​Montunun fermuarı açık; bir kulağında kulaklık var, diğerinde yok... Çünkü Kırmızı için hayat yeterince müzikli ve zilliydi o an...

​Tramvayda birkaç kişi haricinde kimseler yoktu; belki de ilerleyen duraklarda yer dahi kalmayacaktı. Arka taraflara doğru ilerledi Kırmızı.

​İlerideki koltuklarda yaşlı, minyon bir teyze oturuyordu. Başında pembe bir bere, elinde kocaman bir poşet ciklet, yüzünde muzip bir gülümseme vardı. Gözlüklerinin üzerinden bakar iken Kırmızı ile göz göze geldiler. Kırmızı oturdu karşısına, sonra yüzünde bir tebessüm ile el salladı. Devamında, "İyi akşamlar teyze. Parti mi var burada, niyeyse ne kadar enerjiksin?" dedi.

​Yaşlı teyze yüzünde bir gülümsemeyle dolu dolu bir kahkaha attı. Sesi tramvayın sesine ve geceye karıştı.

​"Parti bende, yüreğimde çocuk..." dedi.

​Kırmızı tebessüm ederek, "Ben de aynı kafadayım teyze." karşılığını verdi.

​Yaşlı teyze elini poşetine götürüp içinden bir ciklet çıkardı ve Kırmızıya uzattı: "Al bakalım, hayatın tadı da böyledir." diyerek. "Önce ekşi gelir, sonra bal gibi tatlı olur. Seninki de öyle olacak." dedi yüzünde tatlı bir gülümsemeyle...

​Kırmızı hiç beklemeden aldığı cikleti ağzına attı. Çiğnerken yüzü buruş buruş olan Kırmızı, devamında geniş geniş tebessüm ediyordu: "Vay be! Harbiden ekşi başladı."

​Tramvay gecenin içine doğru ilerlerken yaşlı, minyon teyze elini bu sefer çantasına usulca götürerek içinden kendi gibi minik bir müzikçalar çıkardı. Kırmızı hayret içerisinde izliyordu sadece. İçinden, "Vay be, 2026 yılında bile hâlen bu tür şeyler taşıyan teyzeler var." diye geçirdi...

​Yaşlı teyze elini "play" tuşuna götürdüğünde, 90'lardan hareketli şarkılar çalmaya başladığında yerinden kalkıp dans etmeye başladı. Kırmızı önce hayretler içerisinde izlerken devamında ona eşlik etti.

​İyice yorulup tekrar yerlerine oturduklarında minik, yaşlı teyze elini son defa poşetine götürdü. İçinden küçük bir not kâğıdı çıkarıp Kırmızıya doğru titreyen elleriyle uzattı:

​“Bugün de bitti / Yarın yine dans edeceğim...”

​Son durağa doğru geldiklerinde dışarıda kar yağıyordu. Kar taneleri birer konfeti gibi gökyüzünden süzülerek toprağa karışıyordu...

​Son durakta indiler. Yaşlı, minik teyze bu sefer el sallarken Kırmızıya, "Yarın başka tramvay var evladım. Belki ben binerim, bu sefer sen DJ olursun." diyerek usulca gecenin içinde kayboldu.

​Kırmızı gülümseyerek "Anlaştık teyze, bu sefer çalma listesi bende!" dedi...

​Ve zıplaya zıplaya yürümeye başladı karın içinde.

​Cebinden not kâğıdını çıkarıp okurken kulağında hâlâ o şarkı çalıyordu: (Sezen Aksu / Geri Dön)

​Kırmızı kafasında soru işaretleriyle eve doğru yürürken zihnini yoran bir şeyler vardı. "Bir öğrenmeler manzumesi hayat, hiç bitmeyen..." dedi içten içe kendince...

​Oturduğu binanın önünde birkaç dakika bekledikten sonra kendinden emin adımlarla her basamağı tırmanırken anahtarını usulca cebinden çıkardı. Kapıyı açtı, salonun perdesini araladı, mutfağa doğru ilerledi. Çay suyunu koyduktan sonra sürekli oturduğu divanın karşısına oturdu bu sefer ve zifiri karanlık gecede gökyüzüne daldı.

​Yaşlı, minik teyze ile yaşadıklarını düşündü kısa bir an; koca bir hayat dersi...

