Sessiz Operasyon

Sessiz Operasyon

Yoğun iş temposundan biraz olsun rahatlamak için gittiğim Didim’deki yazlık evime geldiğim için çok mutluydum.

Mutluydum mutlu olmasına da bir de bu korkunç olayı yaşamasaydık.

Didim’e geldiğimde güneş ortalığı kavuruyordu. Gündüzleri sakin, geceleri ise kalabalıktı.

Didim’e geldiğimi haber alan arkadaşım Bülent, bize uğradı.

Arkadaşım Bülent’in yüzü gülüyordu. Fazla gülüyordu hatta.

“Akşam bir yere gidelim,” dedi.

“Takıldığım bir ortam var. Kafanı dağıtırsın.”

“Ortam” kelimesi kulağıma her zaman fazla yuvarlak gelmiştir. İçine her şey girer, ama ne olduğunu kimse söylemez. Yine de tatildeydik. İnsan tatilde şüphelerini denize bırakmak istiyor.

Akşamüstü güneş batarken çıktık evden. Didim’in merkezinden uzaklaştıkça sokaklar daraldı, sesler azaldı. Arabanın içi klimaya rağmen sıcaktı. Camdan gelen rüzgâr tuzluydu ama ferahlatmıyordu.

Mekân sahile yakın değildi. Daha çok, unutulmuş bir bahçeye benziyordu. Yüksek duvarlar, içeride loş ışıklar. Kapıda duran adamın bakışı uzun sürdü. Kim olduğumu sormadı ama kim olmadığımı tarttı sanki.

Masaya oturduğumuzda ilk dikkatimi çeken şey, kimsenin telefonuna bakmamasıydı. Telefonlar masanın ortasında değildi. Cepte de değildi. Görünürde yoktu.

“Burada böyle,” dedi arkadaşım.

“Daha rahat.”

Rahat kelimesinin içi boştu.

Tedirgin olmadım desem yalan olurdu. Pek hoşuma gitmedi bu durum.

Bir süre sonra masaya gelenler oldu. Beni tanıştırdılar ama isimler aklımda kalmadı. Zaten kimse isimle çağrılmıyordu. Herkes birbirine lakapla, bakışla, baş hareketiyle sesleniyordu.

Bir adam vardı. Konuşmuyordu. Ama herkes konuşmadan önce ona bakıyordu.

İlk kez o an anladım:

Biz davet edilmemiştik.

Biz çağrılmıştık.

Arkadaşımın eli titriyordu. Bunu sadece ben fark ettim.

Eğilip kulağıma fısıldadı:

“Sonra anlatırım.”

Bu cümle, tatilin bittiği andı.

Gece ilerledikçe ortam ağırlaştı. Alkol vardı ama ben alkol kullanmıyordum.

Mekanda kahkaha vardı ama neşesi yoktu. Bir ara adamın biri bana döndü:

“Sen yabancısın galiba.”

“İstanbul,” dedim.

Gülümsedi.

“İstanbul insanı burayı seviyor. Rahat sanıyor.”

Bir şey demedim. Çünkü rahat olmadığımı fark etmişti.

Çıkarken arkadaşımı kolundan tuttular. “Bir dakika” dediler. O an zaman durdu. Bahçedeki ışıklar daha sarı, duvarlar daha yakın geldi.

Sonra bıraktılar onu.

Arabaya bindiğimizde arkadaşım direksiyona başını koydu. Konuşmadı. Motoru çalıştırmadı.

“Artık anlat,” dedim.

Başını kaldırmadan konuştu:

“Bu işten çıkmam lazım.”

“Ne işi?”

“Uyuşturucu,” dedi.

“Ve beni bırakmıyorlar.”

Didim gecesi ilk kez gerçekten karardı.

İlk kez Didim’e geldiğimde kendimi bu kadar tedirgin hissediyordum.

Arabayı sonunda çalıştırdı. Didim’in gece ışıkları yol boyunca arkamızdan akıyordu. Ne o konuştu ne ben. İnsan bazı sessizliklerin bozulmaması gerektiğini bilir. Bu onlardan biriydi.

Eve vardığımızda saat ikiye geliyordu. Balkona çıktım. Deniz görünmüyordu ama kokusu geliyordu. Normalde insana iyi gelir. O gece midemi bulandırdı.

“Borç,” dedi arkamdan.

Dönmedim.

“Borç mu?” dedim.

“Para değil,” dedi.

“İş.”

İş kelimesini söylerken sesi çatladı. Sanki kelime boğazına takılmıştı.

