Trabzon’da sabah, denizin içinden doğar.

Sis, limanın üzerinden ağır ağır mahallelere yayılırken, ahşap evlerin aralarına sızar; kapı aralıklarından içeri girer, insanların nefesine karışırdı. O sabah da öyle oldu. Ama sisin taşıdığı şey sadece rutubet değildi.

Bir haberdi.

Bir ölüm haberi.

İsmail Ağa’nın evi, mahallenin en eski yapılarından biriydi. Kalın kirişleri, dar pencereleri ve her rüzgarda inleyen kapısıyla herkesin bildiği bir yerdi. Ama o sabah evin önünde toplanan kalabalık, alışılmış bir merakın değil, bastırılmış bir korkunun işaretiydi.

Kapı içeriden kilitliydi.

Ve içeride… İsmail Ağa ölüydü.

Subaşı Ali Ağa, kapının önünde durdu. Kalabalığı sert bir bakışla süzdü.

“Geri çekilin,” dedi. “Herkes işine baksın.”

Ama kimse gitmedi.

Çünkü herkes bir şey biliyordu.

Ya da en azından bildiğini sanıyordu.

Kapı baltayla kırıldığında çıkan ses, sokağın dar duvarlarında yankılandı. İçeri girildiğinde ilk hissedilen şey, ölümün kokusu değil, düzenin tuhaflığıydı.

Her şey yerli yerindeydi.

Sandık kapalıydı. Halılar düzgün. Kandil devrilmemişti.

Sanki ev sahibi, ölümüne hazırlanmış gibiydi.

İsmail Ağa, odanın ortasında sırtüstü yatıyordu. Gözleri açıktı. Tavana bakıyordu.

Boğazında ince bir kesik vardı.

Temiz. Neredeyse zarif.

Ali Ağa diz çöktü, cesedi inceledi. Sonra gözleri, adamın sağ elinin yanındaki küçük nesneye takıldı.

Bir muska.

Siyah bir iplikle bağlanmıştı. Üzerinde kurumuş kan lekesi vardı.

“Kim buldu bunu?” diye sordu.

Kimse cevap vermedi.

Çünkü herkes susuyordu.

Olay, aynı gün öğle vakti kadıya bildirildi.

Kadı Hüseyin Efendi, medresenin avlusunda yürüyordu haber geldiğinde. Durdu. Başını hafifçe kaldırdı. Gözlerini kapadı.

Sanki bu haberi bekliyormuş gibiydi.

“Cesedi görmeden hüküm verilmez,” dedi.

Ve ağır adımlarla mahalleye doğru yürümeye başladı.

Eve girdiğinde herkes nefesini tuttu.

Hüseyin Efendi, konuşmadan odanın ortasına kadar ilerledi. İsmail Ağa’nın başında durdu. Eğildi. Yaraya dikkatle baktı.

Sonra o meşhur soruyu sordu:

“Bu adamı kim öldürdü?”

Kimse cevap vermedi.

Kadı doğruldu. Kalabalığa baktı.

“Peki,” dedi sakin bir sesle, “kim görmedi?”

Bu soru, odanın içindeki havayı değiştirdi.

Çünkü “görmek”ten kaçabilirsin. Ama “görmemek”ten kaçamazsın.

İlk ifade, mahallede dul olarak yaşayan Meryem’den alındı. Kadın, başını eğmişti. Ellerini birbirine kenetlemişti.

“Gece neredeydin?” diye sordu kadı.

“Evdeydim,” dedi Meryem.

“Şahit?”

“Yok.”

Ali Ağa araya girdi:

“Seni görenler var. Gece bu sokaktaydın.”

Meryem başını kaldırdı. Gözleri doluydu ama sesi sakindi:

“Geçtim. Ama içeri girmedim.”

“Niye geçtin?”

Kadın sustu. Kadı hafifçe eğildi.

“Susmak, bazen konuşmaktan daha ağırdır,” dedi.

Meryem gözlerini kapadı.

“Uyuyamıyordum,” dedi. “Yürüdüm.”

Sırada Hafız Salih vardı. Mahallenin en güvenilir adamı. Sözü tartılmaz, yalanı düşünülmezdi.

“Sen ne gördün?” diye sordu kadı.

“Hiçbir şey görmedim,” dedi Salih.

“Hiç mi?”

“Hiç.”

Kadı başını salladı.

“İlginç,” dedi. “Çünkü bu mahallede herkes bir şey görmüş ama kimse görmemiş.”

Sorgu o gün bitmedi. Ama o gün bir şey anlaşıldı:

Bu cinayet, bıçakla değil, suskunlukla işlenmişti.

Ertesi gün kadı, herkesi tekrar topladı.

Ama bu kez tek tek değil. Hepsini aynı odada.

Ali Ağa itiraz etti:

“Bu usul doğru değil.”

Kadı ona baktı.

“Doğru olan, gerçeği ortaya çıkarandır,” dedi.

Sonra kalabalığa döndü.

“Dün herkes ayrı ayrı konuştu,” dedi.
“Bugün birlikte susacaksınız.”

Sessizlik çöktü.

Kadı, muskanın çözülmesini istedi.

İçinden çıkan kâğıt sararmıştı. Üzerindeki yazı yabancıydı.

Arapça değildi.

Ali Ağa kaşlarını çattı:

“Bu ne?”

Kadı uzun uzun baktı.

“Bu… bu toprakların eski diline benziyor,” dedi.

“Rumca mı?”

“Daha eski.”

Kalabalığın içinden bir ses geldi:

“Romeika…”

Herkes dönüp baktı.

Konuşan… Hafız Salih’ti.

Kadı’nın gözleri daraldı.

“Sen nereden biliyorsun?”

Salih duraksadı.

“Duydum,” dedi. “Eskilerden.”

Kadı bir adım yaklaştı.

“Sen ‘hiçbir şey görmedim’ demiştin,” dedi.
“Ama şimdi görmediğin bir şeyi tanıyorsun.”

O an odadaki hava değişti.

Kadı anladı.

Bu cinayet bir gecede işlenmemişti. Bu cinayet yıllardır hazırlanıyordu. Araştırma derinleşti.

İsmail Ağa’nın geçmişi kazındı ve sonunda ortaya çıktı:

Yıllar önce… bir kadın.

Adı kimse tarafından açıkça söylenmeyen bir kadın.

O kadın, bir gece aniden ölmüştü.

Resmi kayıtlara göre “hastalık.”

Ama mahalle başka şeyler fısıldıyordu.

İsmail Ağa’nın adı geçiyordu.

Zorla alınan bir şey…
Bozulan bir hayat…
Ve ardından gelen sessizlik.

Kadı, son kez herkesi topladı. Bu kez avluda. Gökyüzü kapalıydı. Sis yine çökmüştü.

Herkes oradaydı.

Meryem.
Ali Ağa.
Hafız Salih.

Ve diğerleri.

Kadı konuştu:

“Bir adam öldü,” dedi.
“Boğazı kesildi. Ama bu kesik… o gece atılmadı.”

Kimse anlamadı. Kadı devam etti:

“Bu kesik… yıllar önce başladı.”

Sonra Hafız Salih’e döndü.

“Sen,” dedi. “O kadını tanıyordun.”

Salih’in yüzü bembeyaz oldu.

“Ben…” dedi ama devam edemedi.

Kadı sertleşti:

“Sen o kadının akrabasıydın.”

Sessizlik.

“Ve sen… o geceyi hiç unutmadın.”

Salih dizlerinin üzerine çöktü.

“Ben öldürdüm,” dedi.

Ses titriyordu.

“Ama…” diye devam etti,
“ben yalnız değildim.”

Kalabalık kıpırdadı.

Salih başını kaldırdı.

Gözleri herkesin üzerinde gezindi.

“Ben bıçağı tuttum,” dedi.
“Ama siz… siz gözlerinizi kapattınız.”

Kadı gözlerini kapadı.

İşte aradığı şey buydu.

İtiraf değil…gerçeğin şekli.

“Bu cinayeti bir kişi işlemedi,” dedi yavaşça.

“Bu cinayeti… bir mahalle işledi.”

Hafız Salih götürüldü.

Ama o gün ceza alan sadece o değildi.

Mahalle… artık eski mahalle değildi.

Kapılar daha erken kapandı.
Gözler daha az bakar oldu.
Ve insanlar… birbirine daha az güvendi.

Meryem, o gece yine yürüdü.

Aynı sokaktan geçti.

İsmail Ağa’nın evinin önünde durdu.

Kapı artık açıktı.

İçerisi karanlıktı.

Kadın içeri baktı.

Sonra fısıldadı:

“Bazı ölüler… geç gelir.”

Ve Trabzon’da sis… o günden sonra bir daha hiç dağılmadı.

Yoğun iş temposundan biraz olsun rahatlamak için gittiğim Didim’deki yazlık evime geldiğim için çok mutluydum.

Mutluydum mutlu olmasına da bir de bu korkunç olayı yaşamasaydık.

Didim’e geldiğimde güneş ortalığı kavuruyordu. Gündüzleri sakin, geceleri ise kalabalıktı.

Didim’e geldiğimi haber alan arkadaşım Bülent, bize uğradı.

Arkadaşım Bülent’in yüzü gülüyordu. Fazla gülüyordu hatta.

“Akşam bir yere gidelim,” dedi.

“Takıldığım bir ortam var. Kafanı dağıtırsın.”

“Ortam” kelimesi kulağıma her zaman fazla yuvarlak gelmiştir. İçine her şey girer, ama ne olduğunu kimse söylemez. Yine de tatildeydik. İnsan tatilde şüphelerini denize bırakmak istiyor.

Akşamüstü güneş batarken çıktık evden. Didim’in merkezinden uzaklaştıkça sokaklar daraldı, sesler azaldı. Arabanın içi klimaya rağmen sıcaktı. Camdan gelen rüzgâr tuzluydu ama ferahlatmıyordu.

Mekân sahile yakın değildi. Daha çok, unutulmuş bir bahçeye benziyordu. Yüksek duvarlar, içeride loş ışıklar. Kapıda duran adamın bakışı uzun sürdü. Kim olduğumu sormadı ama kim olmadığımı tarttı sanki.

Masaya oturduğumuzda ilk dikkatimi çeken şey, kimsenin telefonuna bakmamasıydı. Telefonlar masanın ortasında değildi. Cepte de değildi. Görünürde yoktu.

“Burada böyle,” dedi arkadaşım.

“Daha rahat.”

Rahat kelimesinin içi boştu.

Tedirgin olmadım desem yalan olurdu. Pek hoşuma gitmedi bu durum.

Bir süre sonra masaya gelenler oldu. Beni tanıştırdılar ama isimler aklımda kalmadı. Zaten kimse isimle çağrılmıyordu. Herkes birbirine lakapla, bakışla, baş hareketiyle sesleniyordu.

Bir adam vardı. Konuşmuyordu. Ama herkes konuşmadan önce ona bakıyordu.

İlk kez o an anladım:

Biz davet edilmemiştik.

Biz çağrılmıştık.

Arkadaşımın eli titriyordu. Bunu sadece ben fark ettim.

Eğilip kulağıma fısıldadı:

“Sonra anlatırım.”

Bu cümle, tatilin bittiği andı.

Gece ilerledikçe ortam ağırlaştı. Alkol vardı ama ben alkol kullanmıyordum.

Mekanda kahkaha vardı ama neşesi yoktu. Bir ara adamın biri bana döndü:

“Sen yabancısın galiba.”

“İstanbul,” dedim.

Gülümsedi.

“İstanbul insanı burayı seviyor. Rahat sanıyor.”

Bir şey demedim. Çünkü rahat olmadığımı fark etmişti.

Çıkarken arkadaşımı kolundan tuttular. “Bir dakika” dediler. O an zaman durdu. Bahçedeki ışıklar daha sarı, duvarlar daha yakın geldi.

Sonra bıraktılar onu.

Arabaya bindiğimizde arkadaşım direksiyona başını koydu. Konuşmadı. Motoru çalıştırmadı.

“Artık anlat,” dedim.

Başını kaldırmadan konuştu:

“Bu işten çıkmam lazım.”

“Ne işi?”

“Uyuşturucu,” dedi.

“Ve beni bırakmıyorlar.”

Didim gecesi ilk kez gerçekten karardı.

İlk kez Didim’e geldiğimde kendimi bu kadar tedirgin hissediyordum.

Arabayı sonunda çalıştırdı. Didim’in gece ışıkları yol boyunca arkamızdan akıyordu. Ne o konuştu ne ben. İnsan bazı sessizliklerin bozulmaması gerektiğini bilir. Bu onlardan biriydi.

Eve vardığımızda saat ikiye geliyordu. Balkona çıktım. Deniz görünmüyordu ama kokusu geliyordu. Normalde insana iyi gelir. O gece midemi bulandırdı.

“Borç,” dedi arkamdan.

Dönmedim.

“Borç mu?” dedim.

“Para değil,” dedi.

“İş.”

İş kelimesini söylerken sesi çatladı. Sanki kelime boğazına takılmıştı.

“Bir şey taşıdım,” dedi.

“Bir kere. Sonra bir kere daha.

Sonrası gelmeye başladı.”

“Çık,” dedim.

Bunu söylerken ne kadar naif olduğumu fark ettim.

“Çıkılmıyor,” dedi.

“Bırakırsan, bedelini ödüyorsun.”

“Nasıl bir bedel?”

Bu sefer cevap vermedi.

Sabaha karşı uyuyakaldım. Rüyamda kapı çalıyordu. Açıyordum, kimse yoktu. Sadece yerde bir anahtar duruyordu. Uyandığımda kapı gerçekten çalıyordu.

Saat yediydi.

Kapıyı açtığımda iki adam vardı. Güleryüzlüydüler. Fazla güleryüzlü.

“Bir kahve içelim dedik,” dedi biri.

“Arkadaşın evde mi?”

Arkadaşım salondan çıktı. Yüzü bembeyazdı.

“Beş dakika,” dedi adamlardan diğeri.

“Deniz kenarında.”

Gitmeden önce bana baktı.

Bakışında bir tehdit yoktu.

Bu daha kötüydü.

Deniz kenarında oturduklarını uzaktan gördüm. Konuşmalarını duymadım ama beden dili yeterliydi. Arkadaşımın omuzları düşüktü. Adamlarınki değil.

Eve döndüklerinde arkadaşım doğrudan banyoya girdi. Kapıyı kilitledi. İçeriden su sesi gelmedi. Sadece nefes.

Telefonum titredi. Bilinmeyen bir numara.

Açmadım.

Bir dakika sonra mesaj geldi:

“Misafirperverliği severiz.
Ama meraklı misafir istemeyiz.”

Altında imza yoktu.

Arkadaşım banyodan çıktığında gözleri kıpkırmızıydı.

“Beni bu akşam götürecekler,” dedi.

“Nereye?”

“Bilmiyorum.”

“Gitme.”

Gülümsedi.
“Bak,” dedi.
“Onlar ‘gel’ diyor.
Ben ‘gitmiyorum’ diyemiyorum.”

Öğleden sonra araba değişti. Bizim arabayı kullanmadılar. Siyah bir SUV geldi. Plakasını göremedim; görmek istemediler zaten.

Arkadaşımı almadan önce içeri giren adam bana döndü.

“Tatili uzatmayı düşünüyordun galiba,” dedi.

“Didim insanı bırakmaz.”

Kapı kapandı.

O an anladım:

Bu sadece onun meselesi değildi artık.

Telefonumu elime aldım. Rehberdeki isme baktım. Aramamam gerektiğini biliyordum. Ararsam bir şeylerin geri dönülmez şekilde değişeceğini de.

Ama değişmişti zaten.

Aradım.

Telefon iki kere çaldı.

Bilal,” dedim.

Karşıdan tanıdık bir nefes geldi.

“Konuş,” dedi.

“Başım belada,” dedim.

“Ve yalnız değilim.”

Bir süre sessiz kaldı. Sonra sadece şunu söyledi:

“Yerinden ayrılma.”

Telefon kapandı.

Didim’de güneş yükseliyordu.

Ama artık gölge çoktu.

Arkadaşımın bindiği arabanın arkasından bakarken, bir insanın ne kadar hızlı yalnız kalabildiğini düşündüm. Motor sesi kaybolduğunda Didim yine sıradan bir yazlık kasaba gibiydi. Sahilde insanlar yürüyordu. Bir yerde çocuklar bağırıyordu. Kimse bir şeyin eksildiğini fark etmedi.

Akşam çöktüğünde telefonum hâlâ sessizdi.

Saat dokuzda mesaj geldi.

Yine bilinmeyen numara.

“Merak, insanı yanlış yerlere götürür.”

Altında bir konum vardı.

Gitmemem gerektiğini biliyordum.

Ama gitmediğim her dakika, onun içeride geçirdiği bir dakikaydı.

Konum, yarım kalmış bir siteye çıkıyordu. İnşaat durmuş, doğa geri almaya başlamıştı. Betonlar yosun tutmuş, demirler paslanmıştı. Işık yoktu. Sadece bir dairenin penceresinde sarı bir loşluk vardı.

İçeri girdiğimde beni bekliyorlardı.

Arkadaşım sandalyeye oturtulmuştu. Elleri bağlı değildi ama hareket etmiyordu. Hareket edemeyeceğini biliyordu. Bu daha etkiliydi.

Karşımda oturan adam konuştu.

Sesi sakindi.

“Arkadaşını seviyorsun,” dedi.

“Bu iyi bir şey. Ama pahalı, bedeli ağır.”

“Beni ilgilendiriyor mu bu?” dedim.

“Artık evet,” dedi.

“Çünkü sen de buradasın.”

Masaya bir telefon bıraktı.

Benim telefonumdu.

“Bizimle iletişimi seviyoruz,” dedi.

“Ama kontrolsüz olanını değil.”

Arkadaşım bana baktı. Gözlerinde bir şey yoktu. Ne korku, ne umut. Sadece yorgunluk.