​"Peki insan nasıl kendini dünyanın bir parçası hisseder?" diye sordu kendine... Oturduğu yerden kalkıp mutfağa ilerledi, çayını demledi Kırmızı. Odasına gidip not aldığı günlüğünü ve kalemini aldıktan sonra oturup yazmaya başladı... "İşin sırrı değişime olan inançtır." diye bir başlık ekledi. Yaşlı teyzenin verdiği not kâğıdını defterinin ön kısmına zımbaladı. Yazmaya başladı; bilinç akışı ile art arda cümlelerin bir çeşit sayıklama gibi dökülmesine müsaade etti Kırmızı... Gecenin içinden sessizce akıp giden bir ırmak gibi... Kırmızının gözlerinden adeta uyku akıyordu ama o yazmak istiyordu gün aydınlanmadan...

​"Bu bizim dünyamız, ona sahip çıkmalıyız. Ona her gün yine, yeniden aşk ile bakmalıyız." yazdı.

​Anlattı.

Altını çizdi.

Tarif etti Kırmızı...

​Kendi sözlerini bulmak için önce başkalarının kelimelerine sığındı...

​"Kendi payıma çok şey öğrendim." dedi yaşanan gece için...

​Ömür dediğimiz şey; kendimiz ve dünya ile kurduğumuz ilişkide içini doğru düzgün doldurmakla görevlendirildiğimiz bir zaman parçasından başka bir şey değil. Akil baliğ olmak bunu bilmektir belki de...

​Hem yalnız hem çaresiz ve ihtiyaç sahibiydi ki Kırmızı, yazdıkları bunun tezahürüydü...

​Kırmızı, olduğu yerde kendini uykunun sıcacık kollarına bıraktı.

​Bedenimdeki o fiziksel eksikliğin, beni yeryüzüne bağlayan o kısıtlılığın acısını hissetmiyordum bile. Çünkü asıl kanayan yerim, asıl fırtınalar kopan yer ruhumdu. Ve o dilsiz ruhun acısını dindirecek, o derin yarayı saracak tek kutsal çare yine sevgiydi. Sevgi; hayatımın en tatlı, en büyülü şarkısı, imkânsız kılınmış her şeyi bir anda mümkün kılan o ilahi rüyası ve doğrudan kalbin derinliklerine doğru coşkuyla akıp duran sönmez bir ışıktı. Ben o ışığa tutundukça göğsümdeki o karanlık enkaz, yerini sonsuz bir gökyüzüne bıraktı.

​Nitekim Reşat Nuri Güntekin, o ölümsüz eseri Çalıkuşunda kalbin bu ilahi sarhoşluğunu ne kadar da sarsıcı bir hakikatle dile getirmiştir:

​“Sevmek denen şeyin rolü bu kadar insanı sarsıp titretecek bir şey olursa kendisi, kim bilir, neydi?”

​İşte sevmek; insanı kendi dar kabuğundan çıkaran, o aşılmaz sanılan duvarları bir bir yıkan ve insanı kendi hakikatiyle yüzleştiren en büyük güçtür.

Senenin kaç günü bir engelliyle, elinden tutmak için değil de sadece insan olduğu için yan yana duruyoruz? Empati dediğimiz şey takvime işaretlenmez ancak yokluğu her gün hissedilir.

Bir gün asansör bozulur, bir gün bir kapı dar gelir, bir gün birisi “bir basamaktan ne olacak” der… İşte o an anlarsın; sorun bedenlerde değil, betonlaşmış düşüncelerde. Biz onları hayatın kenarına itiyoruz; sabırsızlığımızla, “sonra yaparız” dediğimiz düzenlemelerle ve o zehirli acıma duygumuzla.

Çantada Diploma, Cepte Umut: Görünmez Sınav

Engelli bir birey için sabah alarmı herkesten erken çalar. Çünkü onun için dışarı çıkmak sadece hazırlanmak değildir, bir strateji geliştirmektir. Asansör çalışıyor mu? Kaldırımda araba var mı? Otobüs şoförü rampayı açacak mı?

Diploması çantasında, umudu cebindedir ama ilk engel apartman kapısında başlar. İş başvurularında CV’ler değil, engeller okunur. “Biz sizi ararız” cümlesi, nezaketle paketlenmiş bir dışlanmışlıktır. Kimse açıkça söylemez ama o sessizlik bağırır: “Biz seni değil, engelini gördük.”