“Bir şey taşıdım,” dedi.

“Bir kere. Sonra bir kere daha.

Sonrası gelmeye başladı.”

“Çık,” dedim.

Bunu söylerken ne kadar naif olduğumu fark ettim.

“Çıkılmıyor,” dedi.

“Bırakırsan, bedelini ödüyorsun.”

“Nasıl bir bedel?”

Bu sefer cevap vermedi.

Sabaha karşı uyuyakaldım. Rüyamda kapı çalıyordu. Açıyordum, kimse yoktu. Sadece yerde bir anahtar duruyordu. Uyandığımda kapı gerçekten çalıyordu.

Saat yediydi.

Kapıyı açtığımda iki adam vardı. Güleryüzlüydüler. Fazla güleryüzlü.

“Bir kahve içelim dedik,” dedi biri.

“Arkadaşın evde mi?”

Arkadaşım salondan çıktı. Yüzü bembeyazdı.

“Beş dakika,” dedi adamlardan diğeri.

“Deniz kenarında.”

Gitmeden önce bana baktı.

Bakışında bir tehdit yoktu.

Bu daha kötüydü.

Deniz kenarında oturduklarını uzaktan gördüm. Konuşmalarını duymadım ama beden dili yeterliydi. Arkadaşımın omuzları düşüktü. Adamlarınki değil.

Eve döndüklerinde arkadaşım doğrudan banyoya girdi. Kapıyı kilitledi. İçeriden su sesi gelmedi. Sadece nefes.

Telefonum titredi. Bilinmeyen bir numara.

Açmadım.

Bir dakika sonra mesaj geldi:

“Misafirperverliği severiz.
Ama meraklı misafir istemeyiz.”

Altında imza yoktu.

Arkadaşım banyodan çıktığında gözleri kıpkırmızıydı.

“Beni bu akşam götürecekler,” dedi.

“Nereye?”

“Bilmiyorum.”

“Gitme.”

Gülümsedi.
“Bak,” dedi.
“Onlar ‘gel’ diyor.
Ben ‘gitmiyorum’ diyemiyorum.”

Öğleden sonra araba değişti. Bizim arabayı kullanmadılar. Siyah bir SUV geldi. Plakasını göremedim; görmek istemediler zaten.

Arkadaşımı almadan önce içeri giren adam bana döndü.

“Tatili uzatmayı düşünüyordun galiba,” dedi.

“Didim insanı bırakmaz.”

Kapı kapandı.

O an anladım:

Bu sadece onun meselesi değildi artık.

Telefonumu elime aldım. Rehberdeki isme baktım. Aramamam gerektiğini biliyordum. Ararsam bir şeylerin geri dönülmez şekilde değişeceğini de.

Ama değişmişti zaten.

Aradım.

Telefon iki kere çaldı.

Bilal,” dedim.

Karşıdan tanıdık bir nefes geldi.

“Konuş,” dedi.

“Başım belada,” dedim.

“Ve yalnız değilim.”

Bir süre sessiz kaldı. Sonra sadece şunu söyledi:

“Yerinden ayrılma.”

Telefon kapandı.

Didim’de güneş yükseliyordu.

Ama artık gölge çoktu.

Arkadaşımın bindiği arabanın arkasından bakarken, bir insanın ne kadar hızlı yalnız kalabildiğini düşündüm. Motor sesi kaybolduğunda Didim yine sıradan bir yazlık kasaba gibiydi. Sahilde insanlar yürüyordu. Bir yerde çocuklar bağırıyordu. Kimse bir şeyin eksildiğini fark etmedi.

Akşam çöktüğünde telefonum hâlâ sessizdi.

Saat dokuzda mesaj geldi.

Yine bilinmeyen numara.

“Merak, insanı yanlış yerlere götürür.”

Altında bir konum vardı.

Gitmemem gerektiğini biliyordum.

Ama gitmediğim her dakika, onun içeride geçirdiği bir dakikaydı.

Konum, yarım kalmış bir siteye çıkıyordu. İnşaat durmuş, doğa geri almaya başlamıştı. Betonlar yosun tutmuş, demirler paslanmıştı. Işık yoktu. Sadece bir dairenin penceresinde sarı bir loşluk vardı.

İçeri girdiğimde beni bekliyorlardı.

Arkadaşım sandalyeye oturtulmuştu. Elleri bağlı değildi ama hareket etmiyordu. Hareket edemeyeceğini biliyordu. Bu daha etkiliydi.

Karşımda oturan adam konuştu.

Sesi sakindi.

“Arkadaşını seviyorsun,” dedi.

