Kalbe Kök Salan İnsanlar

Bazen güvenin tamamen kırıldığı noktada, hayat sessizce bir mucize bırakır avuçlarımıza.

Toprağa düşen ama toprağı hâlâ diri olan bir tohum. İnsan bazen kırıklarını saklamaya çalışıyor. Bazen de onları tek tek topluyor. Eskiden bunu çıplak ellerimle yapardım; cam parçaları avuçlarımı keser, ben yine de hepsini bir araya getirmeye çalışırdım. Şimdi ise öğrendim. Kırıkları toplamanın da bir inceliği varmış. Kendini yeniden yaralamadan da onarmak mümkünmüş. Belki de bu yüzden yalnızca yaralı bir kalp, başka bir yaralı kalbin dilini anlıyor.

Can kırıklıklarımız, güven kırıklıklarımız, hayal kırıklıklarımız…

Hepsi aynı gökyüzünün altında farklı isimler taşısa da, onları iyileştiren şey çoğu zaman kusursuz insanlar değil; kendi yaralarından geçerek içindeki şefkati öğrenmiş insanlar oluyor. Yaralı şifacılar… Kendilerinden eksilerek değil, yaşadıklarından güç alarak başkasına umut olabilen insanlar. Çünkü artık öğrendiğim en kıymetli şey; ilişkiler, tek kişinin omuzlarında taşınacak yükler değil.

Farkındalık; umudunun bittiğini sandığın yerde değil; vazgeçtiğin yerin hemen yanı başında filizlenirmiş.

“Hayatın en şaşırtıcı tarafı da bu sanırım.”

“Hayat bambaşka bir pusula bırakıyor eline.”

Yolunu değiştirmiyor belki ama yönünü hatırlatıyor. İşte asıl mucize de burada başlıyor. Her yeni başlangıca, tertemiz bir sayfa açmanın cesaretiyle bakmayı öğrenmelisin. Çünkü teslim olmanın ne demek olduğunu bilirsin; yeniden başlamak için cesarete zaten sahipsin.

Tevekkülün, insanın omuzlarından görünmez yükleri nasıl usulca aldığını hissetmelisin.

Sanki uzun zamandır fırtınalarla boğuşan bir tekne gibi sonunda sakin bir koy bulduğunu...

Evet, dalgalar hâlâ olabilir. Deniz yine deniz ama içindeki rüzgarlar artık sert değil…

Ve sanırım, huzur tam da böyle bir şey.

Sessiz…Yumuşak…Gösterişsiz…

Kalbini saracak kadar güçlü. Bazen en güzel onarımlar en beklenmedik karşılaşmaların içinde saklı. Gizli bir koy gibi..

Bir bakış…Bir cümle…

Bir kahkaha…Bir tebessüm…

Başkasının yarasına da şefkatle dokunabilmeyi, öğrenmeyi, hissetmeyi ve ömrümüze özümüze kök salan insanlar olmasını dilerim…