✨ “Yoruldum Ama Yürüdüm” - Tekamül Hikâyesi

Geçmiş bazen canımı çok acıtıyor…

Ama insan, hayatın başka yerlerinden daha derin acılar tadınca, bazı yaraların aslında ruhun yönünü göstermek için açıldığını anlıyor.

Ben de öyle anladım.

Bir insanı sevdiğinde, bütün duygularını, bütün güzelliğini, bütün inanmışlığını ortaya koyarsın.

Ama bazen karşındaki insan hazır değildir.

Bazen aklı yorgundur, bazen kalbi yaralıdır, bazen senin taşıdığın kadar taşıyamaz seni…

Ve bazen, sevgi sandığın şey yalnızca onun eksikliğinin sesi olur.

Benim hikâyemde de öyleydi. Pişmanlıklar, gecikmiş cümleler, söylenmemiş sözler…Ama bugün fark ediyorum ki, bunların hiçbiri benim eksikliğim değildi.Bunlar karşımdaki insanın tamamlanmamışlığıydı.İnsan büyüdükçe şunu öğreniyor:Herkes kalbinin derinliği kadar sever…Ve herkes aklının olgunluğu kadar kalır.Ben kalbimi derin yaşadım, o yüzeyde kaldı.Ben emek verdim, o kaçtı.Ben konuştum, o sustu.Ben dürüst oldum, o sakladı.Ama şunu da öğrendim:İyilerin kalbi yorulur ama asla eksilmez.Ve Allah, iyilerin yolunu en doğru yerden açar.Bugün geriye dönüp baktığımda, içimde hem bir yorgunluk var, hem bir ferahlık…

Sanki kalbimin içinde bir yol ayrımı duruyor.Bir taraf geçmişin gölgesi, diğer taraf geleceğin ışığı.

Gölge artık beni korkutmuyor.Işık henüz tam görünmüyor ama varlığını biliyorum.Bazen yalnızlık gelip omuzuma dokunuyor.Gökteki yıldızlar gibi, içimdeki boşluk benimle alay ediyor sandığım anlar oluyor.
Ama sonra fark ediyorum:

Yalnızlık alay etmez.

Yalnızlık çağırır.

Kendine dön, der.

Kendini bul, der.

Olduğun kişiyi sev, der.

Ve ben kendime dönmeyi öğrendim.

Bu hikâyede çok yoruldum, evet…

Ama bütün bu yorgunluk beni daha güçlü bir gerçekliğe taşıdı.Artık biliyorum:Ben ardımda bıraktığım sevgi izlerinin peşinden koşmayacağım.Ben, kendime doğru yürümeye devam edeceğim.Çünkü kader, bazen bir insanla kapanmaz.Bazen kader, insanın kendisiyle barışmasında başlar.Ve ben…

Kırıldım, yoruldum ama hâlâ ayaktayım.

Hâlâ seviyorum,kendimi, hayatı, geleceği.

Hâlâ inanıyorum,doğru olanı olanla bana gelene.

Yoruldum ama yürüdüm.

Yaralandım ama büyüdüm.

Kaybettim ama kendimi buldum.

Geriye dönüp ağıt yakmıyorum artık.

Çünkü biliyorum

Benim hakkımda yazılan hikâyenin en güzel sayfaları daha hiç açılmadı...!