ÇOCUĞUMU ANLAMAYI BANA ÇOCUĞUM ÖĞRETTİ

Çocuğumu Anlamayı Bana Çocuğum Öğretti

Anne olunca anladım ki çocuk büyütme sadece karnını doyurmak, üstünü değiştirmek ya da okulunu takip etmek değilmiş. Asıl mesele, küçücük bir kalbin sessizce anlattıklarını duyabilmekmiş.

Bazen yorgunluktan "Neden sözümü dinlemiyorsun?" diye sitem ettiğim oluyor. Sonra gözlerinin içine baktığımda meğerse bana inat etmiyor, sadece anlaşılmak istiyormuş.

Çocuklar konuşmadan da çok şey anlatır aslında. Bazen gelip boynuma sarılarak, bazen sessizce yüzüme bakarak, bazen de sebepsiz sandığım bir ağlamayla… büyükler çoğu zaman davranışa odaklanırken, onlar duygularını göstermeye çalışırlar.

Anne olarak kusursuz değilim. Ben de hata yapıyorum, sabrımın tükendiği anlar oluyor. Ama her özür dilediğimde, her "Seni anlıyorum." dediğimde aramızdaki sevginin biraz daha büyüdüğünü görebiliyorum.

Bugün çocuklarımızın en çok ihtiyacı olan şey, pahalı oyuncaklar ya da kusursuz bir hayat değil. Onların en büyük ihtiyacı, kendilerini güvende hissedecekleri bir kucak ve yargılanmadan dinlenecekleri bir yürektir.

Belki de çocuklarımızı büyüttüğümüzü sanırken, aslında onlar bizi büyütüyor. Sabrı, sevgiyi, affetmeyi ve koşulsuz sevmeyi bize yeniden öğretiyorlar.

Bu yüzden bugün çocuğunuza sadece bir kez daha dikkatle bakın.🤗 Belki söyleyemediği ama duymanızı istediği bir cümle vardır. Çünkü bir çocuğun en büyük mutluluğu, gerçekten anlaşılmaktır.