Bir Kadının Kendine Geç Kalması

Ertelenen hayaller…

Bir ömrün içinde yaptıklarımız, belki de yapamadıklarımız…Zamanın içinde akıp giderken, zamana biraz zaman tanıyanların yarasında saklı kadınların iç sesiyim.Biraz da kendine geç kalanların.Mağdur edilenlerin gölgesinde, boyun eğmeye mecbur bırakılan kadınların sesi bu.

Sarı bezli kadınların da iç sesiyim.

Bu bir feminizm manifestosu değil; her şeyin dengede olduğuna inanan bir yerden konuşuyorum.İnancımın ilham verdiği yerde yıkılmadım; “ayaktayım” klişelerine sığınmadan, sessiz bir direniş olarak duruyorum burada.Akademik bir hayatı olsun ya da olmasın,akşam eve gelip yorgunluktan yemek yapacak hâli kalmamış kadınların iç sesiyim.Yorgunlukların üzerimize sindiği, bulaşıcı duyguların birbirimize geçtiği,gün sonlarının kronik yorgunluklara dönüştüğü bu çağdan yazıyorum.

Hedonist çağın parlak perdesinin ardındakiler gibi olamayacağıma söz verdiğim yerdeyim.Görünür olmanın değil, gerçek kalmanın bedelini bilenlerin tarafındayım.Hayatı hep başkalarına yetişerek geçirmiş, kendini en sona bırakmış kadınların.

"Belki kendime geç kaldım, ama kendimden vazgeçmedim."

Bu yazı bir hesaplaşma değil,bir fark ediş.Yaşadıklarımızı inkâr etmeden, yaralarımızı yarıştırmadan,aynı yorgunlukta birbirini anlayabilen kadınların yan yana durabilme hâli.

"Kimseye örnek olmak zorunda değilim,ama kendime dürüst kalabilirim."

Ve biliyorum:
Bir kadın kendine geç kalsa bile,kendine iç sesine döndüğü an,her şey yeniden mümkün olur.