“Bir yanlış anlaşılma var,” dedim.

Adam başını salladı.

“Yanlış anlaşılma yok,” dedi.

“Sadece yanlış yerde yanlış insanlarla doğru bağ kurdunuz.”

Beni dövmediler.

Bağırmadılar.

Tehdit etmediler.

Bıraktıklarında gece yarısını geçmişti.

Arabaya bindiğimde ellerim titriyordu. Kontağı çeviremedim. Telefonum geri verilmişti. İçinde sadece tek numara silinmişti.

Bilal.

O an ilk defa gerçekten korktum.

Telefonu yeniden kaydetmedim.

Ezberden aradım.

Telefon çaldı. Bir. İki.

“Konuş,” dedi Bilal.

“Onu aldılar,” dedim.

“Benim telefonumu kontrol ettiler. Senin numaranı sildiler.”

“Normal,” dedi.

“Devam et.”

“Bir şey yapmadılar,” dedim.

“Bu daha kötü.”

Bilal nefes aldı.

“Evet,” dedi.

“Bu, henüz bitirmediklerinin işaretidir.”

“Ne yapacağım?” dedim.

“Şimdi beni dinleyeceksin,” dedi.

“Sözümü kesmeyeceksin.

Kendi başına hiçbir şey yapmayacaksın.”

“Onu öldürürler mi?” diye sordum.

Bir saniye sustu.

“Eğer bu gece yalnız kalırsan,” dedi,

“Evet.”

Boğazım düğümlendi.

“Şimdi,” dedi,

“Yerini söyle. Ama kimseye görünmeden.”

Konumu anlattım.

“Güzel,” dedi.

“Arabanı değiştir. Işık altında durma.

Telefonunu şarja tak.

Ve şu cümleyi unutma:

Bu iş Narkotik’le başladı ama buradan sonra cinayet ihtimali var.”

“Yani…?”

“Yani,” dedi,

“Ben artık içindeyim.”

Telefon kapandı. Didim o gece sessizdi. Ama artık yalnız değildim.

Gözlerini bağlamadılar.

Bu, başta iyi bir şey gibi geldi. Sonra anladı ki insan gördüğü şeyleri unutamıyor.

Oda küçüktü. Penceresi yoktu. Beton duvarlar nemliydi. Bir köşede paslı bir yatak, yerde boş su şişeleri. Saat yoktu. Zamanı, sadece içeri girip çıkan ayak seslerinden tahmin ediyordu.

İlk gece kimse konuşmadı.

Sadece beklediler.

İkinci gün bir adam geldi. Elinde dosya yoktu, defter yoktu. Soru da sormadı. Sandalyeyi karşısına çekip oturdu.

“Borç,” dedi.

Arkadaşım başını kaldırdı.

“Ne borcu?” diye sordu.

Adam gülümsedi.

“Hatırlamadığın borçlar en pahalı olanlardır.”

Bir kâğıt uzattı.

Rakam yoktu. İsim yoktu. Sadece bir tarih vardı.

“Bu tarihte bir iş var,” dedi.

“Yaparsan borcun biter.”

“Yapmazsam?”

Adam ayağa kalktı.

“Yapmamak diye bir seçenek yok.”

Giderken durdu.

“Bu arada,” dedi,

“Arkadaşın meraklı biri. Merak bazen bulaşıcıdır.”

Kapı kapandı.

O an ilk kez titredi.

Gece rüyasında denizi gördü. Uzakta biri yüzüyordu ama yardım istemiyordu. Uyandığında boğazı yanıyordu. Bağırmamıştı ama içi kanıyordu.

Üçüncü gün suyu unuttular.

Dördüncü gün ışığı.

Beşinci gün, konuşmak için can atıyordu.

Kim olursa olsun.

Başkomiser Bilal masasında oturmuyordu. Masada oturan polis, karar veren polistir. Başkomiser Bilal o gün karar vermiyordu; hareket ediyordu.

Resmî hiçbir şey yoktu. Dosya açılmamıştı. İsim yazılmamıştı. Ama telefonlar çalıyordu.

İlk aradığı kişi eski bir Narkotikçiydi. Emekliydi ama hâlâ dinlenmiyordu.

“Didim,” dedi Başkomiser Bilal.

Karşıdan kısa bir kahkaha geldi.

“Yazlık suçlar,” dedi adam.

“En pis olanlarıdır.”

“Bana son üç ayda yarım kalan dosyaları söyle,” dedi Başkomiser Bilal.

“Ölüm olmayanları özellikle.”

İkinci telefon liman tarafınaydı.

Balıkçı gibi görünen ama balıktan başka her şeyi taşıyan birine.

“Bu hafta gece hareketi var mı?”

“Var,” dedi adam.

“Normalden fazla sessiz.”

Bu cevap Başkomiser Bilal’in hoşuna gitmedi.

Üçüncü telefon genç bir polise gitti.

“Resmî değil,” dedi.

“Sadece bakacaksın. Plaka yazmayacaksın. İsim sormayacaksın. Sadece kim, nereye, ne sıklıkla.”

Bilal defter kullanmazdı. Her şeyi kafasında tutardı.

Ve kafasında ilk kez bir şey yerine oturuyordu.

Didim küçük yerdi. Ama suç, küçük yerde daha çok iz bırakırdı.

Çete hızlıydı.

Ama acele etmeye başlamıştı.

Arkadaşını bir geceliğine başka bir yere aldılar. Daha “güvenli” olduğunu düşündükleri bir depoya. Aynı gece iki araç kullandılar. Aynı güzergâhı iki kez geçtiler.

Bilal’in genç polisi bunu fark etti.

“Aynı araba,” dedi telefonda.

“İki tur.”

Bilal sustu.

Sonra sadece şunu sordu:

“Kaç kişi indi?”

“Üç,” dedi genç polis.

“Biri içeride kaldı.”

Bilal gözlerini kapadı.

Bu, çetenin ilk hatasıydı.

Çünkü bekçi bırakan adam, bir şeyi koruyordur.

Korunan şey ya paradır…ya da insandır.

Ve insan korunuyorsa, pazarlık vardır. Pazarlık varsa da zaman vardır.

Bilal telefonu kapattı. Derin bir nefes aldı.

“Tamam,” dedi kendi kendine.

“Şimdi başlıyoruz.”

Başkomiser Bilal sahayı daraltırken kimseye “baskın” kelimesini söylemedi.

Çünkü baskın, ancak bekleniyorsa işe yarar. İlk hamlesi bilgiyle oldu. Yanlış bilgiyle.

Narkotik’te hâlâ borçlu hissettiği bir memur vardı. Resmî kaydı olmayan, ama kulağı açık biri.

“Bir ihbar düşmüş,” dedi Başkomiser Bilal.

“Didim’deki yazlık sitelerden biriyle ilgili.”

“Hangisi?”

Başkomiser Bilal güldü.

“Henüz bilmiyoruz. Ama arıyorlar.”

Bu cümle iki saat içinde üç farklı kulağa gitti.

Ve yanlış bir yerde yankılandı.

Aynı gece, çetenin adamlarından biri telefonunu denize attı.

Bir diğeri arabasını değiştirdi.

Üçüncüsü, “bir süre görünmeyelim” dedi.

Hiçbiri tek başına hata değildi. Ama birlikteyken panikti.

İkinci hamle sessizlikti.

Başkomiser Bilal iki gün boyunca hiçbir şey yapmadı.

Aramadı. Sormadı. Görünmedi.

Suç dünyası sessizliği sevmez.

Sessizlik, yaklaşan bir şeyin işaretidir.

Üçüncü hamle ise en tehlikelisiydi.

Bir gölge.

Gece yarısı, yarım kalan sitenin önünden bir sivil araç geçti.

Işıklar kapalıydı.

Ama içindeki telsiz bir anlığına açık kaldı.

Sadece bir kelime duyuldu:

“Merkez.”

O kelimeyi duyan adam, sabaha kadar uyumadı. Çete toplantısı kısa sürdü. Uzun toplantılar güven isteyenlerin işidir. Bunlar artık güvenmiyordu.

“Bir köstebek var,” dedi biri.

“Yok,” dedi diğeri.

“Polis var.”

Bu cümle odayı ikiye böldü. Arkadaşım bir köşede oturuyordu. Konuşmasına gerek yoktu.

Artık herkes ondan şüphe ediyordu.

“Telefonu kim kontrol etti?” diye sordu lider.

Cevap yok.

“Araba değiştirildi mi?”

“Evet.”

“Kim söyledi?”

Sessizlik.

Lider masaya vurmadı.

Bağırmadı.

Bu, en kötüsüydü.

“Bu iş uzadı,” dedi.

“Bu gece bitiriyoruz.”

Arkadaşımın kalbi sıkıştı.

“Nasıl?” diye sordu.

Lider ona baktı.

“Ya borcun bitecek,” dedi,

“Ya sen.”

O an anladı:

Pazarlık bitmişti. Başkomiser Bilal saatine baktı.

02.40.

Telefonu cebine koydu.

Artık konuşma zamanı geçmişti.

Narkotik’ten gelen ekip sessizdi.

Cinayet Büro’dan gelenler daha sessiz. Başkomiser Bilal fısıldadı:

“Kimse kahramanlık yapmıyor.

Kimse hızlanmıyor.

Herkes gördüğünü rapor ediyor.”

Yarım kalmış sitenin etrafı nefes almadan sarıldı.

Işık yoktu.

Ama herkes her şeyi görüyordu. Başkomiser Bilal kulaklığa eğildi.

“İçeride kaç kişi?”

“Üç.”

“Rehin?”

“Kızgın ama canlı.”

Başkomiser  Bilal gözlerini kapattı.

Bir saniye.

Sonra açtı.

“Giriyoruz.”

Aynı anda kapı açıldı.

Didim o gece, ilk kez gerçekten uyandı. Kapı tekmeyle açılmadı. Sessizce çözüldü.

İlk giren gölgeydi.

İkincisi nefes.

Üçüncüsü karardı.

“Polis.”

Bu kelime bağırılarak söylenmedi. Ama duyan herkesin içinden bir şey koptu. Bir adam elini kaldırdı. Bir diğeri dondu. Üçüncüsü silaha uzandı ama geç kaldı.

Yerdeki sesler kısa sürdü. Kimse kahramanlık yapmadı. Kimse ölmek istemiyordu. Arka odada arkadaşım vardı.

Yerde, sırtı duvara yaslı. Gözleri açıktı.

“Bitti,” dedi biri.

Arkadaşım başını kaldırdı. Bana baktı. Sonra ilk kez gerçekten nefes aldı.

“Geçti mi?” diye sordu.

“Geçti,” dedim.

Ama ikimiz de biliyorduk:

Bazı şeyler geçmez.

Çete lideri kaçmamıştı. Kaçabilecek zamanı vardı. Ama kalmıştı. Bilal karşısına geçti. İkisi de ayaktaydı.

Aralarında masa yoktu. Silah yoktu.

“Beni tanıyor musun?” dedi lider.

Bilal başını iki yana salladı.

“Tanımıyorum,” dedi.

“Tanımam da gerekmiyor.”

“Bu çocuk için mi geldin?”

Bilal kısa bir an arkadaşımı süzdü. Sonra lidere döndü.

“Hayır,” dedi.

“Bu çocuk bahaneydi.”

Lider kaşlarını çattı.

“O zaman neden?”

Başkomiser Bilal sesini yükseltmedi. Ama odadaki herkes sustu.

“Çünkü sen,” dedi,

“Kendini görünmez sandın.”

Lider gülümsedi.

“Kimse ölmedi,” dedi.

“Cinayet yok.”

Başkomiser Bilal bir adım yaklaştı.

“Henüz yok.” dedi.

Güneş doğarken Didim yine güzel görünüyordu. Deniz sakin, sokaklar sessizdi. Kimse gece olanları konuşmuyordu. Arkadaşım arabanın içinde uyuyordu. Başını cama yaslamıştı.

Uyurken bile elleri titriyordu. Başkomiser Bilal sigarasını yaktı. Dumanı denize doğru üfledi.

“Borç bitti mi?” diye sordum.

“Bazı borçlar,” dedi,

“Hayatta kalınca başlar.”

Bir süre sustuk.

“Bir daha aramam umarım,” dedim.

Başkomiser Bilal bana baktı. Gözleri yorgundu ama sakindi.

Sonra hikâyenin akılda kalan cümlesini söyledi:

“İnsanlar sanıyor ki biz ölü gelince işe başlarız.

Oysa bazen…

biri ölmesin diye bütün bu karanlığa gireriz.”

Sigarasını söndürdü. Arkasını döndü.

Gitti.

Didim güneşin altında pırıl pırıldı.

Ama ben artık biliyordum:

Bazı tatiller insanın içinde hiç bitmez.

Bu yaz tatili de aynen böyle oldu.

İstanbul Pendik’te güzel bir hafta sonuydu. Hava soğuktu ama güneş vardı. Arkadaşlarla dışarıda bir arada olmanın vermiş olduğu his içimizi ısıtıyordu. Uzun zamandır bir arada olmanın tadını çıkarıyorduk.

Hep birlikte hamama gitme kararı aldık. Bulunduğumuz yere en yakın hamama gittik. Güzel vakit geçiriyorduk. Atmosferi o kadar çok hoşuma gitmişti ki hamamdan en son çıkan ben oldum.

Arkadaşlarımla vedalaştıktan sonra eve geldim. Salona doğru gelip kanepeye oturduğum anda kulaklarımda müthiş bir uğultu başladı. Sonra kulaklarımda manyetik sesler duymaya başladım. Ne olduğuna anlam veremediğim bir sesti bu.

Eşim rahatsız bir şekilde kulağımı tutarken beni görünce halimi sordu, fakat kulağımın uğuldadığını söyledim. Hamama da uzun zamandır gitmediğim için,

“Kirlerim ancak çıkmıştır.” deyip eşimle gülüştük.

Fakat o gün gecenin bir yarısı uykumdan uyandım ve mutfağa su içmeye gittiğim anda karşımda bir silüet gördüm. Bana,

“Sen hamamda benim çocuklarımı öldürdün. Üzerlerine sıcak su döktün ve iki çocuğum öldü. Ben de senin çocuklarına zarar vereceğim.” dedi ve bir anda ortadan kayboldu.

Sonraları evin içinde sadece bana göründüğünü fark ettim. Benimle konuşuyordu ve kendisine cevap verdiğimde baştan eşimin de benim gördüğüm silüeti gördüğünü sanmıştım. Fakat benim baktığım yere bomboş bakışlarla bakıp;

“Allah aşkına sen kiminle konuşuyorsun?” şeklinde tepki verince, sadece bana göründüğünü daha iyi anladım.

Tanıdık bir hocadan rukye yapması için yardım istedik. Sağ olsun, kırmadan yardım talebimizi kabul etti. Eve geldi, dualar etmeye başladı. Fakat bir süre sonra rukye yapmaya gelemeyeceğini bildirince, evine gidip sordum. Meğer hocaya da görünmüş ve

“Rukye yapmaya devam edersen, senin de çocuklarına zarar veririm.” demiş ve hoca da rukye yapmayı bu sebeple bırakmış oldu.

Günlük yaşamımda beni rahatsız etmiyordu gördüğüm silüet, bir kadındı bana görünen. Sonraları onun deyimiyle fark etmeden hamamda sıcak su dökerek öldürdüğüm iki kız çocuğu da görmeye başladım. Ve tabii ki yalnızca bana görünüyorlardı.

Bu durum sanırım bu şekilde devam edecekti.

Oğlum liseyi bitirdikten sonra iyi bir üniversitede okumak istiyordu. Kardeşim Fransa’da yaşıyordu ve eşimle birlikte oğlumu kardeşimin yanına gönderme kararı aldık. Asıl amacımız, yaşadığım musallat olayından oğlumu korumak, uzak tutmaya çalışmak ve tabii doğal olarak daha iyi bir eğitim almasını istememiz.

Üniversite tercihlerini kardeşimle konuşarak oğlumun da istediği bir bölüm için yaptık. Kısa zaman sonra Fransa’ya hep birlikte gittik ve onu üniversiteye yerleştirdik. Eşim de ben de haliyle çalışıyorduk ve zor da olsa izinlerimizi ayarladık ve sömestrda Fransa’ya yanına gittik. Şehirde gezip dolaştıktan sonra akşam yemeğimizi yedik ve birlikte film izledik. Sonrasında uykumuz geldi ve yatmaya odamıza çekildik. Gecenin bir yarısı tuvalete kalktığım sırada oğlumun da mutfağa doğru gittiğini gördüm. Mutfağa doğru yanına gittiğimde duyduğum konuşmalar karşısında şok oldum.

Onlarla konuşuyordu.

“Buzdolabının kapısını yavaş kapat. Gürültü yapmayın. Herkes uyuyor.”

O an anladım ki artık oğluma da görünüyorlardı. Odama döndüm ve eşimi uyandırdım. Ona da durumu anlatınca o da çok üzüldü. Belli ki oğluma sirayet etmişti musallat olayı.

Kardeşime durumu anlattığımda ona ve eşine böyle varlıkların görünmediğini, fakat oğlum Bilal’in evdeyken sürekli onlarla sesli sesli konuştuğunu anlattı. Tedirgin olmayalım diye de bana bahsetmemiş kardeşim.

Ne yaparsak yapalım musallattan kaçış yoktu..

Biz iki dosttuk onunla. Aramızda ne paranın lafı olur ne de birbirimizden bir şey saklardık. O derece..! En azından ben o zamana kadar öyle sanıyordum.

Mevsim sonbahardı.. Hani yazdan çıkarsın da sıcak hava yerini serin, hafif rüzgarlı ve yağmurlu havaya bırakır ya, bir de garip bir hüzün çöker ya insanın içine, tam o zamanlarda öğrendim kıymetli dostumun bana bunu yaptığını. Ona da bana da pahalıya mal oldu bu sır.. O toprağa, ben mahpusa.. 