“Ayakkabısı Olmayan Çocukla, Ayağı Olmayan Adamın Ortak Coğrafyası.”

Zihnimde bir anı canlanıyor; çocukluğumun o nasır tutmuş sabrından bir kesit... Sokaklarda yalınayak yürürdüm. Taşlar ayaklarımın altına birer iğne gibi batardı. Diğer çocuklar rugan pabuçlarıyla top peşinde koştururken, ben her adımda Tanrı’ya sorardım: “Neden ben?” Kendime acımak, dünyanın en tatlı zehriydi ve ben o zehri her gün yudum yudum içiyordum. Ta ki o köşedeki adamı görene kadar.

Bir battaniyenin altında, dizlerinin altı olmayan, toprağa basacak bir zerresi bile kalmamış o adam... Ve yüzünde, bütün dünyayı kıskandıracak kadar sahici bir gülümseme. Yanına yaklaştığımda, benim saklamaya çalıştığım çıplak ayaklarıma bakıp: “Üşüyor mu?” 

diye sordu. Oysa onun üşüyecek bir ayağı bile yoktu. O gün bana hayatımın en büyük tokatını attı: “Sahip olmadıklarım için ağladığım her an, sahip olduklarımı harcıyorum.”

O an zihnimde bir deprem oldu. Fay hatlarım kırıldı. Ben ayakkabım yok diye dünyaya küserken, o adam dünyayı bacakları olmadan kucaklıyordu. Eksik olan ne bacaklardı ne de ayakkabılar; eksik olan, bakış açımızdı.

Dumanlı, tozlu yolların ötesine uzanan,

Gidip bulutların hür göğsüne dokunmak isteyen…

Ama dünya katıydı coğrafya dilsiz,

Yol, o çocuğa hep arkasını döndü bu gece.

Adım atamadığı sokaklarda devleşti taşlar,

Çukurlar derinleşti birer sessiz mezar gibi,

Ve o sırma umutları taşıyan tekerlekler,

Hep o engebeli yolların tam ortasında,

Yarı yolda kaldı…

Sonra, o çaresizliğin en koyu, en zifiri karanlığından,

Kederli bir baba çıktı;

Gözlerinde bu yeryüzünün sönmeyen ağır yükü,

Ellerinde çizgi çizgi, bitmeyen bir sızı…

Hurdaya atılmış, pas tutmuş, unutulmuş demirlerin arasından,

Topraktan en nadide defineyi bulur gibi,

Yerden kutsal bir umudu toplar gibi eğildi yere.

Kimsenin dönüp bakmadığı eski bir varili,

Gökyüzüne ardına kadar açılan bir kapıya,

Yıpranmış, tel tel ayrılmış eski bir lastiği,

Göğe yükselecek bir kuşun kanadına çevirdi.

Kimine göre fırlatılıp atılmış birer çöpten ibaretti her şey,

Onun nasırlı, o şefkatli ellerinde ise,

Bir çocuğun elinden çalınmış hürriyeti oldu.

Şimdi Zeynel,

O babanın kalbiyle, aşkıyla çarpan paletlerin üstünde,

O dar bahçenin boğucu, sığ sınırlarını birer birer aşarken;

Sadece demirden, çelikten derme çatma bir araç

Sürmüyor aslında bu sokaklarda.

Geçtiği her çamurlu patikada,

Demir tekerleğin değdiği her toprak parçasında,

Yıllardır üzerine simsiyah çöken o yalnızlığın,

Kalın duvarlarını birer birer yıkıyor.

Dışlanmışlığın o göğüs sıkıştıran coğrafyasını,

Ardında, uzaklarda bırakıyor.

Ama insanın içini bir bıçak kesiği gibi sızlatan,

Ruhunu inceden inceye kanatan şu:

Koca bir dünyanın, koca koca şehirlerin, o taş yolların yapamadığını,

Bir babanın o hesapsız, o çileli sevgisi;

Tek başına, bir çırpıda yapıyor.

