Bir Gönlün Sessiz Çekilişi

Son günlerde sıkça duyuyoruz:
"Artık ilişkiler çok kısa sürüyor."
Düşünüyorum da... İnsan gerçekten değer verdiklerinden, can bildiklerinden, sevdiklerinden kopmak ister mi?
Hayır.
Ama zaman, insana acı bir gerçeği gösteriyor. Siz birini yüreğinizin en güzel yerine koyarken, o size aynı yerden bakmıyorsa, işte o zaman gönülde sessiz bir soğuma başlıyor. Bir geri çekiliş... Bir kabulleniş...
Her gün gönül bahçesinden bir tuğla daha düşüyor. Emekle örülen duvarlar, fark edilmeden yavaş yavaş yıkılıyor. Oysa insan, yüreğini dağlayan bir yangından kolay kolay vazgeçmez. Fakat o yangına tek başına odun taşımaktan da bir gün yorulur.
Sevginiz, ilginiz ve emeğiniz karşılıksız kaldığında, karşınızdaki kişi sizin yokluğunuza alışmaya başlar. Belki size değil; sizin ona verdiğiniz değere alışmıştır. O değerin eksikliğini hissetmediği gün ise ilişkinin en derin kırılması yaşanır.
Hayattaki en ağır duygulardan biri, değer verdiğiniz insanın gözünde değersizleştiğinizi hissetmektir. İşte o an insan kendine şu soruyu sorar:
"İkincil, hatta üçüncül sırada olmak için miydi bunca emek? Bunun için miydi yüreğimde taşıdığım bu yangın?"
Sonra dönüp, "İlişkiler neden bu kadar kısa sürüyor?" diye düşünürüz.
Bir arkadaşımın söylediği bir söz hiç aklımdan çıkmıyor:
"İnsanların karşılaşması kaderdir; ilişkilerin devamı ise emektir."
Ne kadar doğru...
Çünkü sevgi, tek kişinin sırtında taşınabilecek kadar hafif değildir. Gerçek ilişki, iki insanın da aynı özeni göstermesiyle ayakta kalır. Bir taraf sürekli verirken diğer taraf sadece alıyorsa, zamanla sevgi değil, yorgunluk büyür.
Bazen bir gönül gürültüyle değil, sessizce çekilir. Kırarak değil, kırılarak uzaklaşır. Ve çoğu zaman biten şey sevgi değil; sevginin karşılıksız kalmasıdır.