Meğer kız kardeşimle bir ilişki yaşıyorlarmış. Diyeceksiniz ki bunda ne var?! Bu muydu mesele?!

Bunu ilk duyduğumda, daha doğrusu mahalleden Kamille beraber birkaç arkadaş olarak kendimize ait çat kapı girip çıktığımız barakada sohbet ederken konuyu bana anlattığında başta biraz garipsedim haliyle. Sinirlendim.

Madem ki böyle bir durum var, benimle neden paylaşmadı ki dostum Metin?!

Kamil’in yanındayken içimden: “Canımı istesin canımı vereyim, ama böyle bir şeyi benden niye sakladı ki?” diye söylenirken, Kamil bir anda atılıp,

“Yalnız, Murat kardeşim. Durum o kadar masum değil maalesef. Bunlar işi ilerletmişler.” deyince,

“Nasıl yani Kamil? Açık konuş benimle!” şeklinde çıkıştım.

“Şimdi bu sana nasıl söylenir ki? Bak, baştan dellenme hemen. Öpüşürlerken görmüş onları bizim çocuklar. Gelip sana söyleyememişler. Bana anlattılar.” şeklinde anlattığında, elimdeki çay bardağını o kadar sıkmışım ki bardak birden avucumun içinde çatlayıverdi. Çatlamış bardak parçalarını o sinirle duvara doğru fırlattım.

“Ulan, biri benim kanım, canım, biricik kız kardeşim, diğeri de kanımdan değil sadece, ama o da benim canım, yoldaşım.. Gelsin, çıksın karşıma, anlatsın, belki baştan bozulurdum ama sonra ondan iyisini mi bulurum diye düşünüp ikisini de bağrıma basardım. Ama benden habersiz hem de bu şekilde bir ilişki yaşamak da neymiş?!” dedim.

Kendimi korumak için kemerimde taşıdığım çakım oturduğum koltuktan ayağa kalkarken kemerimden çıkıp koltuğun üzerine düşmüştü. Çakıyı elime aldığımda avucumun içinde sımsıkı tuttum. Yüzümdeki sinirli ifadeyi gören Kamil, bana dönüp:

“Abi napıyorsun? Yapma. Oturur konuşursunuz. Siz eski dostsunuz. Vardır illa ki bir izahı.” deyince,

“Böyle bir şeyin izahı ne ki kardeşim?! Ne izahı?!”

“Peki onu gördüğüm anda ne yapmayı düşünüyorsun Murat kardeşim?”

“Şu elimdeki bıçağı kalbine sokmayı düşünüyorum. Ne düşüneceğim ki?!”

O sırada benim dostum, yoldaşım, beraber dertlenip beraber ağladığımız, beraber aç kaldığımız, beraber karnımızı doyurup beraber güldüğümüz Metinim, mekana geldi. Hem de en sevdiğim tatlıdan alıp gelmişti.

“Beyler, size tatlı getirdim. Murat, hadi yine iyisin, en sevdiğinden aldım. Fazla alamadım ama idare ederiz artık.”dediğinde,

O anın siniriyle elinde duran poşete sağlam bir tekme attım ve avucumdaki çakıyı açtığım gibi kalbine sapladım.

Çok geçmeden oracıkta can verdi. Yerde hareketsiz bir şekilde yatıyordu. Arkadaşlarım yanıma koştular, ama artık çok geçti.

Ellerime baktığımda çakının üzerinde kan vardı, ellerim de kan dolmuştu. Sonra avazım çıktığı kadar bağırdım.

Hele şiddetli darbe sonucu yere düştüğünde yüzüme bir bakışı vardı ki yüreğimi dağladı. Gözlerinde “Niye?” değil de “Yine de seni her şeye rağmen affettim.” bakışı vardı.

Sonra ne mi oldu?

Ben hapse girdim, dostum benim, can yoldaşım Metinim ise toprağa..

Sonbaharın o rutubetli kokusu hala burnumda. Hapishane avlusunda, betonun üstüne çöken ince yağmur damlaları gibi, her gün aynı cümle düşüyor içime:

“Ben dostuma kıydım.”

Dün gece yine ranzanın demirine başımı yaslamış, Metin’in sesini dinliyordum. Hayır, hayal değil; gerçek. Koğuşun loş ışığında, duvarın sıvası çatlamış yerinden bir ses geliyor bazen.

“Murat… baklava getirdim, en sevdiğinden…”

Gözlerimi yumuyorum, açıyorum; yok. Yine de kokusu burnumda: tarçın, Antep fıstığı, üstüne serpilmiş pudra şekeri. O poşeti tekmelediğim an, tatlılar havada uçuşmuştu. Bir tanesi yere düşmeden önce Metin’in gözüne çarpmış, gülümseyerek: “İdare ederiz artık,” demişti. Son cümlesi bu oldu.

Kız kardeşim, yanıma ziyarete geldi. Bana ağzına geleni söyledi.

“Senden nefret ediyorum ağabey. Sen nasıl kıyarsın Metin’e?!” deyince,

“Bir de bilmiyormuş gibi konuşma Türkan! Bilmiyorum sanki yediğiniz haltları?!” dediğimde,

“Ne halt yemesi ağabey?! Geçenlerde daha yanıma yeni açıldı bana. İkimiz de birbirimizden hoşlanıyorduk ama daha eli elime değmedi bile. Bir keresinde yolda karşılaştık. Neden benimle konuşmuyorsun diye sorduğumda, “Ağabeyin, benim hayattaki tek dostum, dostluğumuzun bozulmasını istemem!” şeklinde konuştu benimle hatta.” deyince,

“İyi de bir dakika! Kamil bana böyle anlatmadı. Sizi öpüşürken görmüşler be?! Ne anlatıyorsun sen?! Ne?!” diye öyle bir bağırmışım ki gardiyan uyarıda bulundu bana.

“Ağabey, yemin ederim ki eli elime değmedi. Görüşemedik bile. Yani bir yere gitmedik ki biz birlikte.” dediğinde,

“Kamil yalan mı söyleyecek peki?!”

“Aynen, yalan söyleyecek, iftira atacak o pezevenk! Başka ne yapar ki zaten?! Kamil asıl benim yanıma gelip benimle birlikte olmak istediğini söyledi de ben kabul etmedim.”

Bunları duyduğumda, etrafta hayvan gibi bağırmaya başladım.

Kız kardeşim Türkan,

“Demek Kamil söyledi bunları. Görecek o gününü!” deyip uzaklaştı yanımdan.

“Türkaaan, dur!” dedim ama beni dinlemedi bile.

Bir süre sonra kız kardeşimin de mahpusa düştüğü bilgisi geldi.

Kamil’i gördüğü ilk yerde çantasından çıkardığı çakıyı Kamil’in de hiç beklemediği anda hiç tereddüt etmeden vücuduna saplamıştı. Hem de birkaç kez, üst üste..

Kamil de girmişti toprak altına.. Meğer Kamil de kız kardeşim Türkan’ı çok seviyormuş. Ama illa ki de bu şekilde kalleşlik mi yapmak gerekiyordu?

Zaman durmuştu benim için..

Toprağa giren Metinim miydi yoksa ben miydim bilmiyordum. Ölüden bir farkım kalmamıştı.

Hangisine üzüleyim bilemedim.

Metin’in annesinin ve babasının mahkeme salonundan çıkarken koridordaki haykırışları kulağımın dibinde çınlıyordu, aklımdan gitmiyordu bir türlü. Gardiyanlar kolumdan tutup götürürken, Metin’in annesi koridorda diz çökmüştü. Babası onu kaldırmaya çalışıyordu ama nafile. Kadın avaz avaz:

“Biz sana ana-baba olmadık mı Murat?! Biz seni kendi evladımızdan ayırmadık. Anan, baban hayatta değil. Ama biz sana da ana, baba olmadık mı?!”

Onlar, bana “oğlum” derdi, ben onlara “anne-baba”.

Bu sözler kalbimi öyle acıtıyordu ki o anda farklı düşündüğümden suskun ama başım dik ayrılmıştım cezaevine giderken yanlarından.

Annemi de babamı da bir trafik kazasında kaybetmiştik. Dünyanın bin bir türlü hali var deyip hem kız kardeşime hem kendime çakı almıştım. Ne büyük hata etmişim..

Bir de her şeyden ve herkesten sakındığımız kız kardeşimiz Sevgi vardı. O da bu sene okula başlayacaktı. O ne yapacaktı tek başına?

Ne oldu dersiniz?

Biricik dostum Metinimin anne ve babası kız kardeşim Sevgi’yi sahiplenmişti. Zaten başka çocukları yoktu. Oğulları Metin’i de ben hayattan koparmıştım. Tüp bebek tedavisiyle dünyaya gelmişti Metin. O yüzden onlar için zor da olsa kız kardeşimi sahiplenmek, merhamet duygularını hala yitirmemişlerdi belli ki.

Şimdi düşünüyorum da bu nasıl dostluk böyle?!

Dostluk neydi? Gerçek manada dostluğun ne olduğunu biliyor muydum ben acaba? İlk duyduğumla hemen dostum hakkında hüküm vermek miydi dostluk? Dinlemek yok muydu? Anlamaya çalışmak yok muydu? Hiç mi güvenmedim? Ve her şeyi bir kenara bırakalım. Dosya kıymak kolay mıydı?!

Yazık bana, vah bana, vay bana..!

İşin özü..Ahir kelam..!

Ben dostuma kıydım. Ve o dost, beni affetmedi. Çünkü affedecek vakti olmadı.

Baklava kokusu hâlâ burnumda. Bir gün özgür kalırsam, ilk işim Metin’in mezarına gitmek olacak. Elinde tepsiyle bekliyormuş gibi, önüne bir tabak baklava koyacağım. Ve diyeceğim ki:

“Bu sefer fazla aldım, Metin. İdare ederiz artık.”

Sonra oturup, sessizce ağlayacağım. Çünkü konuşacak kelimem yok. Sadece gözyaşım var. Ve o gözyaşı, dostumun kanına karışacak.

Yazık bana. Vah bana. Vay bana…

Mezuniyet sonrası sınavı da başarıyla geçen Nazan Öğretmen, doğup büyüdüğü Sakarya şehrinin Karasu ilçesine bağlı Darıçayırı kasabasından ilk görev yeri olarak Diyarbakır’ın merkez ilçesine atandı. Atanma haberini ilk aldığında, sevinci yerini hüzne bırakmıştı. Eski erkek arkadaşı Salih, Diyarbakırlıydı ve onunla pek de iyi bir sonla ayrılmamışlardı. İhanetle sonuçlanan bir ilişki idi aralarındaki ve bir dönem ayrılığı kabullenemeyen Salih, tehdit ediyordu Nazan’ı. Nazan’ı aldatmıştı ve buna rağmen Nazan’ın onu terk etmesini hazmedememişti.

Salih’in, Nazan’ın tayininden haberinin olmasını istemiyordu.

Tüm bu yaşananları bir kenara bırakıp Nazan yine de birçok kişi arasından öğretmen olarak atandığı için mutluydu. Belli bir zaman geçtikten sonra ne de olsa tayinini başka istediği bir yere aldırabilecekti.

Ailesiyle birlikte kiralık daire tuttular. Diyarbakır’a alışmaya çalışıyordu. Hem okula, hem şehre, hem insanına alışmak biraz zor olacaktı kendisi için. Neticede bilmediği bir şehre taşınmıştı ve üniversite haricinde çok fazla şehir görme fırsatı olmamıştı.

Babası o kadar üzerine titriyordu ve ona baskı yapıyordu ki annesi arada olmasa Nazan’ı üniversiteye bile göndermeyecekti. Kaldı ki şimdi başka bir şehre tayin olmuştu. Nasıl tedirgin olmasın?!

Alımlı ve güzel bir kızdı. Arkadaş ortamında ilk dikkat çeken kişi genelde Nazan olurdu.

Çok fazla yer görmemişti belki ama çok kitap okurdu. Lisede de üniversitede de dersleri hep iyiydi. Derslere olan azminden ve disiplininden çok fazla ödün vermezdi. Eski erkek arkadaşı ile birlikte bir ilişkiye başladıklarından beri ruh hali biraz değişmişti haliyle. Bu da gayet normaldi.

Günler birbirini kovalıyor ve zaman çok çabuk geçiyordu. Okuldaki öğrencilerle de iyi bir iletişim kurmaya başlamıştı.

Bir sabah gittiği okulun sınıfında kalabalık toplandı. Sorumlu olduğu sınıf öğrencileri ders zili çalmadan defter ve kitaplarını hazır etmişlerdi. Derken ders zili çaldı. Diğer sınıfın öğrencileri öğretmenleriyle birlikte sınıflarına girdiler ve bir sessizlik kapladı okulu. Herkes okuldaydı, fakat Nazan Öğretmen o sabah okulda yoktu. Gelmemişti ya da gelememişti. Sınıf sözcüsü ve birkaç arkadaşı toplanıp okul müdürünün kapısını tıklayıp içeri girdiler ve durumu anlattılar. Okul Müdürü Tahsin Bey, öğrencilere sakin olmalarını söyleyip Nazan Öğretmen’e telefon etti. Telefonu kapalıydı. Birkaç defa daha aramayı tekrarladı. Fakat yine telefonu kapalıydı. Ev tutmasında ona yardım ettiği için okul müdürü Tahsin Bey, Nazan Öğretmen’in evini biliyordu. Önce bir kendisi bizzat gidip bakmak istedi. Belki yolda kaldı, belki trafikte başına bir şey geldi. İnsanlık hali başına birçok şey gelmiş gelebilir.

Apartmanın önüne geldiğinde evin kapısına kadar gitti ve kapının ziline bastı. Bir müddet bekleyip kapının ziline telaşeyle uzun uzun bastı. Kapıyı açan olmayınca, iyice endişeye kapılıp kapıyı yumrukladı. Baktı ki bu iş böyle olmayacak, polisi aramaya karar verdi. Polisler evin önüne geldiğinde, amirlerine durumu anlatarak çilingir yardımıyla kapıyı açtılar ve müdür de dahil hep birlikte içeri girdiler ve Nazan Öğretmen’i salonda yerde hareketsiz biçimde yatar vaziyette gördüler.   

Olay yeri ekibi, kafasından kan akmış, yerde hareketsiz yatan Nazan Öğretmen’in nabzını ve şah damarını kontrol etti. Maalesef nabız alamadılar. Hemen ambulans çağırdılar.

Olay Yeri Ekibi’nin, Nazan Öğretmen’in kafasından akan ve yerde birikinti oluşturan kanın neyden kaynaklandığını araştırırken kalorifer peteğinin sivri ucunda da kan olduğunu fark etmeleri uzun sürmedi. Yerde kırılan bir su bardağı ve etrafa dökülen su birikintisi de vardı.

Bu iş nasıl olmuştu peki?!

Salonda yürürken dengesini kaybedip kafasını kalorifere çarpıp yere mi düşmüştü acaba?! Yoksa eve gelen birisi ile tartışırken Nazan Öğretmen’i itmesi sonucu kafasını kalorifere çarpıp yere mi düşmüştü?!

Başkomiser Bilal ve Komiser Turhan kendi aralarında bu şekilde konuşuyorlardı. Ailesine de haber vermeleri gerekirdi.

Daha Diyarbakır’a geleli ne kadar olmuştu ki hemen kendisine düşman edinsin? Eski erkek arkadaşı Salih olabilir miydi ki bunu yapan?

Esasen apartman bir site içinde olmadığından etrafta kamera da yoktu ve bu da polislerin işini daha da zorlaştırıyordu.

Başkomiser Bilal, Olay Yeri İnceleme Ekibi’ne her şeyi detaylıca incelemelerini ve başkası ya da başkalarına ait parmak izlerinin olup olmadığına iyice bakmalarını emretti.

Detaylı inceleme sonucu Nazan Öğretmen’in evinde iki kişinin parmak izine rastlandı. Birisi Nazan Öğretmen’in eski erkek arkadaşı Salih, bir parmak izi daha bulunmuştu ki o da yine Nazan Öğretmen’in kendisine “Sırdaşım” diye hitap ettiği biricik arkadaşı Sibel’e aitti.

Bir yandan polisler Nazan Öğretmen’in ailesine ulaşıp durumu kendilerine bildirdiler ve apar topar ailesi Diyarbakır’a geldi. Cenazeyi asıl memleketleri olan Sakarya’ya götüreceklerdi. Nazan Öğretmen’in babası, polislere bu işin nasıl olduğunu sorduğunda, polisler, olayı araştırdıklarını ve olayın nasıl olduğunu bulduklarında kendilerini haberdar edeceklerini söyleyip onları memleketlerine gönderdi.

Başkomiser Bilal ve ekibi, olayı iyice araştırmaya koyuldu. İlk iş olarak parmak izi bulunan Salih’i ve Sibel’i Emniyet’e çağırıp ifadelerini alacaklardı.

Salih, sorguya alındı.

Başkomiser Bilal, sorguda Salih’e birtakım sorular sormaya başladı.

“Nazan Öğretmen’in evinde bulunduğunuzu fark ettik. Evinde ne işiniz vardı? O’nu nereden tanıyorsunuz?” diye sorduğunda, Salih:

“Evet, doğru. Nazan’ın evine gittim. Diyarbakır’a atandığını da ortak arkadaşımız Sibel’den öğrendim esasen. Eski günlerin hatırına onunla konuşmak ve hoş geldin demek için ziyaret etmek istedim. Nazan üniversiteden eski kız arkadaşımdı. Bir dönem ilişki yaşamıştık. Fakat sonradan ayrıldık. ” şeklinde cevapladı.

“Peki neden ayrılmıştınız? Kötü mü bitti sonu?” diye sordu.

“Uzun mesele. Biraz fazla kıskançtı ve anlaşamadık.” diye cevapladı.