“Bu iyi bir şey. Ama pahalı, bedeli ağır.”

“Beni ilgilendiriyor mu bu?” dedim.

“Artık evet,” dedi.

“Çünkü sen de buradasın.”

Masaya bir telefon bıraktı.

Benim telefonumdu.

“Bizimle iletişimi seviyoruz,” dedi.

“Ama kontrolsüz olanını değil.”

Arkadaşım bana baktı. Gözlerinde bir şey yoktu. Ne korku, ne umut. Sadece yorgunluk.

“Bir yanlış anlaşılma var,” dedim.

Adam başını salladı.

“Yanlış anlaşılma yok,” dedi.

“Sadece yanlış yerde yanlış insanlarla doğru bağ kurdunuz.”

Beni dövmediler.

Bağırmadılar.

Tehdit etmediler.

Bıraktıklarında gece yarısını geçmişti.

Arabaya bindiğimde ellerim titriyordu. Kontağı çeviremedim. Telefonum geri verilmişti. İçinde sadece tek numara silinmişti.

Bilal.

O an ilk defa gerçekten korktum.

Telefonu yeniden kaydetmedim.

Ezberden aradım.

Telefon çaldı. Bir. İki.

“Konuş,” dedi Bilal.

“Onu aldılar,” dedim.

“Benim telefonumu kontrol ettiler. Senin numaranı sildiler.”

“Normal,” dedi.

“Devam et.”

“Bir şey yapmadılar,” dedim.

“Bu daha kötü.”

Bilal nefes aldı.

“Evet,” dedi.

“Bu, henüz bitirmediklerinin işaretidir.”

“Ne yapacağım?” dedim.

“Şimdi beni dinleyeceksin,” dedi.

“Sözümü kesmeyeceksin.

Kendi başına hiçbir şey yapmayacaksın.”

“Onu öldürürler mi?” diye sordum.

Bir saniye sustu.

“Eğer bu gece yalnız kalırsan,” dedi,

“Evet.”

Boğazım düğümlendi.

“Şimdi,” dedi,

“Yerini söyle. Ama kimseye görünmeden.”

Konumu anlattım.

“Güzel,” dedi.

“Arabanı değiştir. Işık altında durma.

Telefonunu şarja tak.

Ve şu cümleyi unutma:

Bu iş Narkotik’le başladı ama buradan sonra cinayet ihtimali var.”

“Yani…?”

“Yani,” dedi,

“Ben artık içindeyim.”

Telefon kapandı. Didim o gece sessizdi. Ama artık yalnız değildim.

Gözlerini bağlamadılar.

Bu, başta iyi bir şey gibi geldi. Sonra anladı ki insan gördüğü şeyleri unutamıyor.

Oda küçüktü. Penceresi yoktu. Beton duvarlar nemliydi. Bir köşede paslı bir yatak, yerde boş su şişeleri. Saat yoktu. Zamanı, sadece içeri girip çıkan ayak seslerinden tahmin ediyordu.

İlk gece kimse konuşmadı.

Sadece beklediler.

İkinci gün bir adam geldi. Elinde dosya yoktu, defter yoktu. Soru da sormadı. Sandalyeyi karşısına çekip oturdu.

“Borç,” dedi.

Arkadaşım başını kaldırdı.

“Ne borcu?” diye sordu.

Adam gülümsedi.

“Hatırlamadığın borçlar en pahalı olanlardır.”

Bir kâğıt uzattı.

Rakam yoktu. İsim yoktu. Sadece bir tarih vardı.

“Bu tarihte bir iş var,” dedi.

“Yaparsan borcun biter.”

“Yapmazsam?”

Adam ayağa kalktı.

“Yapmamak diye bir seçenek yok.”

Giderken durdu.

“Bu arada,” dedi,

“Arkadaşın meraklı biri. Merak bazen bulaşıcıdır.”

Kapı kapandı.

O an ilk kez titredi.

Gece rüyasında denizi gördü. Uzakta biri yüzüyordu ama yardım istemiyordu. Uyandığında boğazı yanıyordu. Bağırmamıştı ama içi kanıyordu.

Üçüncü gün suyu unuttular.

Dördüncü gün ışığı.

Beşinci gün, konuşmak için can atıyordu.

Kim olursa olsun.

Başkomiser Bilal masasında oturmuyordu. Masada oturan polis, karar veren polistir. Başkomiser Bilal o gün karar vermiyordu; hareket ediyordu.

Resmî hiçbir şey yoktu. Dosya açılmamıştı. İsim yazılmamıştı. Ama telefonlar çalıyordu.

