Çocukluğuma Mektup

Çocukluğuma Mektup

Sevgili çocukluğum,

Sana yazıyorum, yılların gölgesinde kaybolan o saf günlerime…

Gözlerimde hâlâ senin ışığın,

Gülüşünde saklı o tarifsiz neşen…

Hatırlıyor musun?

Toprak kokan bahçelerimizi,

Çimenlerin arasında kaybolan saatlerimizi…

Saklambaç oynarken nefes nefese kalışımızı,

Ve en masum hayallerimizi paylaşışımızı…

Her akşamüstü, güneş sokak köşelerini altın rengine boyarken,

Sen elimi tutar gibi içimde geziniyordun.

Küçük düşlerimizi yıldızlara fısıldardık,

Ve gökyüzü, bizim sırdaşımız olurdu.

Bazen seni özlüyorum çocukluğum;

Yağmur altında ıslanan saçlarını,

Sıcak ekmek kokan mutfak köşelerini,

Ve annemin, babamın sessiz gülüşlerini…

Hepsi şimdi uzakta, ama ben hâlâ dokunabiliyorum,

Kalbimin en sessiz köşesinden.

Zaman geçti, biz büyüdük,

Ama sen hep benimle kaldın,

Her hüzünlü anımda,

Her kaybolan mutlulukta,

Ve en çok da düşlerimde…

Artık çocuklarım var,

Ve ben bakarken onların oyunlarına,

Sanki seni arıyorum her adımda, her kahkahada.

Senin o sınırsız merakını,

Senin gökyüzüne uzanan düşlerini,

Kimi zaman onların parmak uçlarında,

Kimi zaman gözlerindeki ışıkta buluyorum.

Ama biliyorum, sen bir kez yaşanmış bir rüya gibi;

Hiçbir ses, hiçbir bakış, hiçbir oyun

Tam olarak senin o saf varlığını yansıtamaz.

Yine de her tebessümde, her koşuşturmacada,

Sana dokunuyor, seni anıyor,

Ve kalbimde seninle buluşuyorum.

Çünkü sen, çocukluğum,

Benim bütün zamanlarımda saklı olan hazinemsin.

Geçmişin ve şimdinin arasında bir köprü,

Ve ben, seninle yeniden buluşmak için

Her gün çocukların gözlerinde seni

aramaya devam edeceğim.

Sevgilerimle,

Şimdi ben…