“Peki ne konuştunuz?”

“Başta beni evine almak istemedi. Ben de birkaç şey söyleyip onu bir daha rahatsız etmeyeceğimi söyleyip evden ayrıldım.” dedi.

“Emin misin? Aranızda bir tartışma olmadı mı yani?”

“Biraz sesimiz yükseldi karşılıklı olarak tabii. Ama sonra uzatmak istemediğimden evden kısa süre sonra ayrıldım.” dedi.

“Sen öldürmedin yani Nazan’ı?

“Ne? Ne öldürmesi?! Nazan öldü mü?” diye soruya soruyla karşılık verdi.

“Haberin yok yani? Neden burada olduğunu bilmiyor musun sanki? Bizimle dalga mı geçiyorsun sen?!” şeklinde sert bir dille çıkıştı Başkomiser Bilal.

“Beni polisler apar topar buraya getirdiler ve ifademe başvuracaklarını söylediler. İnanın bilmiyordum. Kaldı ki ben Nazan’ı hep sevdim. Bazı hatalarım olmuştu geçmişte sadece.” dedi. Yüzünde gerçekten samimi bir ifade vardı.

Salih’in ifadesini aldıktan sonra sıra Sibel’e gelmişti.

Sibel de Nazan’ın öldüğünü sorgudayken öğrendi. Şok içindeydi. Göz yaşlarını tutamadı.

Bir yandan ağlayıp bir yandan da anlatmaya başladı:

“İnanmıyorum. Ben eve gittiğimde salondaki sehpanın üzerinde yarıya kadar su dolu bir bardak gördüm. Hatta misafirin mi vardı diye sordum kendisine. Benden önce evinde Salih’in olduğunu söyleyince, ne konuştuklarını sordum ve Salih’in artık gönlünün başkasında olduğunu ve onu unutması gerektiğini söyledim Nazan’a.”

Başkomiser Bilal: “Nazan’ın tayininin Diyarbakır’a atandığını Salih’e siz mi haber verdiniz?”

Sibel: “Evet, ben haber verdim. Ne var ki bunda?!” şeklinde karşılık verdi.

Başkomiser Bilal: “Peki sonra başka ne konuştunuz? Evde neler oldu?” diye sorunca,

Sibel: “Salih’in artık başkasını sevdiğini duyduğunda açıkçası biraz sinirlenmişti. Ağlamaklı oldu hatta. Sonrasında ne zaman istersen benimle dertleşebilirsin dedim kendisine ve biraz daha oturduktan sonra evden ayrıldım.” seklinde cevap verince iyice şaşırmıştı Başkomiser Bilal.

İyi de bu iş nasıl olmuştu o zaman? Yoksa Nazan Öğretmen intihar mı etmişti?

Komiser Turhan, bir çelişkiden bahsetti Başkomiser Bilal’e:

“Salih, Nazan’ı sevdiğini söylüyor, Sibel ise Salih’i unutmasını ve artık başkasını sevdiğini söyledi Nazan’a. Sibel, bir iş çeviriyor olabilir mi acaba?”

Başkomiser Bilal: “Ben de aynı şeyi düşünüyordum. Sibel’i sıkı takibe alın bakalım. Salihle birlikte görüşecekler mi? Aralarında bir duygusal bağ mı var? İkisi bir olup bir iş çevirmiş olabilirler” dedi.

Her ikisini de sıkı takibe aldılar. Sivil olarak takip ediyordu polisler. Bir ara bir kafede buluştuklarını gördüler. Hemen yan masada oturan Komiser Pelin, ne konuştuklarını dinliyordu.

Salih, Sibel’e:

“Yakında nişanlanacağımız için aslında tek amacım Nazan’ı kendimden soğutmaktı. Evden ayrılırken de biraz sinirli bir hali vardı. Kim öldürmüş olabilir ki Nazan’ı?”

Sibel, Salih’e:

“Ben de anlamadım. Eve girdiğimde haliyle biraz gergin bir hali vardı. Senin başkasından hoşlandığını söyledim. O kadar! Sonra da çok kalmadan vedalaşarak evinden ayrıldım. Kim öldürmüş olabilir sence?”

Salih: “İnan hiç bilmiyorum. Yoksa sen aramızdaki ilişkiden mi bahsettin? Belki de kendi canına kıydı? Olamaz mı yani?” diye sorunca,

Komiser Pelin, kafeden ayrılıp durumu Başkomiser Bilal’e bildirdi.

Başkomiser Bilal, ekiplerine Nazan’ın kaldığı apartmandaki komşularıyla konuşmalarını istedi. Kendisi de bizzat ekibine katıldı.

Komşularıyla konuşurlarken, içlerinden birisi çanak antenin kablosunu tamir etmek için çatıya çıktığı sırada kapüşonlu deri mont giyen birisinin apartmandan hızlı adımlarla çıktığını gördüğünü, ayağında da galoş, elinde de eldiven olduğunu söyledi. Hatta dışarıda çok soğuk bir hava olmamasına rağmen eldiven takmasını şaşırdığını da ekledi.

Başkomiser Bilal, komşulara teşekkür etti ve ifadeleri alındı. Akabinde Nazan’ın evinde yeniden geniş ve detaylı inceleme başlatıldı.

Yapılan incelemede, evde delinmiş eldiven parçasına ve ter izine rastlandı.

Bunun üzerine Başkomiser Bilal, olaya açıklık getirdi:

“Belli ki evine hırsız girdi ve polisi aramak için telefona sarılacağı sırada hırsız onu itti ve kafasını kalorifere çarparak can verdi.”

Bazen büyüttüğümüz ve işin içinde kaos olarak düşündüğümüz şeyler daha basit olayların içindedir.

Bu yıl senelik izin için Aydın’ın Didim ilçesindeki yazlığımıza eşimle gitmeye karar verdik. Otobüs yolculuğundan sonra otogardan yürüme mesafesinde olan evimize gittik. Eve yerleştik, kahvaltımızı yaptık ve doğruca denize gittik. Birkaç gün bu şekilde devam etti günler. Fakat artık eşime Didim’in turistik yerlerini de gezmeyi teklif ettim. Hava kararmaya yakın bir zamanda Apollon Tapınağı’na gittik, müzeyi hızlıca dolaştık. Müzeyi gezerken kolonların arasından kulağıma kuvvetli bir rüzgar sesi geldiğini hissettim. Hızlıca sesin geldiği yöne doğru baktım ve hiçbir şey göremedim. Eşime de söyleyecek oldum, fakat onu tedirgin etmek istemedim.

“Hava bu kadar sıcakken, o rüzgar sesi de neydi öyle?” şeklinde içimden geçirdim. Müzeden çıktıktan sonra yol boyunca sağlı sollu kafeler mevcuttu. İleride yolun kenarında bir nargile kafe tabelası gördüm ve eşime tabelayı gösterip o yöne doğru yürüdük. Tabelaya doğru yanaştığımızda yolun sol tarafında harabe gibi duran evi gördük.

Etraftaki tüm evler, bakkal ve diğer binaların dışı kesme taştan yapılmış, fakat çok uzun yıllar önce inşa edilmiş, besbelliydi. Kafelerin mimarisi ise otantik bir yapıdaydı ve bu çok hoşuma gitti.

Kafeye oturduğumuzda nargile olduğunu görünce ayrıca sevindim. Bir şeyler atıştırıp semaverin yanında nargile sipariş verdik. Gün batmak üzereydi ve kafenin açık alandaki yerine oturuyorduk. Güneşin kızıl rengine karşı eşimle fotoğraf da çektirdik.

Her şey yolunda gidiyordu, yalnızca kafam müzede duyduğum o garip sese takılmıştı. Nargile içerken bir yandan etraftaki boş ve harabe şeklindeki evlere bakıyordum. Cinlerin bu tür yerlerde dolaştığı söylenir ya, büyük ihtimalle burada da bulunuyor olabilir diye düşündüm.

Eşimle gayet keyifli zaman geçiriyorduk. Lavaboya kadar gittiğinde ben de keyifli keyifli nargilemi içiyordum ki kulağımda müthiş bir uğultu duymaya başladım. Bir süre devam etti. Sanki birisi kulağımın içine üflüyordu. Ardından bir ses: “Muraaat!”. Birden irkildim ve kafamı sağa sola çevirdiğimde kimsenin olmadığını gördüm. Endişelenmeye başladım. Eşim lavabodan döndüğünde ona hiçbir şey belli etmedim. Fakat ben de lavaboya gitmek için yerimden kalktım. Lavaboda ellerimi ve yüzümü yıkadığım sırada kafam lavaboya doğru eğik pozisyondaydı. Bir kahkaha sesi duydum. Daha çok kadın sesine benziyordu. Kafamı hızlıca yukarı aynaya doğru kaldırdım. İçeride iki tuvalet kapısı vardı. Lavaboya girdiğimde ikisinin de ışıkları kapalıydı. Fakat kafamı kaldırdığımda bir tuvaletin ışığının yandığını gördüm. O sırada bir an önce lavabodan çıkmak istedim ve tam çıkacağım sırada kahkaha sesi sona erdi ve ışık söndü.

Hızlıca eşimin yanına gittim ve biraz sakinleşip kendime gelebilmek için yoğun bir şekilde nargile içmeye devam ettim. Eşim,

“Hayatım, her şey yolunda mı? Bir şey mi oldu? Yüzün soluk gibi sanki.” deyince,

“Yok, hayatım. Yüzümü yıkadım ya ondandır. Güneş çarptı herhalde. Geçer, merak etme.” diyerek geçiştirdim.

Eşim, halimi görünce ısrar etti:

“Hayatım, kalkalım istersen. İyi görünmüyorsun. Evde biraz yatar dinlenirsin hem.” deyince, hemen kabul ettim ve

“İyi olur aslında bitanem.” dedim.

Tapınağın biraz ilerisinde bir cami vardı, çok ilginçti. Kiliseden camiye çevrilmişti. Oraya doğru baktım ve arka taraftaki şadırvanı gördüm. O an içimden abdest almak geldi. Eşimle kafeden ayrıldık. Eşim beni beklerken şadırvana gittim, korku içinde abdest aldım. Fakat sonrasında bir rahatlama geldi sanki vücuduma.

Eşime söylememekte kararlıydım, fakat daha ne kadar ondan saklayabilirdim bu durumu kestiremiyordum.

Eve doğru yürürken çatı katının ışıklarının açık olduğunu gördüm ve eşime,

“Hayatım, ışığı açık mı bıraktın? Çatı katının ışığı yanıyor.” dediğimde, eşim aynı hızla bana dönerek,

“Ne ışığı? Ne açığı hayatım?! Sen gerçekten iyi değilsin.” deyince, yeniden çatı katına baktığımda, bir de ne göreyim? Işıklar kapalı.

Eşim, “Bak beni korkutuyorsun. Hemen eve geç ve yat, dinlen.” dedi kızgın bir şekilde.

Eve girdik, tekrardan elimi yüzümü yıkadım ve olayın sıcaklığıyla hemen yatağa girdim, dua okudum ve yattım. Fakat uyumak ne mümkündü..

Eşimin uyuduğunu gördüğümde kalkıp bir bardak süt içeyim dedim, belki daha rahat uyuyabilirim diye.

Evimiz tripleksti ve mutfak en alt kattaydı. Bir bardak sütü içtim ve sonradan kapının girişindeki kanepeye uzandım. Gözlerimi bir süre sonra açtığımda kendimi Apollon Tapınağı’nın etrafındaki harabe evlerden birinin kapısının önünde buldum. Gece saat kaçtı bilmiyordum. Yanımda ne telefon vardı ne de evin anahtarı. Öyle bir çığlık attım ki etraftaki köpekler hep bir ağızdan havlamaya başladı, işin garip tarafı kedi ve kuş sesleri de duyuyordum aynı anda.

Koşarak evin yolunu tuttum. Allah’tan yazlığımız çok uzakta değildi. Ama yine de oraya o saatte nasıl gelmiştim, anlam veremiyordum.

Ter içinde eve vardığımda evin kapısının arkadan kilitli olduğunu fark ettim. Zile bassam o saatte, eşime bu durumu hayatta anlatamazdım. Mecburen, kapının bahçesindeki salıncağa uzandım ve zor da olsa oracıkta uyumaya çalıştım. Sonra nasıl olduysa uyuyakalmışım. Sabah olduğunda, eşim evde beni aramış olacak ki kapının kilidini içeriden açtı ve kapıyı açınca, beni salıncakta sallanırken gördüğünde, o kadar korktu ki kahvaltı hazırlamak için eline aldığı tabağı elinden düşürdü.

O anda durumun vahametini bir kez daha kavradım ve bu durumu eşimle paylaşmaya karar verdim.

Eşim,

“Hayatım, sana neler oluyor Allah aşkına? Dün evdeydin, kapıyı içeriden kilitledim. Seni dışarıda buldum. Telefon ettim sana ama telefonunu yatak odasında bırakmışsın. Didim’e geldiğimizden beri sende bir haller var. Ben korkmaya başladım.” diye telaşlı telaşlı anlatınca, ben de artık dayanamayıp bütün olan biteni anlatmaya başladım.

Didim’e geldiğimizden beri yaşadıklarımı tek tek eşime anlatınca, iyice telaşlandı.

Ne yapsak acaba diye düşünürken, aklıma gelenleri eşimle paylaştım.

“Bir süre boyunca her gece, gecenin belli bir saatinde uykumdan sıçrar şekilde uyanıyordum. Bunun için doktora da gittik. Kullandığım ilaçlar kısmen fayda etse de tam geçmemişti. Bunun üzerine yeni evli olduğumuz için geçen yıl tavsiye üzerine üstümüzdeki kötü enerjiyi dağıtmak amacıyla bir kadın hocaya gitmiştik. Bizden yüksek miktarda para da istemişti hatırlarsan.“

Eşim, beni dinlerken araya girdi ve:

“O gün bu gündür sende bir tuhaflık var zaten. Sakın o kadın sana bir şey yapmış olmasın. Hiç içime sinmemişti zaten. O kadının sana olan bakışları hala aklımda” dedi hem telaşlı hem öfkeli bir şekilde.

“Artık bu durumdan ben de muzdaribim ve bir an önce kurtulmak istiyorum.” dedim çaresizce.

Eşimle o gün dışarı çıkmadık. Kahvaltımızı yaptık. Kahvaltı sonrası kahvemizi içtik ve bir süre sonra yatak odasında uzandık.

Kısa bir süre uyuduktan sonra gözlerimi bir fısıltıyla açtım. Kulağıma gelen yine bir kadın sesiydi. Artık durum bende dayanamaz bir hal almıştı. Yataktan kalktım, lavaboya gidip elimi yüzümü yıkadım. Yeniden odaya döndüğümde yatağa uzandım ve düşünmeye başladım.

Duyduğum sesler hep kadın sesiydi ve kulağıma fısıldadığında şiddetli bir uğultu hissediyorum ve beni çok zorluyordu artık bu durum.

Eşim de bir süre sonra uyandı. Beni yatakta ellerim kafamın arkasında bağlı tavana bakar bir şekilde görünce,

“Yemeğe bir şeyler hazırlayayım bari.” diyerek mutfağa indi.

Bir süre sonra kendimi mutfakta buldum.. Elimde kanlı bıçak ve yere yığılı olan eşim.. Onu sırtından bıçaklamıştım.

Kendime geldiğimde her şey çok geçti. Eşim yerde hareketsiz yatıyordu, elimde bıçak vardı. Kan avuçlarımdan kollarıma akıyordu. Elimden bıçağı yere doğru attım ve avazım çıktığı kadar bağırmaya başladım.

İçinde bulunduğum duruma anlam veremiyordum. Ne ara mutfağa indim? Elimde bıçağın ne işi var? Biricik eşimi sırtından neden bıçaklayayım ki ben?!

Eşimin üstüne kapaklandım. Ellerimle yüzüne dokunuyordum. O sırada karşımda eşimin kılığına girmiş bir cin duruyordu ve bana bakıp pis pis sırıtıyordu. Kulağıma eğilip, “Sonunda yapabildin.” dedi sinir bozucu bir şekilde.

Bağırma seslerinden olacak ki komşular camı tıklamış, fakat ben kapıyı açmayınca polise haber vermişler. Polisler zorla eve girdi, eşimi o halde görünce ambulans çağırdılar. Haliyle beni de karakola götürdüler. Ne kadar anlattıysam da dinletemedim.

Nasıl anlatılırdı ki böyle bir şey?

Kim inanırdı bana?!

Şimdi muhtemelen hapse gireceğim. Fakat bu acıya, bu kedere ne kadar dayanabilirim bilmiyorum.

Peki, eşim de vefat edince bitti mi bu çile acaba? Yoksa kaldığı yerden devam mı edecek bu durum?

Belli ki aşık cin vakasıydı bu yaşadığım..

Eşimi toprağa, beni bunalıma mahkum eden..

Şimdi ben bu durumdan nasıl kurtulayım?!

Didim’de güneş yeniden yükseliyordu. O sıcak yaz sabahı, villaların pırıl pırıl beyaz duvarlarına vuran ışık, bir yıl önceki karanlık hatırayı örtmeye çalışır gibiydi. Fakat bazı gölgeler, güneşle kaybolmazdı.

Başkomiser Bilal arkasına yaslandı, masasında duran dosyaya baktı.
Üzerinde sadece iki kelime yazıyordu:
“Güzin Yılmaz – Zehirlenme Vakası.”

Bir yıl geçmişti. Dosya resmî olarak kapanmıştı. Katil yakalanmış, mahkeme kararını vermişti. Her şey, kâğıt üzerinde bitmişti.
Ama Bilal’in aklında hâlâ o sabahın kokusu vardı: Deniz tuzuyla karışık meyve suyu kokusu.
Ve o kokunun içinde bir şey eksikti — mantık.

