HAYATIM 2

2. BÖLÜM: İki Teker Üstünde Özgürlük

​Mihriban için o gün, sıradan bir gün değildi. Haftalardır zihninde döndürdüğü, hayalini kurarken bile kalbinin ritmini değiştiren o an nihayet gelip çatmıştı. Bahçedeki ahşap masanın üzerinde duran sıfır kask, güneşin altında parıldıyordu.

​Mihriban, her zaman yaptığı gibi ritüelini bozmadı. Aynanın karşısına geçip saçlarını özenle iki yandan ördü. Örgülerini omzunun üzerinden geriye atarken kendine baktı; gözlerinde hem tatlı bir heyecan hem de geri adım atmayacak bir kararlılık vardı.

​Aşağı indiğinde Serbay, motorun yanında durmuş, aynalarını kontrol ediyordu. Mihriban’ın geldiğini görünce yüzüne o güven veren gülümsemelerinden birini yerleştirdi.

​"Hazır mısın rüzgârın kızı?" diye sordu Serbay, kaskı Mihriban’a uzatırken.

​"Doğduğumdan beri hazırım," dedi Mihriban gülerek.

​Kaskı kafasına geçirip vizörü indirdiği an, dış dünyadaki tüm uğultu kesildi. Sadece kendi nefesi ve motorun çalışmaya başladığındaki o tok, güçlü gürültü kaldı. Debriyajı çekip ilk vitese taktığında, içindeki Artemis ruhunun uyandığını hissetti. Gazı yavaşça açtı ve iki tekerlek, üzerindeki yükü unutup asfaltla buluştu.

​Yol ilerledikçe rüzgâr, örülen saçlarının arasından süzülüp geçiyor, özgürlük hissi adeta kanında dolaşıyordu. Virajları aldıkça kendini bir kuş kadar hafif hissediyordu.

​Biraz ileride, yol kenarındaki seyir tepesinde onları bekleyen üç tanıdık yüz belirdi: Aysima, Edilay ve Tuanay. Motorun sesini duyar duymaz üçü de ıslık çalıp alkışlamaya başladılar.

​Mihriban motoru durdurup kaskını çıkardığında, rüzgarın dağıttığı örgülerini düzeltti. Yüzünde kocaman, ışıl ışıl bir gülümseme vardı.

​Edilay coşkuyla öne atıldı: "Abla inanılmaz görünüyordun! Adeta bir film sahnesi gibiydi!"

​Tuanay gözlerini motordan alamayarak ekledi: "Ben de büyü büyüyünce kesinlikle böyle bir şey istiyorum. Baksanıza şuna, duruşu bile karizma!"

​Aysima ise yanına yaklaşıp Mihriban’ın gözlerindeki o değişimi hemen fark etti. "Ruhun sonunda ait olduğu yeri buldu, değil mi?" dedi sessizce.

​"Buldu Aysima," dedi Mihriban, arkasındaki yeşil vadiye ve sonsuz gibi görünen yola bakarak. "Direksiyonu elime aldığım an, hayatımın kontrolünün de tamamen bende olduğunu hissettim. Bu sadece bir motor değil; bu benim kanatlarım."

​Serbay arkadan gelip grubun yanına katıldı, elini Mihriban’ın omzuna koydu. "Ve bu kanatlar seni daha çok uzun yollara götürecek. Biz de her zaman arkanda takipte olacağız."

​Güneş yavaş yavaş batmaya başlarken, tepeye çöken tatlı serinlikte dört dost ve Serbay, Mihriban’ın ilk sürüş zaferini kutladılar. Mihriban, saçlarındaki örgüler rüzgârda savrulurken bir kez daha anladı: O, kendi yolunu çizen, rüzgara yön veren kadındı.