Hiçliğin İçinden

Sabah doğmaz burada, sadece aydınlık var,

Ama ısıtmaz içini, dokunmaz yarına.

Ayna bile tanımaz yüzünü artık,

Sen kimsin? Kimse. Çünkü olmak zor bir karar.

​Doğmadın bir anlamla, verilmedi bir çerçeve,

Ne Tanrı çizdi seni ne de kaderin bir haritası var.

Sen inşa ettin kendini çığlık çığlığa,

Her adımın, bir hiçliğe karşı dik durma savaşı.

​Varlık... Var mıdır gerçekten?

Yokluk daha tanıdık değil mi insana?

Her düşünce bir kurşun gibi bilince saplanır,

“Ben neyim?” diye sorarsın, yanıt: Kanayan bir yara.

​Özgürsün, evet; ama bu ne demek?

Bir uçurumun kenarında gözlerini açmak...

Her kararın, bir ip daha koparır ayaklarının altından;

Kendi celladınsın, hem de kendi kurbanın.

​Bakışlar...

Başkasının gözünde donarsın bir heykel gibi,

Sen artık sen değilsin, başkasının zihnindeki “şey”sin.

Ve içinden bir ses çığlık atar: “Ben yaşamak istiyorum kendimce!”

​Ama nasıl?

Dünyada yerin yoksa kendi yerini yaratmak gerek.

Ve bu, ellerinle kazdığın bir mezara benzer;

İçine gömersin eski seni, her gün yeniden.

​“Korkma,” diyor Sartre,

“Sadece senin yükün bu sonsuz özgürlük.”

Ama unutma:

Ya sahici yaşarsın bu sancıyı

Ya da yalanlarla boğarsın kendi gerçeğini.

​Sinan Bayram