Geri Dönüş

Aydın Emniyeti’ne yeni atanan bir memur, Bilal’in kapısını çaldı.

“Başkomiserim, geçen yılki Didim dosyasında yeni bir gelişme var. Güzin Yılmaz’ın ailesi villayı satışa çıkarmış. Temizlik sırasında bahçede bir oyuncak kutusu bulunmuş. İçinde küçük bir şişe kapağı var. Üzerinde kimyasal kalıntı tespit edilmiş.”

Bilal’in gözleri hafifçe kısıldı.
“Zehir?” diye sordu.
“Evet, aynı maddeye çok benzer.”

O an ofisteki hava değişti. Bilal elini dosyanın üzerine koydu.
“Demek ki işimiz henüz bitmemiş.”

Olay Yeri Tekrar

Villaya vardığında rüzgâr denizden esiyor, palmiyeleri hafifçe sallıyordu.
Burası, Güzin’in kahkahalarının yankılandığı, sonra sessizliğe gömüldüğü yerdi.

Bahçede Güzin’in annesi vardı. Elinde solmuş bir oyuncak ayı tutuyordu.
“Her yaz burada oynardı,” dedi kadın, sesi titreyerek. “Ama geçen yıl... hiçbir şey aynı kalmadı.”

Bilal, villanın çevresini yeniden inceledi.
Bir yıl öncesine göre tek fark, havadaki o huzursuzluktu.
Bahçe duvarında küçük bir çatlak dikkatini çekti. Çatlağın ardında, bir plastik parça sıkışmıştı. İnceleme ekibine işaret etti.
“Oradan numune alın. Belki oradan bir iz çıkar.”

Ekip çalışırken Bilal dosyayı gözden geçirdi.
Sanık: Murat Kaya – 45 yaşında, kimya teknisyeni, Sibel’in babası.
Suçu: Kastî zehirleme sonucu ölüme sebebiyet.
Ceza: Müebbet hapis.
Ancak Bilal’in dikkatini çeken satır şuydu:

“Zehri hazırladığı laboratuvardan alınan örneklerde, tam formül eşleşmesi yoktur.”

Tam formül eşleşmesi yoksa… demek ki zehir başka yerde hazırlanmıştı.

Sessiz Tanık

Sibel o günden beri kimseyle konuşmuyordu.
Didim’deki olaydan sonra ailesi dağılmış, babası tutuklanmış, annesi ise kızını İzmir’deki bir rehabilitasyon merkezine yatırmıştı.

Bilal, merkezdeki hemşireye kimliğini gösterdi.
“Başkomiser Bilal Kaya. Sibel Demir’le konuşmam gerek.”

Hemşire tereddüt etti.
“Konuşmaz efendim. Bir yıldır kimseyle tek kelime etmedi. Yalnızca resim yapıyor.”

Bilal içeri girdi.
Odada duvarlara asılı onlarca resim vardı. Hepsinde aynı şey: Denizin yanında iki kız çocuğu.
Biri ayakta, diğeri tekerlekli sandalyede.
Ama her tabloda ayakta duran kızın yüzü karalanmıştı.

Bilal sessizce yaklaştı.
Bir defter dikkatini çekti. Sayfaların arasında kurumuş bir menekşe vardı. Altına kurşun kalemle yazılmış bir cümle:

“Ben sadece onunla aynı olmak istedim.”

Bilal’in boğazı düğümlendi.
O sırada Sibel’in tekerlekli sandalyesi hafifçe döndü.
Kızın gözleri Bilal’e baktı — sessiz ama suçlulukla dolu.

Bilal sordu:
“Baban mı yaptı, Sibel?”

Kızın elleri titredi. Kalemi aldı ve deftere tek bir kelime yazdı:

“Hayır.”

Bilal’in Şüphesi

Emniyete döndüğünde Bilal bütün dosyaları yeniden açtı.
Babanın laboratuvar kayıtlarını inceledi. Zehirin hazırlanmasında kullanılan kimyasalın nereden satın alındığını gösteren fişlerde bir eksiklik vardı.
Son tarih, olaydan iki gün önce ve satın alan kişi “M. Kaya” değil, “S. Demir” olarak görünüyordu.

Sibel’in adı.
Demek ki babasının laboratuvarından zehri o istemişti.
Peki, bir çocuk bunu neden isterdi?

Bilal o gece evine gitmedi. Saatlerce raporları, ifade tutanaklarını, kamera görüntülerini inceledi.
Bir ayrıntı dikkatini çekti:
Kamera kayıtlarında kahvaltı sabahı, Sibel’in annesi dışarıdayken, Sibel’in sandalyesiyle mutfağa girdiği kısa bir an vardı.
Sadece otuz saniye.
Ama o otuz saniye, bir hayatı bitirmeye yetmişti.

Yeni Delil

Ertesi sabah, kriminal laboratuvardan telefon geldi.

“Başkomiserim, villada bulduğumuz şişe kapağında parmak izi var. Ama baba Murat Kaya’ya ait değil. Genç birine ait. Muhtemelen kadın. Yaş tahmini 18-20 arası.”

Bilal bir an sustu.
“Yani Sibel.”

Artık her şey netleşmişti ama bir eksik vardı: İtiraf.

Bilal tekrar rehabilitasyon merkezine gitti. Sibel bahçedeydi, elleriyle toprağı karıştırıyordu.
Yanına oturdu.
“Sibel,” dedi yumuşak bir sesle. “Gerçeği biliyorum. Baban senin yerine suçlandı.”

Sibel başını kaldırmadı.
Bilal devam etti:
“Onu kıskandın. Güzin’in yürüyebilmesini, koşabilmesini, gülüşünü... Ama kimseye zarar vermek istememiştin. Sadece onun sana kalmasını istedin, değil mi?”

Sibel’in dudakları titredi.
Bir damla yaş toprağa düştü.
Sonra kısık bir ses duyuldu:

“Ben... sadece onun da biraz durmasını istedim. Hep koşuyordu... ben hep oturuyordum.”

Bilal’in kalbi sıkıştı.
“Zehir bir oyun değildi, Sibel. Bir oyun hiç bu kadar gerçek olmamalıydı.”

Kız hıçkırdı, elleriyle yüzünü kapattı.

“Babamı korumak zorundaydım... O benim yerime hapiste…”

Bilal sessizce ayağa kalktı.
Gökyüzüne baktı, bulutların arasında güneş kayboluyordu.

Gerçeğin Bedeli

Bir hafta sonra rapor hazırlandı.
Bilal, savcılığa yeni delilleri teslim etti.
Parmak izi, satın alma fişi, psikolojik rapor… hepsi Sibel’i işaret ediyordu.
Ama savcı karar vermekte zorlandı.
“Bir çocuk... hem de engelli biri. Cezai ehliyeti tartışmalı, Başkomiserim.”

Bilal başını eğdi.
“Biliyorum. Ama adaletin de bir vicdanı olmalı.”

Mahkeme Sibel’i ceza almaktan muaf tuttu, ancak ömür boyu gözetim altında kalmasına hükmetti.
Baba Murat Kaya ise serbest bırakıldı.
Cezaevinden çıktığında Bilal’in elini tuttu:
“Beni değil, onu kurtardınız Başkomiser. Teşekkür ederim.”

Bilal gözlerini kaçırdı.
Kurtarmak mı?
Kurtulan kimdi?
Bazen adalet bile kaybederdi.

Didim’de gün batımıydı.
Bilal, olay yerinin önünde bir kez daha durdu.
Bahçede çocuk sesleri, kahkahalar yankılanıyordu. Yeni kiracılar taşınmıştı, hayat yeniden başlamıştı.

Ama Bilal’in aklında hâlâ o cümle vardı:

“Ben sadece onun da biraz durmasını istedim.”

Kıskançlık...
Kimi zaman bir silah, kimi zaman bir çocuk oyunu kadar masum görünen bir felaketin başlangıcıydı.

Rüzgâr denizden esip palmiye yapraklarını sallarken, Bilal sigarasını söndürdü.
Gözleri ufka daldı.
Güzin’in masum gülümsemesi, Sibel’in kırık sesi ve babanın sessiz fedakârlığı, Didim’in o altın rengi gün batımına karıştı.

Ve Başkomiser Bilal biliyordu:
Bu dosya kapanmış gibi görünse de, insan kalbinin içinde hâlâ açık bir yara olarak kalacaktı.

Denizden Gelen Mektup

Beş yıl sonra…
Didim yine aynı kokuyu taşıyordu: Tuz, rüzgâr ve pişmanlık.

Başkomiser Bilal, emekliliğine birkaç ay kalmıştı.
Her yıl olduğu gibi, bu yaz da Didim’e gelmişti.
Ancak bu kez elinde dosya değil, bir termos kahve vardı.
Sessiz bir sabah yürüyüşü sırasında, deniz kıyısındaki eski villanın önünde durdu.
Artık beyaz boyası solmuş, bahçesindeki yaseminler kurumuştu.
Ama denizin sesi hâlâ aynıydı.
Bir zamanlar kahkahalarla dolan o bahçede şimdi yalnızca martı sesleri yankılanıyordu.

Tam o sırada, dalgaların getirdiği bir şey dikkatini çekti.
Küçük bir cam şişe.
İçinde deniz suyuyla ıslanmış bir mektup vardı.
Bilal diz çöküp şişeyi aldı, kapağını açtı.
Kağıt, yıllar geçmesine rağmen hâlâ okunabiliyordu.
Yazı zarif, ama titrek bir elden çıkmıştı.

“Sevgili Güzin,

Beş yıldır her gece seni rüyamda görüyorum.
Sen hep gülümsüyorsun, ben hep yerimdeyim.
Artık yürüyememek değil, seni affedememek yoruyor beni.

Babam beni hâlâ ‘küçük kızım’ diye çağırıyor.
Oysa ben artık o kız değilim.
O sabah, sadece biraz dikkatini çekmek istedim.
Biraz kıskandım seni.
Ama o kıskançlık büyüdü, beni zehre çevirdi.

Şimdi her gün denize bakıyor, dalgaların sesinde seni arıyorum.
Eğer bir gün bu mektup denizden sana ulaşırsa, bil ki
ben senden özür diledim.
Ve seni hâlâ en yakın arkadaşım olarak hatırlıyorum.

— Sibel.”

Bilal, mektubu elinde tuttu.
Parmaklarının ucundan deniz suyu damladı; kağıdın üzerindeki mürekkep yavaşça dağılıyordu.
Bir martı çığlığı duyuldu — sanki gökyüzü bile bu hikâyenin ağırlığını taşıyamıyordu.

Bilal, derin bir nefes aldı.
Mektubu cebine koydu, sonra villanın bahçesine doğru yürüdü.
Kurumuş yaseminlerin arasına mektubu bıraktı, toprağı elleriyle kapattı.
“Artık yerin belli olsun küçük kız,” dedi kısık sesle.
“Belki şimdi huzur bulursunuz.”

Güneş denize doğru inerken, ufuk çizgisi ateş gibi kızardı.
Bilal başını kaldırıp o renkli gökyüzüne baktı.
Bazen adalet, bir mahkeme salonunda değil;
denizden gelen bir mektupta bulunuyordu.

Ve Didim o akşam, uzun süre sessiz kaldı.
Dalgalar, iki küçük kızın yarım kalmış masumiyetini usulca kıyıya taşıdı.

“Bir dostluğun sonu cinayetle yazılmıştı… ama affediş, denizin dalgalarıyla geri dönmüştü.”

Didim’in yaz akşamları, rüzgârla karışan iyot kokusunu balkonlara taşırdı. Güneş battığında, apartmanların teraslarında sessizlik hâkim olur, yalnızca uzaklardan gelen bir müzik sesi duyulurdu. İşte o sessizliğin ortasında, yeni taşınan genç bir kadın öğretmen dikkat çekmişti.

Zeynep, tayini Didim’e çıkan edebiyat öğretmeniydi. Üniversite yıllarında İzmir’de yaşamış, sonra Anadolu’nun farklı şehirlerinde görev yapmıştı. Bu kez deniz kenarında bir kasabaya düşmüştü yolu. Yeni evine taşındığında, karşı dairede yalnız yaşayan otuzlu yaşlarının başındaki komşusu Erdem’le göz göze geldi. Erdem, kendi halinde, çok konuşmayan bir adamdı. Komşuluk selamıyla başlayan tanışıklıkları, birkaç gün sonra apartman önünde uzun sohbetlere dönüşmüştü.

Bir akşam Erdem, cesaretini toplayarak Zeynep’i yemeğe davet etti.
“Uzun zamandır evde misafir ağırlamadım,” dedi gülerek. “Belki iyi bir komşuluk başlangıcı olur.”

Zeynep önce çekimser davrandı, ama yalnızlığın Didim’in gece sessizliğinde ağır bastığını hissedince kabul etti. Yemek masasında sohbet ilerledi, ortak paydaları bulundu. Erdem’in Didim’de doğup büyüdüğünü, ama son yıllarda daha içine kapanık biri olduğunu öğrendi. Zeynep ise geçmişinden pek söz etmiyor, konuyu hemen mesleğine ya da edebiyat kitaplarına çeviriyordu.

Zamanla ikilinin arasında belirsiz bir bağ oluştu. Komşuluktan öteye geçen, ama adı konmamış bir yakınlıktı bu.

Aylardan Ağustos’tu. Didim’in sokakları turistlerle dolup taşarken apartmanda garip bir sessizlik fark edildi. Zeynep günlerdir görülmüyordu. Okula gitmediği için meslektaşları da endişelenmiş, telefonlarına cevap alamayınca polis aramışlardı.

Apartman sakinleri kapının önünde toplanmış, birbirlerine bakıyorlardı. Kimse cesaret edip kapıyı kırmaya yanaşmadı. Polis çağrıldı.

Kapı açıldığında içeriden ağır, boğucu bir koku yayıldı. Zeynep’in cansız bedeni salonda bulundu. Yerde yan yatmıştı, boynunda morluklar vardı. İlk bakışta boğularak öldüğü anlaşılıyordu.

Ama işin garip tarafı, karşı komşusu Erdem günlerdir ortalarda yoktu. Telefonu kapalıydı, arabası da park yerinden kaybolmuştu.

“Kesin o yaptı,” diye fısıldaştı apartman sakinleri. “Kim bilir, saplantılıydı belki. Kadıncağızı öldürüp kaçtı.”

Polis merkezi olaya hemen Başkomiser Bilal’i çağırdı. İzmir’de yıllarca cinayet masasını yönetmiş, sonra tayinle Aydın’a gelmişti. Soğukkanlılığı, ayrıntılara verdiği önemle tanınırdı.

Bilal, olay yerine girdiğinde yüzünü buruşturdu. “Herkes dışarıda beklesin,” dedi. Sonra not defterini çıkarıp incelemeye başladı.

Zeynep’in evinde darp izleri yoktu. Olay sanki ani gelişmiş gibiydi. Masanın üzerinde yarısı içilmiş bir şarap şişesi, iki kadeh vardı. Sanki biriyle oturmuş, sohbet etmişti.

Bilal dudaklarını büküp mırıldandı:
“Demek yalnız değildin, Zeynep.”

Mutfak tezgâhında taze kesilmiş meyveler vardı. Ama tabaklardan biri lavaboya bırakılmış, diğeri hâlâ masadaydı.

Komşulara sorular sorulduğunda herkes aynı şeyi söyledi: Zeynep’le en son Erdem’i görmüşlerdi. Erdem’in Zeynep’e yemek daveti yaptığını da bilenler vardı.

MOBESE kayıtları incelendi. Erdem’in arabası üç gün önce Didim çıkışında görülmüş, sonra iz kaybolmuştu. Bu da şüpheyi artırdı.

Bilal’in yardımcısı Komiser Cem, “Bence fazla düşünmeye gerek yok,” dedi. “Adam kadını öldürmüş, sonra da kaçmış. Her şey ortada.”

Ama Bilal kaşlarını çattı. “Cinayet dediğin şey Cem, nadiren bu kadar basittir. İpuçlarını görmeden karar verme.”

Zeynep’in Geçmişi

Bilal, Zeynep’in kişisel eşyalarını incelemeye başladı. Laptopunu açtırdı. Dosyaların içinde gizli bir klasör buldular. Fotoğraflar, mektuplar, hatta eski bir mahkeme tutanağı…

Zeynep’in adı daha önce başka bir şehirde, Konya’da geçen bir aile içi şiddet davasında tanık olarak geçmişti. İlginç olan, olayın sanığı ölmüştü. Dava kapanmıştı ama belgeler hâlâ duruyordu.

Bilal, “Bu kadın geçmişini neden saklar ki?” diye düşündü.

Ayrıca bilgisayarında ‘Yarın akşam konuşmalıyız. Artık bu iş burada bitmeli.’ yazılı bir e-posta vardı. Gönderen ise Erdem’di.

Bu bilgi Erdem’i daha da suçlu gibi gösteriyordu.

Yanlış Giden Bir Şey

Adli tıp raporu geldiğinde Bilal uzun uzun inceledi. Ölüm tarihi üç gün önceydi. Ama işin tuhafı, Zeynep’in cep telefonundan o tarihten sonra atılmış iki mesaj bulunmuştu.

Biri okuldan meslektaşına, diğeri ise başka bir şehirdeki birine gönderilmişti. Raporla uyuşmayan bu ayrıntı Bilal’in dikkatini çekti.

“Ölü bir kadın mesaj atamaz,” dedi kendi kendine. “O halde ya ölüm tarihi yanlış… ya da bu kadın o değil.”

Evde bulunan kimlik Zeynep’e aitti. Ama kimliği inceleyen Bilal küçük bir tutarsızlık fark etti: Kimlik kartı çok yeniydi, birkaç ay önce çıkarılmıştı. Zeynep’in önceki kimliği neden yoktu?

Erdem’in İzleri

Erdem, İzmir’de bir benzinlik kamerasına takılmıştı. Arabayı bırakıp otobüse bindiği görülüyordu. Kaçıyor gibiydi, ama yüzündeki panik ifadesi dikkat çekiciydi.