Hurdalıktan sevgiyle devşirilen o bir avuç derme çatma imkân,

Milyarlık bütçelerden, koca binalardan, o taş kalpli insanlardan;

Çok daha merhametli,

Çok daha adil duruyor o dar avluda…

Ve şimdi, o mucize aracın toprağa kazıdığı,

Her bir derin palet izi,

Çamurun bağrına sökülmeyecek bir mühür gibi vurulurken,

Yeryüzünün ve insanlığın o sağır vicdanına

Durup durup hep aynı soruyu fısıldıyor:

“Bir çocuk, akranlarının sesine boyanmak,

Bir oyunun o şen neşesine ulaşabilmek için…

Neden her şeyden önce,

Neden her şeyden önce kendi babasının yokluktan

Bir mucize yaratmasını beklemek zorunda kalsın?”

Toprak sustu,

Yollar sustu…

Bütün dünya derin, uykulu bir gecede şimdi.

Ama bir babanın nasırından sızan bu şiir,

Bu amansız dünyanın yakasını,

Sonsuza kadar bırakmayacak...

Sanki asırlardır eksik bırakılmış bir duanın,

Yarım kalmış bir amin’in devamını arar gibi.

Fakat parmak uçlarım saçlarımın ipeğine değmedi önce;

Gitti, içimde bir çığ gibi büyüyen o dilsiz sessizliğe dokundu.

Aynanın o soğuk, o amansız karşısında,

Omuzlarıma bir hüzün hırkası gibi dağılan saçlarım;

Fırtınanın tam ortasında yuvasını kaybetmiş,

Kanadı kırık bir kuşun çırpınışı gibiydi.

Ben ise kendi içindeki o vahşi rüzgârı bile susturamayan,

Kendi fırtınasında boğulan bir mülteci gibi,

Sessizce, darmadağın seyrettim kendimi.

İnsan o zifiri gecelerde anlıyor nihayet;

Bu dünyadaki en ağır, en zalim şey yürüyememek değilmiş.

Birine, baka baka gözlerinin içine,

"Saçımı bağlar mısın?" derken,

O kelimenin boğazında bir cam kırığı gibi durması,

Sesinin tel tel incinmesiymiş meğer asıl yük.

Omuzlarıma dökülen, beni boğan her bir saç teli,

İçimde kimsenin sarmadığı, yarım bırakılmış bir çocukluğu

Yeniden, acıyla büyümdü o gece kalbimin kuyusunda.

Anladım ki, o odanın ortasında toparlanamayan sadece saçlarım değildi;

Benim kırgınlığım da dağınıktı biraz,

Umutlarım da, gençliğim de...

Ve ben yine, o karanlık Şırnak ayazında,

Kendi saçlarını kendi elleriyle toplayamayan,

Kendi rüzgârına hükmedemeyen bir akşamın koynunda kaldım.

Öyle bir kalış ki bu;

Sessiz, upuzun, bir nehir gibi akan,

Ve bu yeryüzünde hiç kimsenin, hiçbir kulun duymadığı kadar...

Kırık.

Kanatları taze dua, nefesi nur kokardı.

Gökyüzü onun yurdu, ışık ana diliydi;

Sonra bir gün, o beyaz odanın soğukluğunda,

Sessiz bir hata, bir hançer gibi düştü zamana.

Kimse fark etmedi o an evrenin sarsıldığını,

Ama o gün cennetten bir parça koptu,

Zerafet biraz eksildi, dünya biraz kirlendi.

Melek yere indi;

Ama bu bir süzülüş değil, bir kıyametin adıydı.

İhmalle, vurdumduymazlıkla, sessizce yazılan...

Kanatları kırılmadı belki teninde,

Ama ruhu, o görünmez "ağırlığı" öğrendi.

İnsanın o buz tutmuş ihmali vardı havada,

Ve melek, en çok o sorumsuzluğa çarptı düşerken.

Artık gökyüzünü hatırlıyor melek,

Maviye bakıyor ama dokunamıyor.

Çünkü bazı düşüşler kanatla ölçülmez,

Bazı düşüşler, kalbin o en ince sızısıyla hissedilir.

Ve şimdi anladı herkes:

Cehennem dediğin, o harlı ateşler değildir;

Bazen, bir odada unutulmuş yetim bir bakıştır cehennem.

Bazen de, o sağır "keşke"lerin,

Sonsuza dek geç kaldığı o buz gibi andır.

Beni her kaldırdığında, o yorgun avuçlarıyla,

Sadece gövdemi değil, hayatın ağır yükünü de kaldırıyordu.

Sevgi; "yapamazsın" diyen o sağır kalabalığın tam ortasında,

Hiçbir heceye muhtaç kalmadan, "ben buradayım" diyebilmektir.