İlk aradığı kişi eski bir Narkotikçiydi. Emekliydi ama hâlâ dinlenmiyordu.

“Didim,” dedi Başkomiser Bilal.

Karşıdan kısa bir kahkaha geldi.

“Yazlık suçlar,” dedi adam.

“En pis olanlarıdır.”

“Bana son üç ayda yarım kalan dosyaları söyle,” dedi Başkomiser Bilal.

“Ölüm olmayanları özellikle.”

İkinci telefon liman tarafınaydı.

Balıkçı gibi görünen ama balıktan başka her şeyi taşıyan birine.

“Bu hafta gece hareketi var mı?”

“Var,” dedi adam.

“Normalden fazla sessiz.”

Bu cevap Başkomiser Bilal’in hoşuna gitmedi.

Üçüncü telefon genç bir polise gitti.

“Resmî değil,” dedi.

“Sadece bakacaksın. Plaka yazmayacaksın. İsim sormayacaksın. Sadece kim, nereye, ne sıklıkla.”

Bilal defter kullanmazdı. Her şeyi kafasında tutardı.

Ve kafasında ilk kez bir şey yerine oturuyordu.

Didim küçük yerdi. Ama suç, küçük yerde daha çok iz bırakırdı.

Çete hızlıydı.

Ama acele etmeye başlamıştı.

Arkadaşını bir geceliğine başka bir yere aldılar. Daha “güvenli” olduğunu düşündükleri bir depoya. Aynı gece iki araç kullandılar. Aynı güzergâhı iki kez geçtiler.

Bilal’in genç polisi bunu fark etti.

“Aynı araba,” dedi telefonda.

“İki tur.”

Bilal sustu.

Sonra sadece şunu sordu:

“Kaç kişi indi?”

“Üç,” dedi genç polis.

“Biri içeride kaldı.”

Bilal gözlerini kapadı.

Bu, çetenin ilk hatasıydı.

Çünkü bekçi bırakan adam, bir şeyi koruyordur.

Korunan şey ya paradır…ya da insandır.

Ve insan korunuyorsa, pazarlık vardır. Pazarlık varsa da zaman vardır.

Bilal telefonu kapattı. Derin bir nefes aldı.

“Tamam,” dedi kendi kendine.

“Şimdi başlıyoruz.”

Başkomiser Bilal sahayı daraltırken kimseye “baskın” kelimesini söylemedi.

Çünkü baskın, ancak bekleniyorsa işe yarar. İlk hamlesi bilgiyle oldu. Yanlış bilgiyle.

Narkotik’te hâlâ borçlu hissettiği bir memur vardı. Resmî kaydı olmayan, ama kulağı açık biri.

“Bir ihbar düşmüş,” dedi Başkomiser Bilal.

“Didim’deki yazlık sitelerden biriyle ilgili.”

“Hangisi?”

Başkomiser Bilal güldü.

“Henüz bilmiyoruz. Ama arıyorlar.”

Bu cümle iki saat içinde üç farklı kulağa gitti.

Ve yanlış bir yerde yankılandı.

Aynı gece, çetenin adamlarından biri telefonunu denize attı.

Bir diğeri arabasını değiştirdi.

Üçüncüsü, “bir süre görünmeyelim” dedi.

Hiçbiri tek başına hata değildi. Ama birlikteyken panikti.

İkinci hamle sessizlikti.

Başkomiser Bilal iki gün boyunca hiçbir şey yapmadı.

Aramadı. Sormadı. Görünmedi.

Suç dünyası sessizliği sevmez.

Sessizlik, yaklaşan bir şeyin işaretidir.

Üçüncü hamle ise en tehlikelisiydi.

Bir gölge.

Gece yarısı, yarım kalan sitenin önünden bir sivil araç geçti.

Işıklar kapalıydı.

Ama içindeki telsiz bir anlığına açık kaldı.

Sadece bir kelime duyuldu:

“Merkez.”

O kelimeyi duyan adam, sabaha kadar uyumadı. Çete toplantısı kısa sürdü. Uzun toplantılar güven isteyenlerin işidir. Bunlar artık güvenmiyordu.

“Bir köstebek var,” dedi biri.

“Yok,” dedi diğeri.

“Polis var.”

Bu cümle odayı ikiye böldü. Arkadaşım bir köşede oturuyordu. Konuşmasına gerek yoktu.

Artık herkes ondan şüphe ediyordu.

“Telefonu kim kontrol etti?” diye sordu lider.

Cevap yok.