Bilal, ekiplere Erdem’i yakalamaları için talimat verdi. Birkaç gün sonra İzmir’de bir pansiyonda bulundu. Yorgun, uykusuz, gözleri kan çanağıydı.

Sorguda Erdem önce konuşmadı. Sonra titreyerek, “Ben yapmadım,” dedi.
“Peki ne biliyorsun?” diye sordu Bilal.

Erdem başını öne eğdi: “Zeynep sandığınız kadın aslında Zeynep değil.”

Bilal bakışlarını dikti. “Açık konuş.”

Erdem devam etti: “O kadın bana gerçek adını hiç söylemedi. Ama bir gece sarhoşken ağzından kaçırdı. Asıl adı başka. Geçmişinden kaçıyordu. Bana, ‘Bir gün biri kapımı çalarsa sakın açma,’ dedi. Sonra o gece kavga ettik. Sabah evine gittim, içeride başkası vardı. Şok oldum. Sonra… sonra kaçtım.”

Bilal’in kafasında taşlar yavaş yavaş yerine oturuyordu.

Gerçek Yüz

Olay yeri fotoğraflarını yeniden inceledi. Cesedin yüzü tanınmayacak kadar şişmişti. DNA testi yapıldığında şok edici sonuç çıktı: Ceset Zeynep’e ait değildi!

O kimlik sahteydi. Ölen kadın başka biriydi. Gerçek Zeynep hâlâ ortadaydı.

Başkomiser Bilal derin bir nefes aldı. “Demek ki oyun daha büyük.”

Zeynep, geçmişte karıştığı dava nedeniyle kimliğini değiştirip Didim’e gelmişti. Birini öldürmüş, cesedi kendi evine yerleştirmiş, üzerine de kendi kimliğini bırakmıştı. Amaç herkesin onun öldüğünü sanmasıydı. Böylece izini tamamen kaybettirecekti.

Erdem’in kaçışı ise korkudan kaynaklanıyordu. Kadının gerçek yüzünü gören tek kişi oydu.

Bir hafta sonra Didim’in tenha bir köy yolunda terk edilmiş bir ev bulundu. İçinde Zeynep’in bilgisayarı, pasaportu ve kanlı kıyafetleri vardı. Her şey onun cinayeti işlediğini kanıtlıyordu. Ama kendisi ortadan kaybolmuştu.

Başkomiser Bilal raporunu yazarken masanın başında uzun süre düşündü. Dosyaya şu cümleleri ekledi:

“Zeynep öğretmen, göründüğü kadar masum değildi. Kendi ölümünü kurguladı, başka birini öldürüp yerine koydu. Kaçmayı başardı. Olayda günah keçisi ilan edilen Erdem ise suçsuzdu. Bu dosya kapanmadı. Fail hâlâ özgür.”

Bilal, Didim’in sıcak gecesinde sigarasını yaktı. Dalgaların sesi uzaklardan geliyordu. İçinden, “Bazen en güvenilir yüz, en büyük maskeyi taşır,” diye geçirdi. Ve dosya, polis arşivine Kayıp Komşu adıyla girdi.

Aydın’ın Didim ilçesi, yaz güneşinin tüm ihtişamıyla sahilleri aydınlatıyordu. Tatil sezonunun en yoğun dönemlerinden biriydi ve turistler, denizin turkuaz sularında serinlemeye gelmişti. Güzin, ailesiyle birlikte kiraladıkları villa tatilinin keyfini çıkarıyordu. Villa, Didim’in sakin bir mahallesinde, bahçeli ve denize sadece birkaç dakikalık mesafedeydi.

Güzin’in gözleri neşe doluydu; yaz tatilini dört gözle beklemişti. Tatil boyunca ailesiyle birlikte denize giriyor, akşamları sahilde yürüyüşler yapıyorlardı. Bir sabah, villanın karşısındaki bahçeye bakarken bir hareketlilik fark etti. Karşı villada yaşayan Sibel, tekerlekli sandalyesiyle bahçede oturuyordu. Sibel’in ailesi onu denize götüremese de, güneşlenmesi ve biraz hava alması için buradaydı.

Güzin, merakla karşı villanın bahçesine doğru yürüdü. “Merhaba, ben Güzin,” dedi. Sibel, tereddütlü bir şekilde başını kaldırdı ve hafifçe gülümsedi. Aralarındaki ilk konuşma kısa oldu ama bir arkadaşlığın temeli atılmıştı. Günler geçtikçe, Güzin ve Sibel birlikte vakit geçirmeye başladılar. Güzin, Sibel’in engelini sorun etmeden onunla oyunlar oynuyor, kitap okuyor ve bahçede sohbet ediyorlardı. Sibel’in yüzündeki nadir gülümsemeler, Güzin’in en büyük mutluluk kaynağıydı.

Bir sabah, Güzin’in ailesi ve Sibel’in ailesi bahçede karşılaşmış, kısa süreli hoş sohbet etmişlerdi. Sibel’in annesi, “Kızım pek denize giremez ama burası ona iyi geliyor,” demişti. Güzin’in annesi, “O zaman biz de sık sık gelmeye çalışırız,” diyerek nezaket göstermişti. Her şey tatlı bir komşuluk havasında ilerliyordu.

Ancak tatilin üçüncü günü, villa bahçesinde yapılan kahvaltı sırasında Güzin’in başına gelmeyen kalmadı. Güzin, ailesiyle birlikte kahvaltı masasında otururken birden rahatsızlandı. Önce yüzü soldu, ardından mide bulantısı ve baş dönmesi başladı. Ailesi panikle hemen ambulansı aradı. Ambulans gelene kadar Güzin’in durumu giderek kötüleşiyordu. O an herkesin aklında tek bir şey vardı: Bu, basit bir rahatsızlık değildi.

Güzin, hastaneye yetiştirildi ama doktorlar ellerinden geleni yapmalarına rağmen onu kurtaramadılar. Otopsi sonuçları geldiğinde, aile ve komşular şok içindeydi: Güzin, zehirlenerek hayatını kaybetmişti. Didim’in sakin tatil bölgesi bir anda korkunç bir cinayet mahalline dönüştü.

Olayın duyulmasının ardından, Aydın Emniyeti Başkomiseri Bilal, olay yerine geldi. Başkomiser Bilal, tanınmış, tecrübeli ve soğukkanlı bir polis olarak biliniyordu. İlk iş olarak villayı ve çevresini incelemeye başladı. Bahçeler, mutfak ve villanın içi tek tek kontrol edildi. Zehirlenmenin nereden kaynaklandığını bulmak için her detayı araştırıyordu.

Villanın mutfağında yapılan incelemede, kahvaltıda kullanılan meyve sularından birinde anormal bir madde olduğu fark edildi. Laboratuvar sonuçları geldiğinde, madde şok edici bir şekilde toksik bir kimyasal olarak belirlendi. Bu, kasıtlı bir eylem olduğuna dair güçlü bir kanıttı.

Başkomiser Bilal, hemen olayı araştırmaya başladı. Villanın çevresindeki güvenlik kameralarını inceledi, komşularla konuştu ve villa çalışanlarını sorguya aldı. Herkesin ifadesi dikkatle not edildi. Sibel’in ailesi, o gün kızlarının yalnız olmadığını ve kahvaltı esnasında yalnızca Güzin’in zehirlendiğini belirtti.

Bilal, Sibel’in ailesinin ifadelerini dikkatle dinlerken şüpheli bir detayı fark etti: Sibel’in babası, kahvaltıya Güzin’den önce gelmişti ve meyve suyunu hazırlamıştı. Başkomiser Bilal, soğukkanlı bir şekilde babayla yüzleşti. Babası önce şaşkın bir ifadeyle, “Benim amacım sadece Sibel’i mutlu etmekti,” dedi. Ancak Bilal’in tecrübeli bakışları, babanın söylemlerinde bir çelişki olduğunu ortaya çıkardı.

Bilal, villa mutfağındaki bütün malzemeleri yeniden kontrol ettirdi. Meyve suyu şişeleri üzerinde yapılan detaylı incelemede, bir şişenin kapağında izlenmesi güç küçük bir delik bulundu. Bu delik, zehirin şişeye gizlice eklenmiş olabileceğini gösteriyordu.

Soruşturma ilerledikçe, Bilal başka bir detay daha fark etti: Güzin, Sibel ile bahçede oynadığı oyun sırasında, bazı şişeleri ve tatlıları paylaşmıştı. Ancak sadece Güzin, zehirlenmişti. Bu durum, olayın tesadüfi olmadığını, hedeflenmiş bir cinayet olduğunu gösteriyordu.

Bilal, çevredeki tanıkları tekrar sorguya aldı ve villaların çevresindeki güvenlik kamera kayıtlarını detaylıca inceledi. Sonunda o sabah villaya gelen ve kısa süreliğine dışarı çıkan bir komşunun davranışları şüpheli bulundu. Komşu, kahvaltı sırasında Güzin’in bulunduğu masaya yaklaşmış ve fark edilmeyecek bir şekilde bir şişeye müdahale etmişti.

Başkomiser Bilal, delilleri tek tek önüne serdi. Kameralar, şüphelinin şişeye bir madde eklediğini açıkça gösteriyordu. Soruşturmanın sonunda, komşu tutuklandı ve mahkeme süreci başlatıldı. Bilal, olayın çözülmesiyle hem ailesinin hem de Didim halkının içini rahatlatmış oldu. Ancak Güzin’in ailesi için bu tatil artık geri dönülmez bir kayıpla son bulmuştu.

Başkomiser Bilal, villadan ayrılırken denize bakıp derin bir nefes aldı. Didim’in sıcak güneşi ve masmavi denizi, bir an için her şeyin normale döndüğünü hissettirse de, aklında tek bir düşünce vardı: Bir daha böyle bir trajedi yaşanmamalıydı.

Güzin’in masum gülümsemesi ve Sibel’in yalnızlığı, Bilal’in zihninde bir an olsun kaybolmayacak görüntüler olarak kaldı. O yaz Didim’de, deniz kıyısında yaşanan bu trajik olay, kasabada uzun süre konuşulacak bir anı olarak hafızalarda yerini aldı.

Güneş, Tılsım Dağları’nın ardına çekilirken Gölgeler Ormanı sisle kaplandı. Haritalarda bile adı olmayan bu yer, köylülerin hafızasından silmeye çalıştığı uğursuzlukla anılırdı.

On dört yaşındaki Lina, köyünün yasak sınırlarını ilk kez geçiyordu. Kalbi hızla atsa da içindeki çağrıya karşı koyamıyordu. Koynundaki deri kesedeki pusula, ısrarla kuzeydoğuyu gösteriyordu—o yönde hiçbir şey olmadığı söylenirdi.

Lina'nın büyükannesi, ölmeden önce bir şey fısıldamıştı:
“Gölgeyi bul… ama ona sakın sırtını dönme.”

O günden beri Lina her gece aynı rüyayı görüyordu: karanlık bir ağacın altında yanan bir kitap ve adını fısıldayan bir gölge.

Pusula titredi. Hava ağırlaştı, ağaçlar eğildi, yapraklar fısıldaştı: “Senin zamanın geldi.” Sislerin içinde yosun kaplı taş bir sunak belirdi. Üzerinde siyah deri kaplı kitap duruyordu: Tenebris Codex — Gölgeler Kitabı.

Yaklaştıkça zemindeki taşlar parladı. Kitap, kalp gibi atıyordu. Elini uzattığında zaman durdu. Gözlerinin önünden savaşlar, büyücüler, yanan krallıklar geçti. Karanlığa karşı savaşan bir kız vardı—o, Lina’ydı.

Derin bir ses yankılandı:
“Bu kitap kaderini kabul edenlere açılır. Lina Serath, gölge seninle doğdu. Ya onu dizginle, ya da onunla yok ol.”

Kitaptan şekilsiz bir gölge yükseldi. “Ben senim,” dedi. “Bastırdığın korkular, susturduğun öfke.”

Lina karşılık verdi:
“Ben yalnızca karanlıktan değil, onun içindeki ışıktan da yapıldım.”

Gölge içine çekildi. Kitap yere düştü. Pusula artık dönmüyordu. Bu, sadece başlangıçtı.

Ertesi sabah, köyüne döndüğünde, Lina’nın gözlerinde bir şey değişmişti. Artık sıradan bir kız değildi. Gölgeler Ormanı onun adını biliyordu. Kitap artık onunla birleşmişti. İçinde sayfalar dolusu bilinmeyen büyü, eski çağların bilgisi ve bir tek gerçek yazılıydı:

“Karanlık kaçınılmaz değildir. Kimi zaman sadece görülmek ister.”

Uyanış

Köyde herkesin bakışları değişmişti. Fısıldaşmalar arkasından geliyor, bir çocuk gölgesinin ters yönde yürüdüğünü söylüyordu.

O gece rüyasında kitap belirdi. Açılmayan sayfaların üzerinde tek bir cümle vardı:
“İlk düşmanını tanı, yoksa onun suretinde kaybolursun.”

Sabah pusula titredi ama yön göstermedi. Önce küçük şeyler oldu: mumlar kendiliğinden yanıyor, su ona doğru akıyor, hayvanlar sessizleşiyordu. Ardından köyün dışındaki eski kule çöktü. Harabelerde ne insana ne hayvana benzeyen bir yaratık cesedi bulundu.

Büyükannesinin dostu Ayel Dede onu çağırdı. Ormanın kenarındaki kulübesinde, yosunlu taşların arasında duruyordu.

“Sana neyin bulaştığını biliyorum,” dedi.
“Tenebris Codex bin yıldır uykudaydı. Onu sen uyandırdın.”

Lina başını eğdi.
“Onu bastırmak istiyorum, yoksa beni ele geçirecek.”

“Bastıramazsın. Sadece yönlendirebilirsin. Gölge, ışığı tanıyana kadar susturulmaz.”

Ayel Dede eski bir parşömen çıkardı. Üzerinde yarım kalmış bir kehanet yazılıydı:

Gölge kanla uyanır,
Işık unutanla kaybolur.
Unutulan yeniden yazılır,
Ve seçilen kendiyle savaşır.

“Bu sensin, Lina. Ve seni bulacaklar.”

Senkar’ın Ortaya Çıkışı

O gece sisli ormanda zırhlı bir figür çıktı karşısına. Gölgelerden oyulmuş gibiydi, yüzü yoktu. Kılıcından siyah dumanlar yükseliyordu.

“Ben Senkar. Tenebris’in gerçek varisi benim,” dedi.

Lina ellerini kaldırdığında, hayali bir kitap belirdi. Sayfaları çevrildi, bir kelime parladı:
“Lucerion.”

Avuçlarından yoğun bir ışık yükseldi. Senkar geri çekildi, sonra alaycı bir gülüşle konuştu:
“İlk ışığını yaktın. Şimdi seni bulmaları daha kolay olacak.”

Dediği gibi oldu. Lina artık sadece karanlığın değil, antik büyünün de taşıyıcısıydı.

Ayel Dede, Lina’ya son bir sır daha verdi:

“Kitapta olmayan bir şey var. Onu yazacak olan sensin. Gölge, sana kehanetin son mısrasını bırakacak:

“Kurtuluş, adını hatırlayanla başlar.”

Adını unutma, Lina. Çünkü karanlık seni başkası yapmaya çalışacak.

Geceler artık daha kısa geçiyordu. Lina her gün yeni bir şey öğreniyor, büyüyü kontrol etmeyi deniyor, kitabın içindeki sayfaları anlayabilmek için eski diller çalışıyordu. Ama her sayfa, bir başka sırra, başka bir düşmana işaret ediyordu.

Bir sonraki düşman, belki bir insan, belki de insan gibi görünen bir şeydi. Ama kesin olan bir şey vardı:

Karanlık onu izliyordu. Ve Lina, artık sadece kendisi için değil, dünya için de bir sır taşıyordu.

Üç Kapı

Gölgeler Kitabı artık Lina’nın zihnindeydi. Ayel Dede, onu Gölge Mağarası’na götürdü. Zamanın unuttuğu bu yerde kehanet tamamlanacaktı.

Gölge Mağarası, ormanın derinliklerinde unutulmuş bir yarıktı. Eski büyücülerin kurban verdiği, zamanın dışına itilmiş bir yerdi. Lina oraya vardığında ay tutulmuş, gökyüzü griye dönmüştü.

Mağarada üç kapı belirdi: siyah, altın ve gri.

İlk kapı korkularını gösterdi: annesinin kaybolduğu gece.
“Seni tanıyorum. Ama artık beni yönetemezsin.”

İkinci kapı arzularını gösterdi: tahtta oturan güçlü bir Lina.
“Kraliçe olmak istemiyorum. Kendim olmak istiyorum.”

Üçüncü kapı geçmişini gösterdi: annesinin mezarı başında yalnız Lina.
“Neden beni bıraktın?”
“Gitmeseydim, sen doğmazdın,” dedi bir ses.

Kapıları geçen Lina merkeze ulaştı. Kitap taşın üstünde kendi kendine açıldı. Senkar, üç gölge savaşçıyla birlikte belirdi.

Son Savaş

Senkar bağırdı:
“Sen gölgeni bastırdın. Ben onu benliğime kattım!”

Lina kitabı açtı. Son cümle parladı:
“Kurtuluş, adını hatırlayanla başlar.”

Gözlerini kapadı, geçmişini, korkularını ve ışığını hatırladı:
“Ben Lina’yım. Karanlığı bastırmıyorum. Onu tanıyor ve yönetiyorum.”

Beyaz ve siyah ışık birleşti. Gölge savaşçılar yok oldu.
“Lucerion!” diye haykırdı. Işık büyüsü Senkar’ı delip geçti. Kitap kapandı.