Bazen toplumun bakışı zehirli bir ok gibi saplanır tenine,

Sanki bir yarım kalmışlık, sanki bir eksiklikmişsin gibi...

Ama sevgi, o bakışların üstüne ipek bir örtü gibi serilir;

Sessizce, kimseyi incitmeden, bağırmadan şifalanır.

Bir gün bir çocuk baktı gözlerimin en derinine;

Ne çekinerek, ne de o yakıcı acımayla...

Sadece baktı ve gülümsedi; o an anladım ki,

Sevgi bir şeyi "düzeltmek" değil, sadece yanında kalabilmektir.

Bazen bir babanın sükûtunda saklanır o kutsal bağ,

Bazen bir annenin uykusuzluğunda, bir kardeşin feragatinde.

Gerçek sevgi hesap yapmaz; kim eksik, kim fazla bilmez,

Çünkü onun adil terazisinde, insan sadece insandır.

Benim bedenim farklı yollardan yürür, ama sevgi hep aynı yerden dokunur;

Bazen sakar, bazen çekingen, bazen dili tutulmuşçasına...

Ve ben artık biliyorum: Sevgi, insanı bir yapboz gibi tamamlamaz,

Sevgi, insana kendi muazzam varlığını hatırlatır.

“Sen varsın,” der o sessiz ses,

“Sen buradasın ve olduğun halinle, sadece sen olduğun için yetersin.”

Bir kelebek miyim ben, öleceğini hiç düşünmeden?

Güneşin bağrına, bir kor gibi savrulan…

Yoksa yaşadığını sanan o kör tesellinin içinde,

Gelmeyecek bir baharı, kapı eşiğinde bekleyen mi?

O, kanadındaki her renge bir mucize gibi inanır,

Ben ise her gece, sızlayan yaralarıma sarıldım.

O, ışığa uçtu ardına bile bakmadan,

Ben, karanlığın dibinde ışığın rengini unuttum

O yarını bilmez ama bugünü iliklerine kadar yaşar,

Ben yarını bilirim ama hayatı hep yarına ertelerim.

Onun bir günlük ömründe, sığmadığı bir gökyüzü,

Benim uzun ömrümde, alıştığım dilsiz bir tutsaklık var...

Belki de fark buradadır; tam kalbimin sızladığı yerde:

O ölümü bilmez, bu yüzden her nefesi bir zaferdir.

Ben ölümü bilirim, ezberimdedir her bir hecesi,

Ama yaşamayı, hep gelmeyecek bir sabaha bırakırım.

Şimdi kendime soruyorum, o en çıplak aynada,

Yüzümdeki çizgilerle, dürüstçe, saklanmadan:

Ben gerçekten bu toprakta nefes alıyor muyum?

Yoksa sadece zamanın geçmesini mi bekliyorum?

Kelebek yorulmaz uçmaktan, ölüm ona ırak gelir,

Ben yoruldum durmaktan, hayat bana yasak gelir.

Oysa köklerim derindedir, sarsılsam da buradayım,

Artık bekleyiş odasında değil, hayatın tam ortasındayım.

Artık yarın demiyorum, çünkü yarın bir seraptır,

Kelebeğin o tek anı, benim bin yılıma hesaptır.

Işığı unutan gözlerim, şimdi güneşi arıyor,

Ruhumdaki o eski pranga, kelimelerle kırılıyor

Ben ; 

Kelebekten cesareti, topraktan sabrı aldım,

Yarını beklemeyi, o karanlık kuyuda bıraktım.

Artık sadece yaşamıyorum, ben hayatın kendisiyim ..

Kırık bir dala tutunmak...

Aşağıda karanlık bir huzur,

Yukarıda erişilmez bir gökyüzü.

Ve ben,

O çatlakta sızlayan bir emanet...

Yerçekimi, bir anne şefkatiyle çağırırken beni,

Kendi kuyusuna, o derin hiçliğine;

Parmak uçlarımdaki o ağrılı gerçek

Bağlıyor beni yeniden bu hayata.

Çünkü insan, önce sızıyı tadar,

Sonra sızının içinde nefes almayı öğrenir.

Düşmek, saniyelik bir teslimiyettir oysa;

Bir anlık cesaret, bir ömürlük sükûnet...