“Araba değiştirildi mi?”

“Evet.”

“Kim söyledi?”

Sessizlik.

Lider masaya vurmadı.

Bağırmadı.

Bu, en kötüsüydü.

“Bu iş uzadı,” dedi.

“Bu gece bitiriyoruz.”

Arkadaşımın kalbi sıkıştı.

“Nasıl?” diye sordu.

Lider ona baktı.

“Ya borcun bitecek,” dedi,

“Ya sen.”

O an anladı:

Pazarlık bitmişti. Başkomiser Bilal saatine baktı.

02.40.

Telefonu cebine koydu.

Artık konuşma zamanı geçmişti.

Narkotik’ten gelen ekip sessizdi.

Cinayet Büro’dan gelenler daha sessiz. Başkomiser Bilal fısıldadı:

“Kimse kahramanlık yapmıyor.

Kimse hızlanmıyor.

Herkes gördüğünü rapor ediyor.”

Yarım kalmış sitenin etrafı nefes almadan sarıldı.

Işık yoktu.

Ama herkes her şeyi görüyordu. Başkomiser Bilal kulaklığa eğildi.

“İçeride kaç kişi?”

“Üç.”

“Rehin?”

“Kızgın ama canlı.”

Başkomiser  Bilal gözlerini kapattı.

Bir saniye.

Sonra açtı.

“Giriyoruz.”

Aynı anda kapı açıldı.

Didim o gece, ilk kez gerçekten uyandı. Kapı tekmeyle açılmadı. Sessizce çözüldü.

İlk giren gölgeydi.

İkincisi nefes.

Üçüncüsü karardı.

“Polis.”

Bu kelime bağırılarak söylenmedi. Ama duyan herkesin içinden bir şey koptu. Bir adam elini kaldırdı. Bir diğeri dondu. Üçüncüsü silaha uzandı ama geç kaldı.

Yerdeki sesler kısa sürdü. Kimse kahramanlık yapmadı. Kimse ölmek istemiyordu. Arka odada arkadaşım vardı.

Yerde, sırtı duvara yaslı. Gözleri açıktı.

“Bitti,” dedi biri.

Arkadaşım başını kaldırdı. Bana baktı. Sonra ilk kez gerçekten nefes aldı.

“Geçti mi?” diye sordu.

“Geçti,” dedim.

Ama ikimiz de biliyorduk:

Bazı şeyler geçmez.

Çete lideri kaçmamıştı. Kaçabilecek zamanı vardı. Ama kalmıştı. Bilal karşısına geçti. İkisi de ayaktaydı.

Aralarında masa yoktu. Silah yoktu.

“Beni tanıyor musun?” dedi lider.

Bilal başını iki yana salladı.

“Tanımıyorum,” dedi.

“Tanımam da gerekmiyor.”

“Bu çocuk için mi geldin?”

Bilal kısa bir an arkadaşımı süzdü. Sonra lidere döndü.

“Hayır,” dedi.

“Bu çocuk bahaneydi.”

Lider kaşlarını çattı.

“O zaman neden?”

Başkomiser Bilal sesini yükseltmedi. Ama odadaki herkes sustu.

“Çünkü sen,” dedi,

“Kendini görünmez sandın.”

Lider gülümsedi.

“Kimse ölmedi,” dedi.

“Cinayet yok.”

Başkomiser Bilal bir adım yaklaştı.

“Henüz yok.” dedi.

Güneş doğarken Didim yine güzel görünüyordu. Deniz sakin, sokaklar sessizdi. Kimse gece olanları konuşmuyordu. Arkadaşım arabanın içinde uyuyordu. Başını cama yaslamıştı.

Uyurken bile elleri titriyordu. Başkomiser Bilal sigarasını yaktı. Dumanı denize doğru üfledi.

“Borç bitti mi?” diye sordum.

“Bazı borçlar,” dedi,

“Hayatta kalınca başlar.”

Bir süre sustuk.

“Bir daha aramam umarım,” dedim.

Başkomiser Bilal bana baktı. Gözleri yorgundu ama sakindi.

Sonra hikâyenin akılda kalan cümlesini söyledi:

“İnsanlar sanıyor ki biz ölü gelince işe başlarız.

Oysa bazen…

biri ölmesin diye bütün bu karanlığa gireriz.”

Sigarasını söndürdü. Arkasını döndü.

Gitti.

Didim güneşin altında pırıl pırıldı.

Ama ben artık biliyordum:

Bazı tatiller insanın içinde hiç bitmez.

Bu yaz tatili de aynen böyle oldu.