Göç Benim İçimde, Nereye Gitsem, Varamadığım Yerdeyim…

Göç Benim İçimde, Nereye Gitsem, Varamadığım Yerdeyim…

Bazen insan, hangi yöne yürürse yürüsün, varamayacağını hisseder. İçinde bitmeyen bir göç vardır, açıklanamaz, tarif edilemez, ruhun en derinlerinden gelen bir yolculuk… Her adımda bir parça kaybolur, her dönemeçte bir şeyler eksilir. Gittiği yerler geçici, kalbinde taşıdığı boşluk ise kalıcıdır. İnsanlar yollarını arar, ama gerçek yol, çoğu zaman kendi içimizde saklıdır. Ulaşamadığımız hayaller, kaybolan anılar, ertelediğimiz umutlar… Hepsi sessiz bir çığlık gibi içimizde yankılanır.

İşte bu yüzden bazen durmak gerekir, yalnız kalmak, içindeki göçü hissetmek ve kendinle baş başa kalmak… Bu yolculuk, paylaşılması zor, derin ve hassastır. Ama işte tam da bu göç, ruhu olgunlaştırır, acıyı anlamlı kılar, insanın kendine dair farkındalığını derinleştirir. Varamadığımız yerler, ulaşamadığımız noktalar, kaybolan zamanlar… Hepsi sonunda bizi biz yapan, içimizdeki sessiz evrenin değerli bir parçasıdır.

Belki de mesele, bir yere varmak değildir. Belki insan, bütün ömrü boyunca kendini arayan bir yolcudur. İçimizde taşıdığımız göç, bizi eksiltmek için değil, değiştirip dönüştürmek içindir. Her kayıp, yeni bir anlamın kapısını aralar. Her vedanın ardından, görünmeyen bir başlangıç filizlenir. 

Ve gün gelir, varamadığını sandığın yerlerin aslında seni bugünkü haline getirdiğini fark edersin. O zaman anlarsın ki bazı yolculukların sonu yoktur, çünkü insanın en uzun yolu, kendi içine yaptığı yolculuktur. Göç bitmez, özlem bitmez, arayış bitmez. Ama insan, bütün bu eksikliklerin içinde kendine ait bir yurt kurmayı öğrenir.

Belki de huzur, ulaşmakta değil, yürümeye devam edebilmekte saklıdır.

 Fikriye Kaya