ALMANYA TRENİ 31. BÖLÜM -  TAŞ TAŞ ÜSTÜNE

ALMANYA TRENİ 31. BÖLÜM - 

TAŞ TAŞ ÜSTÜNE

Şakire’nin meşe ağacının altında verdiği kararın üzerinden birkaç gün geçmişti.

Artık aklında tek bir şey vardı.

Çocuklarına bir ev yapmak.

Ama ortada ne para vardı…

Ne kereste…

Ne de doğru dürüst bir malzeme.

Elinde yalnızca bir çuval un, bir çuval bulgur ve çocukları vardı.

Bir de yıllardır sakladığı çeyizi…

Şakire, o çeyize her baktığında içi burkuluyordu.

Yıllarca genç kızlığından beri hazırlamıştı onları.

El emeği göz nuru işlemeler…

Danteller…

Örtüler…

Dokuduğu kilimler…

Bir gelinin evine götüreceği ne varsa, büyük bir umutla biriktirmişti.

Ama şimdi önünde başka bir hayat vardı.

Çocuklarının başını sokacağı bir ev…

Şakire, bir gün çeyiz sandığının başına oturdu.

Kapağını açtı.

Ellerini uzun süre eşyaların üzerinde gezdirdi.

Bir örtüyü kaldırdı.

Sonra bir başka kilimi…

Her biri ona gençliğini hatırlatıyordu.

Ama çocuklarının üşüdüğünü düşününce kararını verdi.

Bunların artık başka bir değeri vardı.

Ev olacaktı.

Tek tek satmaya başladı.

Köyde evlenecek genç kızlara götürdü.

Kimi dantel aldı…

Kimi örtü…

Kimi dokuduğu kilimlerden istedi.

Şakire her parçasını verirken içinde bir şeylerin koptuğunu hissediyordu.

Ama elindeki paranın her kuruşunu ayrı bir umut gibi görüyordu.

Çeyizinden geriye çok az şey kaldığında, Şakire artık daha fazla beklemek istemedi.

Kendi babasına haber gönderdi.

“Babam gelsin…”

“Bir ev yapmamız lazım.”

Haber ulaşınca Şakire’nin babası fazla beklemedi.

Kızının hâlini görünce uzun uzun konuşmadı.

Sadece etrafına baktı.

Sonra,

“Bir yerden başlayalım.” Dedi.

Ve işe koyuldular.

Köyün çevresinden taşlar getirilmeye başlandı.

Kimi büyük…

Kimi küçük…

Kimi ağır…

Şakire’nin babası taşları tek tek eline alıyor, uygun yerlerini yontuyordu.

Çekiç sesi günler boyunca meşe ağacının bulunduğu yerde yankılandı.

Tak…

Tak…

Tak…

Her vuruşta ev biraz daha yükseliyordu.

Şakire de boş durmuyordu.

Bir yandan çocuklarına bakıyor…

Bir yandan yemek hazırlıyor…

Bir yandan taş taşıyor, getirilen malzemeleri düzenliyordu.

Yemekleri bile yoklukla yapılıyordu.

Un vardı ama her zaman ekmek yapacak imkân yoktu.

Bulgur vardı.

Yağ yoktu.

Tuz bile bazen yetmiyordu.

Şakire bulguru suya koyuyor, haşlıyor, çocuklarının önüne bırakıyordu.

Gülfem kaşığını eline alıyor…

Firuze ise annesinin yanında bekliyordu.

Şakire onların yüzüne bakıp içinden,

“Bir gün bunlar bitecek.” Diyordu.

“Bir gün çocuklarım da sofralarında rahatça yemek yiyecek.”

Ama o günlerin gelmesi için daha çok çalışması gerekiyordu.

Taşlar yetmedi.

Yeniden taş getirildi.

Sonra yeniden…

Günler geçtikçe duvarlar yükseldi.

Sonunda küçük evin taş duvarları tamamlanmaya başladı.

Fakat ev hâlâ ev sayılmazdı.

Kapısı yoktu.

Penceresi yoktu.

Üstelik çatısı da tamamlanmamıştı.

Şakire, duvarların ortasında durup etrafına baktı.

Dört duvar vardı.

Ama çocuklarını koruyacak bir kapı bile yoktu.

“Burası bizim evimiz olacak.” Dedi sessizce.

Sonra kendi dokuduğu kilimleri düşündü.

Elinde kalanları getirdi.

Birini kapının olduğu yere gerdi.

Bir başkasını evin içini bölmek için kullandı.

Böylece küçücük yapı iki bölüme ayrıldı.

Bir taraf oturmak için…

Diğer taraf çocukların yatması için…

Kapı yerine kilim vardı.

Pencere yerine küçük açıklıklar…

Dam ise hâlâ gökyüzüne açıktı.

Yağmur yağdığında içerisi ıslanıyordu.

Rüzgâr estiğinde soğuk doğrudan içeri giriyordu.

Ama Şakire için bütün bunlara rağmen orası artık bir evdi.

Çünkü ilk defa,

“Burası benim çocuklarımın evi.”

Diyebiliyordu.

Fakat evin kapı ve pencereleri hâlâ yapılmamıştı.

Bunun için kalas gerekiyordu.

Şakire yine düşünmeye başladı.

Köyde marangoz vardı.

Kapı ve pencereyi yaptırabilirdi.

Ama kalasları nereden bulacaktı?

Sonunda komşu köyden getirmeye karar verdi.

Eşeğin üzerine uzun kalaslar yüklendi.

Şakire küçük Firuze’yi sırtına bağladı.

Gülfem ise eteğine tutundu.

Yola çıktılar.

Önde eşek…

Üzerinde uzun kalaslar…

Arkasında Şakire…

Sırtında küçücük Firuze…

Eteğine yapışmış Gülfem…

Dağ yolunda sert bir poyraz esiyordu.

Rüzgâr öyle güçlüydü ki Şakire’nin üzerindeki elbiseler savruluyordu.

Gülfem korkuyla annesinin eteğine daha sıkı sarıldı.

“Anne…”

“Beni bırakma.”

Şakire dönüp kızına baktı.

“Bırakmam kızım.”

“Sen benim eteğimden tut.”

“Ben de seni bırakmam.”

Sonra yeniden yürümeye başladı.

Bir kadın…

Sırtında bebeği…

Eteğinde küçük kızı…

Önünde kalaslarla yüklü bir eşek…

Ve arkasında henüz tamamlanmamış bir ev…

Şakire’nin o yolda taşıdığı yalnızca kereste değildi.

Çocuklarının geleceğini taşıyordu.

Rüzgâr yüzüne vuruyor…

Yolun yokuşu nefesini kesiyor…

Ama o durmuyordu.

Çünkü artık geri dönmek istemiyordu.

Kendi evinin kapısını açacağı gün için…

Bir annenin yapabileceği ne varsa yapacaktı.

Ve o gün Şakire’nin elleri belki taşlara, kerestelere ve toprağa değiyordu.

Ama aslında…

Kendi kaderini yeniden kuruyordu.

Devam edecek…