Eksik Zamanlar Atlası

​Hayatın tadını çıkarmam gereken yaşlarda, ne istediğimi bilmeden savruluyorum. Saatler, günler, haftalar ve yıllar geçiyor. İnsanlar buna yaşamak derken, ben günleri dolduruyorum. Sahi, ne ara bu kadar çok unuttum kendimi? Uykuyu çok severdim ben; şimdi ise her gece gelmeyecek olanın nöbetini tutuyorum sessizce. Sevdiğim yemekler ne ara tadını kaybetti? Çiçekler neden eskisi gibi güzel kokmuyor?

​Ya gülüşlerime ne oldu benim? Gülerken kısılan gözlerim hangi ara yaşla doldu? Neleri severdim hatırlamıyorum. Mutlu olmak için, üzülünce, sinirlenince ne yapardım bilmiyorum. Hani sanki tüm duyularım sırtüstü yatmış da tavanı bomboş izliyor gibi geçiyor hayat. Dağıldım, toplanamıyorum.

​Adına aşk diyen de olacak, takıntı diyen de. Narına düştüğüm konuşulacak da aşkından yandığıma lal olacak diller. "Aklını kullansaydı, kalbini bir başkasına açsa geçerdi." diyecekler. Benim olmayanı başkasına veremeyeceğimi bilmeyecekler.

​Elimde olmayan bir irade ile tüm hayatıma direnen kalbimle baş edemediğimi hiç bilmeyecekler. Seni unutmak mı istiyorum? Yapamıyorum! Elimde olsa seni hiç tanımamış olmayı seçerdim. Oysa tanıdım, bildim, sevdim ve yandım. Kendime mi güç yetiremedim yoksa içimdeki sen miydin baş edemediğim, onu bile bilmiyorum. Hayattan bir beklentim yok ama sen gelirsen çiçek açarım, biliyorum.

​Sahi, gelsen ya... Ben çiçek açınca çok güzel oluyorum.