Ama beklemek bu dalda,

Çatlama sesine rağmen elleri gevşetmemek,

Zamana ve boşluğa karşı durmaktır.

Ne yukarı çıkmaya mecalim var,

Ne aşağı düşmeye hevesim.

Ben bu sızının vatanında,

Kırık bir dala kaynamış,

Yerin çekimine inat,

Kendi ağrımla yaşlanıyorum.

“En büyük engel, engellenmektir.”

Eskiden, kaldırımlardaki o sarı izli yollara bakıp “Neden sadece bir grup için özel yol yapılıyor?” diye sorardım. Oysa o yollar bir imtiyaz değil, bir haktı. Şimdi önümde aşılmaz birer sur gibi yükselen o duvarları meğer zamanında kendi ellerimle örmüşüm: Düşünmeden, görmeden, anlamadan..

Bugün anlıyorum ki; engellilik bir etiket ya da bir kimlik değil, sadece bir ihtimaldir. Bugün yürüyorsun, yarın durabilirsin. Ama insan kalmak, her gün yeniden verilmesi gereken zorlu bir karardır.

II. Vicdanın Takvimi: Üç Gün Kırmızı, Üç Yüz Altmış İki Gün Karanlık

Takvimde 365 gün var ama bazı sorular sadece bir güne sığmıyor.

Senenin kaç günü bir engelliyle, elinden tutmak için değil de sadece insan olduğu için yan yana duruyoruz? Empati dediğimiz şey takvime işaretlenmez, ancak yokluğu her gün hissedilir.

Bir gün asansör bozulur, bir gün bir kapı dar gelir, bir gün birisi “bir basamaktan ne olacak” der… İşte o an anlarsın: Sorun bedenlerde değil, betonlaşmış düşüncelerde. Biz onları hayatın kenarına itiyoruz; sabırsızlığımızla, “sonra yaparız” dediğimiz düzenlemelerle ve o zehirli acıma duygumuzla.

III. Çantada Diploma, Cepte Umut: Görünmez Sınav

Engelli bir birey için sabah alarmı herkesten erken çalar. Çünkü onun için dışarı çıkmak sadece hazırlanmak değildir; bir strateji geliştirmektir. Asansör çalışıyor mu? Kaldırımda araba var mı? Otobüs şoförü rampayı açacak mı?

Diploması çantasında, umudu cebindedir ama ilk engel apartman kapısında başlar. İş başvurularında CV’ler değil, engeller okunur. “Biz sizi ararız” cümlesi, nezaketle paketlenmiş bir dışlanmışlıktır. Kimse açıkça söylemez ama o sessizlik bağırır: “Biz seni değil, engelini gördük.”

IV. Koridorun Sessizliği: Tavanda Büyüyen Sabır

Hastanelerin o bitmek bilmeyen koridorları, engelli bir kızın çocukluğunu saklar. Arkadaşları bahçede kahkaha atarken, o pencere kenarında kırılmamayı öğrenir. İnsan her kırıldığında ağlayamaz; bazen sadece susar ve büyür.

Zamanla şunu fark eder: Asıl yük tekerlekli sandalye değil, insanların ona biçtiği dar sınırlardır. O mucize istemez; sadece okuyabilmek, çalışabilmek ve kimsenin eline ihtiyaç duymadan yaşayabileceği bir sistem ister. Çünkü her beden yürüyebilir ama her ruh direnemez.

V. Kimliksizleşme: Engelli Bireyi Öldüren Kelimeler

10 Mayıs akşamı televizyonda “Hepimiz birer engelli adayıyız” nakaratı dönerken, sosyal medya sahte bir şefkatle dolup taşar. #Farkındayız etiketleri havada uçuşur. Ama 11 Mayıs sabahı o etiketi paylaşan elin sahibi, arabasını rampanın önüne park eder.

Markette yere bir bardak düşürdüğünde ismin silinir. Artık bir ismin yoktur. Çevredeki fısıltılar seni bir etikete hapseder: “Sakat kız.” Sanki hayallerin, acıların ve bir adın yokmuş gibi… Oysa senin bir adın var. Onların “zavallı” dediği şey, senin her gün yeniden inşa ettiğin onurundur.

