Tanımsız sızı

Gözümün ucunda asılı duran o tek damla...

Nedenini sorma, çünkü ben de bilmiyorum bu ağır yükün adını.

İçimde kimsesiz bir sızı, faili meçhul bir ağırlık.

Derken, hiç umulmadık bir tebessüm dokunuyor ruhuma;

O damla, kendi kederinden utanıp bir yıldıza dönüşüyor sessizce...

"Sebepsiz" diyorlar akan yaşlara, oysa toprak bilir gerçeği.

İçimizde biriken sessiz çığlıkların tahliye yoludur bu.

Tıpkı çatlamış toprağa düşen yağmur gibi;

Gözyaşı, yüzeyde fırtına kopsa da derinde umut büyütür..

Gece, insanın kendiyle en çok tartıştığı o mahkemedir.

Gözyaşı, o vakitlerde en dürüst tanık olarak gelir.

Yıldızlara bakarsın; bir şeyler eksik, bir şeyler yarım...

"Sabah olunca geçer" dersin ya hani;

Geçmez aslında, sadece gün ışığı yaraları makyajlar.

Mutluluk, devasa sarayların değil, minik anların kiracısıdır.

Bazen bir sesin yankısında, bazen bir bakışın şefkatinde saklanır.

Ve asıl ironi şudur ki;

Gökkuşağı ancak fırtına bittikten sonra görünür;

İnsan, en çok ağladıktan sonra anlar gülmenin kıymetini..

Ayrılıklar, gözyaşının alfabesini öğretir bize;

Kavuşmalar ise o alfabeyi unutturan kısa birer uykudur.

Fakat ne tuhaftır ki; her iki nehir de aynı kaynaktan beslenir:

Kalbin o en derin, en dokunulmaz merkezinden ..

Bazen aynadaki o yorgun yüze uzun uzun bakarım;

Gözler kızarmış, hatlar yenilmiş, ruh hırpalanmış...

Ama içimde bir yerlerde o kadim bilgi yankılanır:

"Bu da geçer..." Zamanın tek doğrusu budur; her fırtına elbet yorulur...

Hayat dümdüz bir yol değil, nefes nefese bir tırmanıştır.

Bazen taşarsın bentlerinden, bazen çekilirsin kabuğuna.

O an ne hissediyorsan, osun.

Ne bir eksik, ne bir fazla; sadece kendin kadar...

Neşet Ertaş derki; 

Hepimiz önce insanız sonra İnsanoğlu ..

Şimdi anlıyorum ki;

Gözyaşı, mutluluğun dilini çözmek için bir anahtarmış.

Biri gölgeyi temsil eder, diğeri ışığı.

İnsan kalabilmek, o ince çizgide hem ağlayıp hem gülebilmekmiş..

Eser sahibi; Zübeyde BAYIK 

Telif hakkına sahiptir