İnsan Kalma Gayreti

‎Bırak inancımı bir kenara, günahı benim boynuma. Ne hesap sorarsın bana, sen İlah mısın ha?  Bırak tenimin rengini bir kenara, nereden geldiğimin çok mu önemli? Bende senin gibi bir anadan doğma değil miyim? Dilimle işin yok, duygularıma bak benim.  

‎İnsanım ben. Senin, onun ve diğeri gibi insan. Kusursuz değiliz işte. Ölümsüzlük desen at cebine, çivisi çıkmış dünyada neyime? Geldim ve gidiyorum. İnsanca kalmaya çokça çalışıyorum. Ben hâlâ büyüklerimi sayıp, küçüklerimi seviyorum.    Yaşlıya, çocuğa, hayvana ve ağaca hâlâ kıyamıyorum. Ekmeğimi ihtiyacı olanla paylaşıyorum. İnsanmış, hayvanmış ayırmıyorum. Yolda yaşlı görsem koluna giriyorum. Poşetini dahi taşıyorum inanmazsın ama... Etrafıma kusur arayan gözlerle bakmıyorum.  

‎Bebekleri, kedileri, çiçekleri ve bir de yaşlıları çok seviyorum. Onların yüzlerinde ki çizgileri okumak istiyorum. Kaç hayal kırıklığı var ardında? Hangi çizgisi geçmeyen yarası, bilmek istiyorum.  Kitap okuyorum ve tabi bolca. Arada yazıyorum da ama hangisi daha önemli desen hep okumak derim sana. Bir kek yapınca paylaşınca mutlu oluyorum. İyi ki varsın dediklerinde gör bir de beni. Dedim ya işte geldim ve gidiyorum. Fazladan hiçbir şey yapmıyorum. Sadece insanca yaşamaya ve insan kalmaya gayret ediyorum.  

‎Sahi sen ne kadar insan kalmayı başarıyorsun?