Ömür muhasebesi

Ömrüm ölüme merdiven dayamış, saçım ak sakalım ağır.
Soruyorum kendime: dünyada neyim kaldı?
​Mutlu iken çocuktum, dertleri ip diye atlardım.
Bilirim, ipin bir ucunda anam, bir ucunda babam var.
​Büyüdüm; nasihatler kulağımı tırmalayıp,
Atladığım ipin ucundaki anamın, babamın ahını aldım.
Bazen geri kafalı, bazen çok bilmiş diye içimden isyan ettim.
​Zaman bu; mum gibi eridi, kum gibi.
Rüzgârında bazen gözüme, bazen yağmur olup yüzüme vurdu gerçekleri.
​Büyümüş özgür biriydim;
Lakin atladığım ipe bağlanmıştı ruhum.
Yitip giden zamanda içimden ettiğim isyan için
Özür diledim anamdan, babamdan.
​Elimde ip, karşımda iki mezar taşı.
Yüreğimde küçük bir çocuğun oyun isteği ile mürekkebimden akan sözleri oku:
Oku ki, hâlâ dert ipinde atlayıp kimsenin görmediği bu oyunu oynayabiliyorken,
Sarıl sevdiklerine.
​Ben şanslı bir çocuktum; ip atlayıp seksek oynadım.
Şu anki gençlere, çocuklara bakıp da şükrediyorum kederime.
Tablet başında geçen çocuklar hiç anlayamayacak
Anne babasının salladığı o ipten atlayıp oyun oynadığını.