Yeni Başlangıç

Sabah Lina köyüne döndü. Artık sadece bir büyücü değil, geçmişiyle yüzleşmiş bir rehberdi. Köylüler sessizce baktı, ama Lina kalmak istemedi.

Başka yerlerde başka seçilmişler ve yeni kehanetler vardı. Gölgeler Kitabı son kez açıldı. Sayfada tek bir cümle yazıyordu:

“Karanlık her zaman vardır. Ama onu tanıyanlar, asla kaybolmaz.”

Hayallerimiz vardı birbirine ışık tutacak,

İçimizi ısıtıp yüreklerimizi bağlayacak,

Bizi yeniden bir araya getirip umutlandıracak,

Sonra ben senden umudumu yitirdim, sen benden..

Neden? Ne vardı bu kadar uzak duracak?

Bizi ayrı şehirlerde yaşamaya sebep kılacak,

Neydi o bahaneler aramızda engeller kuracak,

Derken ben senden uzakta, sen benden..

Kendini sakınmadan bana ettiğin sözler,

Bil ki durmaksızın yüreğimi diler,

Garip olan bendeki bu halin sende biçare oluşu,

Çünkü ben senden savruldum, sen benden..

Murat BELTEK, 2019

AŞK UĞRUNA

Balıkesir’ in Ayvalık ilçesinde bir çekirdek aile… Mutlu mesut bir yaşam sürdürüyorlardı.

Evin tek çocuğu Gülçin, iyi bir lisede 3. sınıfta okuyordu. Derslerinde oldukça başarılı, çalışkan bir öğrenciydi. Annesi Meral, oturdukları eve yakın bir ortaokulda Coğrafya öğretmeniydi.

Babası Gökhan, uluslararası bir nakliye firmasında ekip lideri olarak çalışıyordu. Liseyi Özel Alman Lisesi’ nde okuyan Gökhan, İstanbul Üniversitesi Alman Dili ve Edebiyatı Bölümü’ nden mezun oldu. Sonrasında yüksek lisans için Almanya’ nın Berlin Humbolt Üniversitesi’ ne kabul edildi.

Oldukça idealist biriydi.

Liseyi babasının yönlendirmesiyle Özel Alman Lisesi’ nde okumasından dolayı Alman hayranlığının olması ve daha birçok sebepten doktorasını Almanya’ da tamamlayıp üniversitede öğretim görevlisi olarak kalma teklifi Gökhan’ı çok heyecanlandırmıştı.

Yüksek Lisansı’ nın tez bitirme aşamasındayken, başta tez danışmanı ve okulun rektörü kendisine doktorasını tamamlayıp okulda kalarak öğretim görevlisi olmasını teklif etmişlerdi. Fakat O, bu iyi niyetli teklifi bir yandan çok istemesine rağmen reddetmişti. Bu teklifi kabul etmeyip Yüksek Lisansı’ nı tamamladıktan sonra Türkiye’ ye döndü.

Neden mi?!

İstanbul’ da okurken yazları Balıkesir Ayvalık’ a tatile giderdi ve eşi Meralle de orada tanışmışlardı. Meral, henüz çiçeği burnunda bir öğretmenken evlenmeye karar verdiler. Gökhan’ ın hayallerini ertelemesine, daha doğrusu hayallerinden vazgeçmesine sebep olan şey, hiç şüphesiz eşi Meral’ e olan aşkıydı. 

Meral, eşi Gökhan’ ın kendisi için nelerden vazgeçtiğinin farkındaydı ve bu durum O’ nu eşine daha güçlü bağlarla bağlanmasına vesile kılmıştı.

Gökhan, eşi Meral yanındayken Almanya’ daki doktora konusu açılsın istemezdi, eşinin biraz olsun yüzünün asıldığını fark edince, hemen konuyu değiştirirdi.

Mutlu ve huzurlu bir hayat süren Meral ve Gökhan’ ın Gülçin adında bir kızları dünyaya gelmişti. Dünya tatlısı bir kız çocuğuydu. Ayrıca hem annesinin hem de babasının eğitimli ve bilinçli olmaları öğrencilik hayatına da olumlu yönde etki etmişti.

Okuldaki birçok öğrenci, Gülçinle arkadaş olmaya çalışırdı. Bu durum, Gülçin’ in özgüveninin yüksek olmasına vesile olmuştu. Arkadaşlarının etrafında adeta pervane olması, O’ nun için mutluluk verici bir şeydi.

Gülçin, dedesi Rüştü’ ye de oldukça düşkündü. Dedesi Rüştü de biricik torunu Gülçin’ i o kadar çok seviyordu ki köpekleri çok sevdiğini bildiğinden sömestr tatili için dedesinin yalısına geldiğinde isteği üzerine O’ na köpek almıştı.

Aldığı bu köpek, anneannesi Nazire’ nin kalp krizi sonucu hayatını kaybetmesinin ardından dedesi Rüştü’ nün yalnızlığı için de biraz olsun iyi olmuştu. Tabii ki kıyas olmazdı, ne olursa olsun eşinin boşluğunu hiçbir şey, hiç kimse dolduramazdı.

Onunki ilk anlarda kafasını biraz olsun dağıtmak için bir avuntuydu işte.

Dedesi, torunu Gülçin için tabiri caizse bir dediğini iki etmiyordu. Gülçin de dedesine bir o kadar düşkündü.

Gülçin, 17 yaşındaydı ama hala küçük bir kız çocuğu gibi dedesinin kucağına oturup göbeğini mıncıklamaya bayılırdı.

Meral’ in kardeşi Aysun ve eşi Cengiz, pek de iyi bir hayat sürmüyorlardı. Aysun bir muhasebecide çalışıyordu, eşi Cengiz ise İstanbul’ da bir üretim firmasında işçi olarak çalışıyordu.

Eşi Cengiz’ in bir kusuru vardı, gereğinden fazla kıskanç olmasıydı. Öyle ki eşi Aysun’ a olan kıskançlığı had safhaya ulaşmıştı.

Kısa süre önce mesai bitiminde eşinin yanında iş arkadaşını gördü diye çılgına dönmüştü. Halbuki iş hakkında konuşup birbirlerinin yanından ayrılmışlardı. Onları yan yana görmesi bile O’ nu deliye döndürmeye yetmişti. Bu durum, onda hastalık derecesine gelmişti.

Gülçinle aynı yaşta olan Sibel adındaki kızları da gayet başarılı bir öğrenciydi. Çok da hırslı bir gençti. Okuduğu okulda burslu olarak öğrenim görüyordu, ders notları hep yüksek olmalıydı. Çünkü kolejde okuyordu ve okulu % 100 bursluydu. Ailesinin maddi durumunun çok da iyi olmaması, okuluna sorunsuz devam edebilmesi için O’ nu daha da hırslı yapmıştı.

Anne ve babasının aile içinde tartışmaları ve arada bunun kavgaya dönüşmesi elbette O’ nu olumsuz etkiliyordu. Bu yüzden okulda kendisi de ister istemez arkadaş ve öğretmenlerine karşı zaman zaman hırçınlaşabiliyordu.

Sibel’in babası Cengiz, eşi Aysun’u uzun süredir mesai çıkışlarında takip ediyordu. Mesai arkadaşı eşi Aysun’a anahtar uzattı ve yanından ayrıldı. Cengiz soluğu hızla eşinin yanında aldı ve hemen ona sorular sormaya başladı. Sinirden elleri titriyordu. Arkadaşının yarın izinli olduğunu ve ofisin anahtarını kendisine verdiğini söylemesine rağmen buna ikna olmamıştı.

Kafasında bir iş çevirdiklerini düşünüp cebinden çıkardığı dikiş tutmaz çakısını eşinin iş arkadaşının peşinden koşarak sırtına sapladı, hızını alamayıp çakıyı bir de kalbine sapladı.

Aysun, çığlık atarak yanına koştu, fakat bu Cengiz’ i daha çok sinirlendirdi, öfkesinden Aysun da nasibini aldı. Çünkü O’ nu da hiç tereddüt etmeden yaraladı.

Zavallı adamcağız da yere yığılıp kaldı ve kısa süre içinde de canını Azrail’ e teslim etti.

Aslında hepsi bir yanlış anlamadan ibaretti. Fakat Cengiz’ in psikolojisi o kadar bozuktu ki yaptığından hiç pişmanlık duymadı bile.

Babasından küçük yaştan beri yediği dayaklara, anne babasının ilgisizliğine ve tüm imkansızlıklara rağmen ancak liseyi bitirebilmişti.

Böylelikle Cengiz, kısa süre içinde polislere yakalandı ve Emniyet’teki sorgusundan sonra savcılığa sevk edildi. Mahkemede de suçunu itiraf etmesiyle uzun bir süre hapis yatmaya mahkum edildi.

Artık uzunca bir zaman hapiste yatacaktı. Zor günler onu bekliyordu.

Aysun’u da zor günler bekliyordu haliyle. Kızı Sibel, lisede okuyordu. İhtiyaçları vardı. Cengiz’in babasından kalma evde oturdukları için kira vermiyorlardı, fakat faturalardı, ev alışverişiydi, Sibel’in okul masraflarıydı derken derin düşünceler içindeydi.

Babası Rüştü’den yardım istemeyi düşünüyordu. Ablası Meral’e konuyu açmayı düşündü önce. Telefon edip yanına gitti. Türk kahvesi içerlerken Meral, kız kardeşi Aysun’un moralinin bozuk olduğunu yüzünden anlamıştı.

Aysun’a:

“Eee, anlat bakalım. Nasıl gidiyor hayat? İşyerinde rahat mısın? Halin keyfin nasıl?” diye sorunca, Aysun da sanki ona bunu sormasını bekler gibi;

“Ablacığım, ne yalan söyleyeyim, durumlar kötü. Aldığım üç kuruşla evi geçindiremez oldum. Diyorum ki hani sen babamla konuşsan, seni kırmaz hem. Bize biraz olsun yardım etse” diyerek içini döktü ablasına.

Meral, bir anda uzaklara daldı. Eskileri hatırlıyordu..

Cengiz, vakti zamanında Aysun’ un babası Rüştü’ nün şirketlerinden birinde şoför olarak işe girmişti. Bu sırada Rüştü’nün kızlarından Meral’i de görmüş olacak ki Meral’ e aşık olmuştu. Meral, durumu fark etmişti. O zaman henüz bekardı da, fakat O’ na yüz vermedi. Bu durumu babasından da gizledi.

Cengiz, bu sefer de bir süre sonra Aysun’ a kafayı takmıştı. Aysun da Cengiz’ e karşı boş değildi. Babasından gizli buluşmaya başlamışlardı.

Cengiz’ in aklında bir yandan zengin bir aileye damat olma düşüncesi vardı. Böylelikle hayatının geri kalanını rahat bir şekilde sürdürebileceğini düşünüyordu. Fakat babası Rüştü, kızı Aysun’ u iş ortaklarından birinin oğluyla evlendirmeyi düşünüyordu. Aysun, bu durumu Cengiz’ a anlatınca, babası Rüştü’ nün bir süre sonra ne de olsa onları affedeceği düşüncesiyle bir gece her şeyi göze alarak kaçtılar.

Aysun o sırada, dayanamayıp, ablasının kolundan tutarak:

“Abla, ne oldu? Nerelere daldın? Yardım etmeyeceksen söyle de bileyim!” dedi. Meral de:

“Kusura bakma Aysuncuğum, bir an daldım işte öyle. Tabii ki yardım ederim. Sana yardım etmeyeceğim de kime edeceğim kız?!” diyerek gülüştüler.

Aslında Meral, geçmişte yaşananlardan hiç de hoşnut değildi. Kız kardeşi Aysun’u o kadar çok seviyordu ki ona kıyamıyordu. Babasıyla kardeşi için konuşmaya karar verdi.

Cengiz’in iyi kötü babasından kalma başlarını sokacakları bir evleri vardı, o kadar.

Cengiz’ in işlediği cinayet sonrası cezaevine girdiğinden beri Aysun, maddi olarak oldukça zor günler geçiriyordu. Aslında babası Rüştü’ nün maddi durumu hayli yerindeydi. Ondan direkt yardım isteyebilirdi. Fakat eşi Cengiz, o kadar gururluydu ki babasından her ne olursa olsun yardım almasını istemiyordu.

Cengiz, her ne kadar istemese de Aysun’un, ablası Meral’den yardım istemesi sonucu babası Rüştü, kızının haline üzüldü ve O’ na yardım etmeye karar verdi. Fakat hem kendi istediği biriyle evlenmediğinden, hem de sevmediği biriyle kaçtığından O’ na hala çok kızgındı.

***

Aysun, Sibel’e içinde yaşadıkları durumu belli etmek istemiyordu. Ne de olsa gençti, ergenlik dönemindeydi ve olumsuz etkilenmesini istemiyordu.

Sibel, anne ve babasının içinde bulunduğu maddi ve manevi durumdan zaten etkileniyordu bir şekilde. Çok hırslı bir kızdı ve kuzeni Gülçinle kendisini sürekli yarış içinde olduğunu hissediyordu. O ne yapsa, nereye gitse O da aynısını yapmak istiyordu.

Gülçin, babası Gökhan’ın temkinleriyle Almanca kursuna başladı diye Sibel de annesine ısrar etti, fakat annesi Aysun’un kursun masrafını karşılayacak durumu yoktu. Yine Gülçin gitar kursuna başladı diye Sibel de gitar kursuna gitmek istedi. Bunun birden fazla sebebi vardı tabii. Hem Gülçin kursa başladı diye hem de kursa Berkle başladı diye.

Aynı okula gittikleri Berk adında bir genç Gülçin’den hoşlanıyordu, gelin görün ki Sibel de Berk’ten. Fakat Berk, Sibel’e yüz vermiyordu.

Aslında annesi Aysun’un bir şekilde kursun masrafını karşılasa bile çok zor durumda kalacağını biliyordu. Fakat genç işte. O an için bu durumu bırakın anlayışla karşılamayı, içinde bulunduğu bu duruma sürekli isyan halindeydi.

Bu durum Sibel’i her şeye karşı daha da hırçınlaştırmıştı. Olmadık şeylere durduk yere sinirleniyordu, yakın arkadaşlarının bile bir çırpıda olmadık sebeplerle kalplerini kırabiliyordu.

Bir yandan da fesatlığı elden bırakmıyordu. Gülçin’in arkadaşlarıyla yakınlaşıp iyi biri gibi görünüp Gülçin’i onlara kötülemeye çalışıyordu.

Gülçin, kulağına gelen bazı duyumlara aldırış etmiyordu, arkadaşları da Gülçin’i içten samimi birisi olarak tanıdıklarından Sibel’in söylediklerine kulak asmıyorlardı. Fakat Gülçin, bir yandan teyze kızı olmalarına rağmen O’na neden bu kadar öfke duyduğunu anlayamıyordu.

Haliyle bu duruma üzülüyordu.

***

Gökhan’ın eşi Meral, oturdukları eve yakın bir ortaokulda Coğrafya öğretmeniydi. Eşi Gökhan ve kızı Gülçinle mutlu bir hayat sürüyorlardı. Annesi Nazire Hanım gibi Meral’in de bir süredir kalp rahatsızlıkları oluyordu. Hem hipertansiyon hastasıydı hem de ritim bozukluğu vardı kendinde. Hastaneye belirli aralıklarla gider kontrollerini yaptırmayı ihmal etmezdi.

Bir gün eşi Gökhanla kızları Gülçin’in geleceği adına yatırım amaçlı bankadan hesap açtırmaya karar vermişlerdi. Bankanın önünde buluşmak üzere telefonlaştılar ve Gökhan belirledikleri saatten 15 dakika önce bankanın önüne gelmişti. Okuldan izin alıp Gülçin de gelecekti bankanın önüne.

Meral hayatta bir yere geç kalmayan, beklemekten de bekletmekten de hoşlanmayan birisi olmasına rağmen o gün bankanın önüne gelmemişti.

Daha doğrusu gelememişti..

Neden mi?!

Sibel, sabah saatlerinde Gülçinle konuşurlarken anne ve babasıyla bankada buluşacaklarını, kendisinin de bankaya gideceğini ve okuldan izin alacağını öğrenmişti.

Sibel, “Anladım.. Aslında bugün önemli dersler vardı. İzin almasan iyiydi ama yapacak bir şey yok tabii” dedi. Yüzündeki samimiyetsizlik her halinden belli oluyordu esasen, fakat Gülçin o haline o kadar dikkat etmemişti nedense. Çünkü Gülçin, kuzeni Sibelle sıradan bir kuzen ilişkisi kurmak değil de bir dost gibi olmak istiyordu onunla.

Ama maalesef..

Gülçin’e haber vermeden Sibel de okuldan izin almıştı. Okuldan çıkar çıkmaz teyzesi Meral’i telefonla aradı.

“Teyze, merhaba. Okulda mısın?”

“Evet, Sibelciğim. Okuldayım yavrum. Çıkıyordum şimdi. İzin aldım birkaç saatliğine. Hayırdır? Kötü bir şey mi oldu? Sesin pek bir telaşlı geliyor” dedi.

“Teyze, okuldaysan beni bekle ne olur! Birazdan yanına gelirim. Sakın kimseye de haber verme. Senin yanına geldiğimden kimsenin haberi yok” deyince Meral daha da telaşlandı.

Sibel’in sesi hem ağlamaklı hem de oldukça telaşlı geliyordu telefonda.

“Peki yavrum” dedi tedirgin bir ses tonuyla.

Meral öğretmen, telaşlı bir şekilde okulun karşı kaldırımında Sibel’i bekliyordu.

Sibel, teyzesi Meral’in yanına geldiğinde, gözleri yaşlı, nefesi soluk soluğa kalmış bir şekilde:

“Teyze, babamı hapiste bıçaklamışlar. Annem de durumu öğrenince, bilirsin kalp çarpıntısı var annemde, kalbi dayanamamış. Şu anda da hastanede yoğun bakıma almışlar” deyince, teyzesi Meral’in beti benzi atmış, ayaktayken duyduğu bu cümleler karşısında oturduğu kaldırıma yığılmış kalmış.

