Leyla ve Hüzünlü Veda - Sensiz Altmış Üçüncü Gün

Ateşler içinde yanıyorum. Benden bir şey kalmadı bu bedende. Aldığım nefes, hâlâ atan kalbim, aklım, fikrim sende kaldı. Sen nerede kaldın? Ben Leyla olmaktan çıktım çoktan. Bana bakan, baştan aşağı seni görür. Pişman mıyım? Değilim ama unutmak için her şeyimi verirdim. Seni bilmek kalbime saplı kalmış bir hançer. Çıkarıp atamıyorum. Hançerlede yaşanmıyor. Nefesim kesiliyor hâlâ seni düşününce. Bir kalp âşık olunca çiçek açar, gökkuşağı çıkar. Ben seni sevdiğim o ilk günden beri sol yanımda kalp diye köz taşıyorum. Seviyorum yanıyorum, sevilmiyorum yine yanıyorum. Ceza mı bu bana bilmiyorum. Çekiyorum. Direncim yok seni sevmemeye karşı. Başaramıyorum. Yıkılıyorum ama vazgeçemiyorum. Oysa çok isterdim seni hiç görmemiş, hiç sevmemiş olmayı. Her güne, seni düşünmeden geçireceğim bir gün olsun, diye başlıyorum. Çok çabalıyorum, yapamıyorum. Unutamıyorum. Vazgeçemiyorum. Yandım, küle dönemiyorum. 

‎Ama şunu biliyorum artık. Bazı hesaplar ahirete kaldı. O gün Allah'tan seni bu kadar sevmeyeceğim bir gün olmasını diliyorum. Anca o zaman kıyabilirim sana... 

‎LEYLA