Çiçek Koparana Değil, Kendi Özünde Açana Güzeldir

Çiçek Koparana Değil, Kendi Özünde Açana Güzeldir

​Ufuk çizgisinin ardındaki bir beldede, toprağın dilinden anlayan, ömrünü bahçelere adamış bilge bir bahçıvan yaşardı. Oğlu Eren ise babasının aksine, hayatı hep dışarıdan gelecek övgülerle anlamlandırmaya çalışırdı. Babası, bahçesindeki her fidanda ona bir hakikat fısıldardı:

​"Evlat, çiçeği zorla açtıramazsın; vaktini beklemek, sabrın en zarif halidir."

​Fakat Eren, bu kadim bilgeliği duymak yerine kendi hırslarının gürültüsüne kulak verirdi.

​Bir gün, sarp kayalıkların en tepesinde, ancak güneşin ilk ışıklarıyla parlayan o nadide çiçeği gördü. Herkesin konuştuğu ama kimsenin koparmaya cesaret edemediği bu çiçek, Eren’in yeni tutkusu oldu. "Onu alırsam herkes beni konuşacak," diye düşündü. Çiçeğin güzelliğini görmekten ziyade, ona sahip olarak insanların hayranlığını kazanmayı hedefledi. İnsan, kendi elleriyle yıktığı bir kuleye tırmanmaya kalkışmıştı.

​Tırmanış başladığında kayalar keskin, rüzgâr uğultulu bir uyarı gibiydi. Eren’in elleri kanıyor, dizleri parçalanıyordu; ancak hırsın harareti acıyı hissettirmiyordu. Çevresindeki huzuru, ağaçların hışırtısını, doğanın o dingin ahengini görmez oldu. Artık dünyası, sadece o tepeden ve ulaşmak istediği çiçeğin parlaklığından ibaretti.

​Hırs, insanı yerçekiminden daha güçlü bir kuvvetle aşağı çekerdi; Eren yükselmek için çırpınırken aslında kendi sonuna doğru sürüklendiğini bilmiyordu. Tam çiçeğe elini uzattığı an, yer ayağının altından kaydı. Boşluğun soğuk nefesiyle yüzleştiğinde, bir çığlık vadiyi yırttı.

​Düştü.

​Gözlerini açtığında gece çökmüştü. Vücudundaki sızı, yaptığı yanlışın acı bir hatırlatıcısı gibiydi. Karanlıkta ağaçların fısıltısı, sanki ona şunu diyordu: "Hırsın, seni zirveden alıp kendi hiçliğine savurdu."

​Gece boyunca yüreğindeki o ateş, yerini derin bir pişmanlığa bıraktı. Anladı ki insan, başkalarının gözüne girmek için kendi gözlerini kör etmemeliydi. Bir çiçeği koparmak değil, onun orada açmasına izin vermekti esas olan. Kendi sınırlarını bilmeyen, başkasının sınırlarına çarpıp dururdu. Kanaatkârlık bir hazineydi, hırs ise bu hazinenin etrafını saran dikendi. Bazen en büyük zafer, bir şeyi istemekten vazgeçmekti.

​Sabahın ilk ışıklarıyla bilge bahçıvan ve kasabalılar meşaleleriyle onu bulmaya geldiler. Babası, Eren’in yaralı ellerini tuttuğunda kızmadı; sadece içli bir sesle şöyle dedi:

​"Çiçeği koparamadın ama düşerken dünyayı gördün. Şimdi, hırsın sana neleri unutturduğunu hatırlama vaktidir."

​O günden sonra Eren, başkalarının ışığına ihtiyaç duymadı. Babası gibi toprağın huzurunu keşfetti, mevsimlerin geçişini izledi ve her çiçeğin kendi vaktinde açtığına şahit oldu. Anladı ki yükselmek, başkalarının omuzlarına basarak değil, kendi içindeki ağırlıklardan kurtularak mümkündü. İnsan göğe kanatlanmak için hafif olmalıydı; oysa hırs, insanı kurşun gibi ağırlaştırıp yeryüzüne gömüyordu.

​Eren artık ne hırsının esiriydi ne de o eski çocuktu; artık kendi hayatının bilge bir yolcusuydu.