“Ne diyorsun sen kızım?! Nasıl olmuş peki? Dur hadi en iyisi hastaneye gidelim beraber” dedi. Sibel, “Hangi hastane olduğunu bilmiyorum teyze.”

“Peki, sen nereden duydun bu haberleri?” diye sorunca,

“Bizim okulun müdürüne haber gelmiş belli ki, müdür yardımcısına anlatırken duydum. Koridordayken hakkımda konuşuyorlardı.”

Bu sırada Meral öğretmenin tansiyonu iyice fırlamış olacak ki Sibel’den yanı başında duran çantasının içinden dil altı hapını istedi. Bir de karşı kaldırımdaki büfeden su almasını istedi.

Sibel, koşarak büfeye gitti. Fakat büfeden çıkmak bilmedi. Teyzesi Meral iyice kötüleşti. Gözü büfeden gelecek olan Sibel’i arıyordu çaresizce. Üzerindeki ceketi zorla çıkarabildi.

Sibel, teyzesi Meral öğretmen yerde can çekişirken büfede onu seyrediyordu. Teyzesinin o halini görmesine rağmen bir süre daha bekledi büfede, içeride oyalandı.

Birkaç dakika sonra büfeden çıkıp yolun karşısına teyzesinin yanına geçti. Yanına geldiğinde çantasındaki telefonu çalıyordu. Arayan eniştesi Gökhan’dı. Telefonunu yan tuşa basarak sessize almıştı ve açmamıştı.

Birden “Teyzeeee” diye çığlık atmaya başladı.

Meral öğretmenin hareketleri iyice yavaşlamıştı. Çığlıkları duyan büfe çalışanı ambulansı aradı. Ambulans olay yerine geldiğinde Meral öğretmen son nefeslerini alıp veriyordu. Ambulansa bindirdiler. Hastaneye giderlerken hemşire bir yandan tansiyonuna bakıyordu. Müdahale etmeye zaman kalmamış olacak ki nabzı atmıyordu. Hayata gözlerini yumdu.

Akıl almaz bir soğukkanlılıkla hem ölümüne sebep olup hem de üzülmüş gibi yapabiliyordu.

Sibel böyle bir şeyi nasıl yapabilmişti?!

Ambulanstakiler vefat eden Meral öğretmenin yakınlarının telefon numarasını istedi. Sibel eniştesinin numarasını verdi.

Gökhan ve kızı Gülçin bir yandan telaş içindeydi. Meral’in buluşacakları bankanın önüne çoktan gelmiş olması gerekirdi. Telefonuna da cevap vermemişti. Gökhan, tam okulun müdürüne telefon açıp eşi Meral’i soracaktı ki telefonu çaldı. Arayan yabancı bir numaraydı. Telefonu açtı: “Alo” dedi biraz da telaşlı bir sesle.

Ambulanstaki hemşire eşi hakkında bilgi verdikten sonra hangi hastanede olduklarının bilgisini verdi.

Gökhan ve kızı Gülçin hemen hastaneye doğru yola koyuldular. Hastaneye vardıklarında Sibel tam hastaneden dışarı çıkacaktı ki Gökhan ve Gülçin’i kapıda gördü. Sibel onları görür görmez ağlamaklı bir role büründü bir anda.

Gülçin o hengamede soramasa da Sibel’in hastanede olmasına anlam veremiyordu bir yandan.

Sibel, hiç kimse işkillenmesin diye Gülçin’in yanına gidip ona sarıldı ve “Okulu aramışlar sana haber vermek için. Sen izin alınca beni yanlarına çağırıp durumu haber verdiler. Ben de apar topar taksiye atlayıp geldim” dedi usta bir yalancı gibi. Gibisi de fazlaydı.

Gülçin de “Çok sağol, iyi ki varsın!” dedi masum bir şekilde. Sibel de hem gözü yaşlı hem telaşlı haldeyken “Ne demek kuzen. Asıl sen iyi ki varsın” dedi sinsi bir şekilde.

Gökhan’ın dünyası başına yıkılmıştı resmen. Eşi Meral’e o kadar büyük bir aşkla bağlıydı ki o an nasıl bir tepki vereceğini bilemedi. Şok içindeydi.

Gökhan, Meral’in kız kardeşi Aysun’u telefonla arayıp bilgi verdi. Aysun da telefonu elinden düşürdü. Duyduğu şey karşısında çığlık atarak telefonu kapattı. Çalıştığı yerden izin aldı ve hastaneye gitti.

Sırada kayınpederi, Meral’in çok değer verdiği babası Rüştü’ye haber vermek kaldı. Gökhan çaresiz bir şekilde, ağlamaklı, elleri titreyerek kayınpederi Rüştü’yü aradı ve

“Babaaa, başımız sağolsun. Meral’i kaybettik” dedi. Dede Rüştü, “Oğluuum, ne diyorsun seeen?! Nerdesin şu anda? Ben hemen yanına geliyorum” dedi ve hızlıca şoförüne onu hastaneye götürmesini istedi. Hastaneye geldiğinde karşılaştığı manzara karşısında o da perişan olmuştu.

Cenaze işlemleri halledildi ve Balıkesir’de bulunan aile mezarlığına Meral öğretmeni defnettiler.

Herkes perişan haldeydi. Birisi hariç. Sibel..

Aradan biraz zaman geçtikten sonra Gökhan işinin başına dönmüştü fakat kendine gelemiyordu. Onunla geçirdiği anılar gözünün önünden gitmiyordu bir türlü.

Babası ve kayınpederi Rüştü ile istişare ettikten sonra kızı Gülçin’i de alıp Almanya’ya Berlin’deki Humbolt Üniversitesi’nde öğretim görevlisi olarak çalışmak için başvurmak istiyordu.

Çareyi uzaklaşmakta arıyordu.

Gökhan, kızı Gülçinle detaylı konuşmak istiyordu. Okul çıkışı onu arabasıyla aldı ve dışarıda bir şeyler yemeye gittiler.

Yemek sırasında Gökhan, kızı Gülçin’e içinde bulundukları durumu ve geleceğe yönelik planlarını anlatıyordu. O’na artık Türkiye’de kalamayacaklarını ve Almanya’ya yerleşmelerinin avantajlarından bahsediyordu. Gülçin’in eğitim durumu ve gelecekte onu bekleyen bir sürü eğitim imkanlarının olacağını ve daha iyi bir yaşam süreceklerin konusunda ona temkinlerde bulunuyordu.

Gülçin, babasına hak veriyordu, fakat bir yandan o da erkek arkadaşına duyduğu aşk sebebiyle Türkiye’de kalmak istiyordu.

Ertesi gün Gülçin, okulda bu durumu kendisi hakkında kötü düşünmeyeceğinden hiç şüphe etmediği kuzeni Sibel’e anlattı.

Sibel de “Senin yerinde olsam babanı dinlerdim. Bir saniye bile arkama bakmazdım” dediğini duyunca biraz garipsemişti, ama onun iyiliği için bunları söylediğini düşünerek anlayışla karşıladı.

Konuşma sırasında; Gökhan, Gülçin’e Almanya’ya onunla birlikte gitmeyi teklif etmişti. Gülçin de ikinci bir alternatif olarak babası Gökhan’a:

“Babacığım, okulum bitene kadar yani önümüzdeki seneye kadar burada dedemle kalsam, okul bitince eğer sağlam bir üniversiteyi kazanamazsam Almanya’ya yanına gelsem nasıl olur?” diye sorduğunda Gökhan, başta Gülçin’in teklifine itiraz etti. Fakat hem kendi düzenini kurması zaman alacağından hem de dedesi Rüştü’yü de düşünerek teklifini kabul etmişti. Hayata tutunma sebebi olan eşi Meral’den geriye yegane kalan biricik kızı Gülçin’in eğitiminin olumsuz yönde etkilenmesini istemiyordu. Gülçin de biraz daha zaman kazanmıştı aslında.

Dede Rüştü, yaşadığı acı olayı atlatamıyordu. Gökhan, kayınpederiyle de ilgileniyordu bir yandan. Genel kontrol amaçlı O’nu hastaneye götürdü. Her ne kadar Rüştü hastaneye gitmek istemese de Gökhan’ın ısrarlarına dayanamadı ve hastaneye gitmeyi kabul etti.

Arada tansiyonu çıkıyordu, ilaç kullanınca dengeleniyordu. Detaylı kan tahlili yaptırdılar ve sonuçlar çıktığında Dahiliye doktoruna gittiklerinde doktor, Rüştü Bey’in diyabetinin olduğunu söylemişti. Son zamanlarda şekere ve tuza da dikkat etmiyordu. Zaten sınırda olan tahlilleri bir önceki tahlillerden daha da yüksek çıkmıştı.

Dede Rüştü de artık şeker hastasıydı ve eskisinden daha fazla dikkat etmesi gerekiyordu.

Kolay şeyler yaşamamıştı ne de olsa. Kızı Aysun, damadı Cengiz, eşi Nazire Hanım’ın vefatı, şimdi de biricik kızı, her şeyden sakındığı Meral’in vefatı..

Gülçin ve erkek arkadaşı Berk okul çıkışı buluştular ve kafeye gittiler. Sibel, onları yan yana görmeye bile tahammül edemiyordu.

Yine bir plan peşindeydi.

10 gün sonra Gülçin’in dedesi Rüştü’nün doğum günü vardı. Gülçin, dedesi için muhteşem bir doğum günü sürprizi yapmak istiyordu. Doğum gününe tabii ki Berk’i de çağırdı. Hatta beraber planlamak istediler. Berk de yanındayken dedesi Rüştü’ye telefon edip ondan izin almak istedi.

Tabii ilk olarak dedesi Rüştü’den izin alması gerekiyordu haliyle. Dedesi Rüştü’yü aradı ve çaktırmamak için arkadaşlarıyla birlikte villasının havuz başında bir parti düzenlemeyi düşündüğünü ona söylemek istedi ve dedesine:

“Dedeciğim, Cumartesi akşamı arkadaşlarımla senin evindeki havuzlu bahçede toplanabilir miyiz?” diye sorunca, onu asla kırmayan dedesi Rüştü:

“Tabii ki toplanabilirsiniz benim bir tanecik torunum. Zaten ben de o gün şirkette olurum. Akşama doğru dönerim eve.” dediğinde Gülçin’in sevinci her halinden belli oluyordu.

O kadar belli etmişti ki sevincini kalkıp Berk’e sarılıvermişti kafede otururlarken.

Dedesi Rüştü bu olaya çok sevinecekti.

Sibel’e de haber verecekti muhakkak.

Akşam babası Gökhanla da dedesi Rüştü için doğum günü sürprizi hakkında konuştular ve Gökhan da çok mutlu oldu bu habere.

Ertesi gün okulda Sibel’e de sürprizden bahsettiğinde Sibel: “Zaten beni çağırmasan ayıp edersin kızım. Hem o benim de dedem. Tamam pasta ve kurabiyeler benden” dedi.

Sibel, ciğere uzanmak için eline fırsat geçen kediler gibi işe koyuldu.

Annesi Aysun’dan yaş pasta ve kurabiye için para aldı. Yaş pastayı ve kurabiyeleri sipariş etti. Doğum gününün olduğu gün gelip alacaktı pasta ve kurabiyeleri.

Fare zehiri almayı da ihmal etmedi. Fare zehirini de çantasına koymuştu.

Sibel’in kafasında Gülçin’i Berk’ten uzak tutacak ve dedesi Rüştü’nün de yanında kalmayıp yalnız bir başına kaldıktan sonra çaresiz babası Gökhan’ın yanına Almanya’ya gitmesi düşüncesi vardı.

Sağlam bir plan yapmalıydı ki isteği gerçekleşsin ve Gülçin sonunda üzülen taraf olsun. Tek isteği buydu belki de hayatta..

Doğum günü geldi çattı. Gülçin’in erkek arkadaşı Berk ve okuldan arkadaşları ve Sibel gündüz evde toplandılar. Teyzesi Aysun ve babası Gökhan da iş çıkışı geleceklerdi. Rüştü Efendi de akşama doğru eve gelecekti.

Rüştü Efendi eve gelene kadar her şeyi hazırlayacaklardı.

Sibel, pastaneden pasta ve kurabiyeleri sabahtan aldı ve dedesi Rüştü’nün evindeki buzdolabına koydu.

Dedesi Rüştü’nün şeker hastası olduğunu biliyordu ve kuzeni Gülçin ve annesi Aysun’un Rüştü Efendi’ye pasta yedirmeyeceklerini düşündü. Fakat Sibel’de çareler tükenmezdi.

Sibel, pastayı güzel bir şekilde süsletmişti. Mumlar da hazırdı. Gülçin ve arkadaşları evi süslüyorlardı. Akşama kadar ancak yetişirdi çünkü.

Evde herkes bir işin ucundan tutuyordu. Sibel de mutfak işleriyle uğraşıyordu.

Saat yaklaşıyordu. Rüştü Efendi, o kadar anlayışlı biriydi ki torunu Gülçin’i arayıp herhangi bir şeye ihtiyacının olup olmadığını sordu.

“Yok, dedeciğim. Teşekkür ederim. Ne zaman gelirsin? Biz de kendimizi ona göre ayarlayalım. Seni rahatsız etmeyelim” deyince, dedesi Rüştü:

“O nasıl söz kızım?! Ne rahatsızlığıymış? Ben yarım saate evde olurum. Siz keyfinize bakın” deyip telefonu kapattı.

Gülçin herkesi teyakkuza geçirdi. Aysun ve Gökhan da gelmişlerdi eve.

Sibel mutfağa koştu. Pastayı, kurabiyeleri ve içecekler ayarladı.

Anahtarlardan birini öncesinde torunu Gülçin’e veren Rüştü diğer anahtarını da ofisteki masanın üzerinde unutunca çaresiz zile bastı.

Kapıyı elinde yanan mumlu pastasıyla torunu Gülçin açtı ve Rüştü Efendi bu güzel sürprizle karşılaştı. Evdekiler hep bir ağızdan:

“Doğum günün kutlu olsun! Nice yıllara!” diye bağırıyordu.

Rüştü Efendi doğum gününden bile bihaber olmasına rağmen içinden “Yahu bugün benim doğum günüm müymüş?” diye geçirirken gözlerinden yaşlar boşanıyordu. Tabii ki sevinç gözyaşları.

Gülçin’e dönüp: “Seni gidi seni..! Hep senin altından çıktı bu sürpriz işi değil mi?” diye sorunca, Gülçin,

“Evet, dedeciğim. Hepsi senin içindi. Kızmadın, değil mi?” diye sordu.

Rüştü Efendi de: “Hiç ben size kızabilir miyim? Bilakis çok mutlu oldum. Siz bakmayın bana” deyince diğerleri de çok mutlu olmuştu. Yine birisi hariç. Sibel..

Gökhan: “Baba, yeter bu kadar duygusallık. Mumlar eriyecek. Hadi üfle artık” deyince, Rüştü Efendi, “Bu kadar duygusallık normal be oğlum” dedi ve vakit geçirmeden mumları üfledi. Herkes alkışlıyordu.

Tek tek Rüştü Efendi’nin doğum gününü kutluyordu herkes.

Sibel, pastayı yeniden mutfağa götürdü ve kişi sayısına göre pasta ve kurabiye tabaklarını salona götürüyordu.

Dedesi Rüştü’nün tabağını hazırlıyordu. Pasta dilimine de pudra şekeri kaplı elmalı pastanın arasına da fare zehrini katmıştı.

Sibel, dedesi Rüştü’ye özenle hazırladığı tabağı götürmüştü. Rüştü Efendi, Sibel’e dönerek: “Ben almayayım canım kızım, geçenlerde hastaneye gittik. Şekerine dikkat et dedi doktor” deyince, Sibel: “Dedeciğim, ama bugün senin doğum günün. Hem o kadar da hazırlık yaptık. Bugün ye, daha sonra dikkat edersin” diyerek ikna etti dedesini.

Rüştü Efendi de normalde tatlıya çok düşkündür. Kalabalığın arasında tatlı ve kurabiyeleri bir güzel yeyiverdi.

Çok vakit geçmeden Rüştü Efendi’nin ağzından köpükler fışkırmaya başladı ve çok geçmeden baygın yere düştü. Herkes panik içindeydi, Gökhan soğukkanlılıkla hemen ambulansı aradı. Ambulans geldiğinde apar topar hastaneye gittiler. Fakat tüm müdahalelere rağmen Rüştü Efendi kurtulamamıştı.

Kısa zaman içinde yapılan otopsi sonucu fare zehiri sebebiyle vefat ettiği anlaşılmıştı.

Her şeyi hesap ettiğini sanan Sibel, pasta ve kurabiyelerin içine yerleştirmek için aldığı fare zehirinin kabını dolabın üzerinde unutmuştu.

Tüm inkarlarına rağmen Sibel’in böyle bir şeyi yaptığı anlaşıldı.

Sibel’in planı, Gülçin’i yalnız bırakarak babasıyla Almanya’ya gitmesi, haliyle erkek arkadaşı Berk’ten uzak kalması ve tüm bunlara rağmen güyya mutlu olmaktı.

Gülçin belki babasıyla Almanya’ya gidecekti. Berkle de illa ki ileriye dönük bir plan yaparlardı. Fakat Sibel, yaptığı utanç verici suçlar işlemesi sonucu cezaevine girecekti.

Berk’in de zaten gözü Gülçin’den başkasını görmüyordu.

Ne istediğini elde edebildi ne de hayallerine kavuşabildi.

Yine iyilik kazandı. Yine sevgi kazandı. Yine aşk kazandı.

Gökhan’ın eşi Gülçin’e duyduğu yüce aşk kazandı.

Kıskançlık, hasetlik kaybetti.