VI. Büyük Çözüm: Masada Yoksak, Çözümde Yokuz

Uluslararası hak hareketinin o sarsıcı sloganı her şeyi özetler: “Bizimle ilgili olan hiçbir şey, bizsiz değildir!” Bir şehir planlanırken, bir kanun yazılırken masada engelli bireyin kendisi yoksa, o çözüm sadece yeni bir engeldir.

Mesele birinin elinden tutmak değil, kimsenin eline ihtiyaç duymayan bir dünya kurmaktır. Çünkü engelliler her gün var; ama bazıları sadece “özel günlerde” insan. Ben her gün buradayım. İsmimle, dirençle. Etiketlerin ötesinde, sizin ördüğünüz duvarlardan çok daha dimdik.

öleceğini hiç düşünmeden

güneşe doğru savrulan

yoksa

yaşadığını sanıp

aslında bekleyen biri mi

rüzgâra bıraktım mı kendimi

yoksa zamanı mı suçladım hep

gelir sandım

her şeyin bir günü var sandım

kelebek kanadındaki renklere inanır

ben yaralarıma sarıldım

o ışığa uçtu hiç düşünmeden

ben karanlığa baka baka

ışığı unuttum

o yarını bilmez

ama yaşar

ben yarını bilirim

ama ertelerim

kısacık ömründe özgür o

uzun hayatımda

alıştığım bir tutsaklık var

belki de fark burada

o ölümü bilmez ama yaşar

ben ölümü bilirim

ama yaşamayı

hep yarına bırakırım

şimdi kendime soruyorum

dürüstçe

ben gerçekten yaşıyor muyum

yoksa sadece bekliyor muyum

Gözümün ucunda asılı duran o tek damla...

Nedenini sorma, çünkü ben de bilmiyorum bu ağır yükün adını.

İçimde kimsesiz bir sızı, faili meçhul bir ağırlık.

Derken, hiç umulmadık bir tebessüm dokunuyor ruhuma;

O damla, kendi kederinden utanıp bir yıldıza dönüşüyor sessizce...

"Sebepsiz" diyorlar akan yaşlara, oysa toprak bilir gerçeği.

İçimizde biriken sessiz çığlıkların tahliye yoludur bu.

Tıpkı çatlamış toprağa düşen yağmur gibi;

Gözyaşı, yüzeyde fırtına kopsa da derinde umut büyütür..

Gece, insanın kendiyle en çok tartıştığı o mahkemedir.

Gözyaşı, o vakitlerde en dürüst tanık olarak gelir.

Yıldızlara bakarsın; bir şeyler eksik, bir şeyler yarım...

"Sabah olunca geçer" dersin ya hani;

Geçmez aslında, sadece gün ışığı yaraları makyajlar.

Mutluluk, devasa sarayların değil, minik anların kiracısıdır.

Bazen bir sesin yankısında, bazen bir bakışın şefkatinde saklanır.

Ve asıl ironi şudur ki;

Gökkuşağı ancak fırtına bittikten sonra görünür;

İnsan, en çok ağladıktan sonra anlar gülmenin kıymetini..

Ayrılıklar, gözyaşının alfabesini öğretir bize;

Kavuşmalar ise o alfabeyi unutturan kısa birer uykudur.

Fakat ne tuhaftır ki; her iki nehir de aynı kaynaktan beslenir:

Kalbin o en derin, en dokunulmaz merkezinden ..

Bazen aynadaki o yorgun yüze uzun uzun bakarım;

Gözler kızarmış, hatlar yenilmiş, ruh hırpalanmış...

Ama içimde bir yerlerde o kadim bilgi yankılanır:

"Bu da geçer..." Zamanın tek doğrusu budur; her fırtına elbet yorulur...

Hayat dümdüz bir yol değil, nefes nefese bir tırmanıştır.

Bazen taşarsın bentlerinden, bazen çekilirsin kabuğuna.

O an ne hissediyorsan, osun.

Ne bir eksik, ne bir fazla; sadece kendin kadar...

Neşet Ertaş derki; 

Hepimiz önce insanız sonra İnsanoğlu ..

Şimdi anlıyorum ki;

Gözyaşı, mutluluğun dilini çözmek için bir anahtarmış.

Biri gölgeyi temsil eder, diğeri ışığı.

İnsan kalabilmek, o ince çizgide hem ağlayıp hem gülebilmekmiş..

Eser sahibi; Zübeyde BAYIK 

Telif hakkına sahiptir