 34

(Unutma hiç kimse yaşattığını yaşamadan ölmeyecek.)

İnsan unutsa bile yaşadıklarını ve yaşattıklarını rabbim unutmuyor, gün geliyor seni buluyor ya mükafattın yada cezan olarak karşına çıkartıyor.

Mühim olan ne biliyor musunuz? Doğru ve iyi insan olabilmek, dürüst olabilmek, emanete ve verdiğin söze ihanet etmemek, gönül yangınına sebep olmamak.

Kendi çıkarların için bırak kulu ALLAH ile aranı bozmamak gerekiyor keza ne zamandan nede hesaplaşmaktan kaçış yok.

Elbete ki hiç bir ilişki zorla yürütülmemeli.. Bazı ilişkiler bitmeli, Aşk bitmeli, dosluk bitmeli, kardeşlik bitmeli vs vs zorluyorsa bu ilişkiler ,birbirimizi üzmeden kırmadan daha çok kırılmadan yürek yangınlara dönmeden BİTMELİ,

hatta bazıları hiç başlamamalı... sadece bunu yaparken düzgün yollarla yapmamız gerek iste hepsi bu.

Asıl mesele şudur ki Azizim ister kalan olun ister giden, kimsenin aklında, hatıraların da kötü biri olarak yer tutmamayın güzel hatırlanın..

Dilerim ki;

"Hepimizin hayat yolu güzel hikayeler biriktire bileceğimiz, güzel hatırlamayı hak edecek insanlara çıksın."

Gönlünüzden merhamet ve sevgi eksik olmasın.

KALIN SAĞLICAKLA.