Yıldızların çocuğu

                YILDIZLARIN  ÇOCUĞU

Karanlık bir gecede gökyüzü, her zamankinden farklı parlıyordu. Ay, ince bir gümüş bıçak gibi bulutların arasından sızarken yıldızlar sanki bir sırra tanıklık ediyormuş gibi daha yakın, daha yoğun görünüyordu. Elara, gökyüzüne baktığında içi hep garip bir hüzünle dolar, aynı zamanda tarifsiz bir umutla çarpardı. Henüz on yedi yaşındaydı ama kalbinin derinliklerinde hep başka bir yere ait olduğunu hissederdi. Onu bu dünyaya bağlayan tek şey, annesinin ona çocukken anlattığı masaldı.“Bir gün yıldızlardan bir kapı açılacak kızım… O kapı sana ait olacak.” Ve  o gece, bu masal gerçeğe dönüştü. Gökyüzünde aniden dev bir ışık haresi belirdi. Elara’nın gözleri kamaşmış; ışıkların arasından düşen bir parıltı, doğrudan onun ellerine doğru indimişti. Avuçlarının içinde soğuk, camdan yapılmışa benzeyen ama içinde canlı bir kıvılcım taşıyan küçük bir küre vardı ve küre onunla.. “Seçilmiş olan zaman daralıyor. Dünyalar birbirine bağlanacak, kaybolan ışığı bulmalısın” diyerek konuştu.  Elara korkuyla küreyi bıraktığında, küre havada asılı kaldı ve kalbinin ritmiyle birlikte atmaya başladı. O an, hayatının artık sıradan olmayacağını biliyordu.  Küçük kasabanın sokakları sessizdi ama gölgeler arasında garip bir hareket vardı. Siyah pelerinli yabancılar, ellerinde parlayan mavi cihazlarla Elara’yı arıyorlardı. Onların kim olduğunu bilmiyordu Elara ama bir şeyden emindi: Küre, sadece onun değil, tüm evrenin anahtarıydı.  Kaçması gerekiyordu ama nereye olduğunu bilemiyordu.  Aniden, rüzgâr gibi önüne çıkan uzun boylu, gri gözlü bir yabancı, “Elara… Eğer hayatta kalmak istiyorsan benimle gel!” dedi.  Elara korkuyla geri adım atarken “sen de kimsin?” dedi.  Adam, kürenin ışığında yüzünü gösterdiğinde; yüzünde bin yıllık bir hüzün görünüyordu.  “Ben, yıldızların sürgünü Kael. Ve sen… benim son umudumsun” dedi.           Küreyide alarak ikisi birlikte kasabanın dışına kaçarken Elara kalbinin daha hızlı çarptığını hissetti. Çünkü hem korkuyordu hem de içinde bir şey, bu yolculuğun sadece hayatta kalmak değil, kaderini bulmak anlamına geldiğini söylüyordu. Küre bir anda yeniden konuştu;  “Kaybolan ışık, sadece senin değil… Milyonların hayatını kurtaracak. Ama bedelini kalbinle ödeyeceksin” derken..   Elara küreye yeniden dokundu. İçinde birden, sanki binlerce yıldız patlamış gibi bir sıcaklık hissediyordu. Ve artık geri dönüşü yoktu…Elara ve Kael, gecenin karanlığında kasabadan uzaklaştıklarında, ufukta gizlenmiş paslı bir uzay gemisi belirdi. Dışarıdan hurdaya benzeyen bu geminin içinde, başka bir dünyanın kokusu vardı. Kael, geminin kapısını açarken.  “Bu gemi, sadece bir araç değil… Dünyalar arasında kapı açabilen tek yol. Ama çalışması için senin ışığına ihtiyacı var” dedi.  Elara, küreyi avuçlarına alıp küreyi gemiye dokundurduğu an ışık saçtı. Motorlar gürlerken, yer titremiş, geminin içi parıldamıştı. Elara sanki kendi ruhunu da bu makineye bağlamıştı. İlk durak, yıldız tozlarıyla kaplı harabe bir gezegendi. Burada yaşayan uygarlık, bir zamanlar evrenin kalbini koruyormuş. Ama “Gölgeler” denilen varlıklar her şeyi tüketmişti. Yıkıntılar arasında bir tapınak vardı. Tapınağın duvarında  “Işığı taşıyan, sonunda kendi ışığını feda edecek” yazıyordu.  Elara’nın yüreği burkulurken Kürenin sesi daha netleşerek, “Seçilmiş olan… kurtuluşun bedeli, senin ışığındır” dedi.  Elara “benim ışığım derken… yaşamımdan mı bahsediyor? ”Kael gözlerini kaçırarak “evet ama o an geldiğinde seçim senin olacak” dedi. Gemide yolculuk ederlerken Elara, Kael’in aslında sürgün edilmediğini, ışığın koruyucularından biri olduğunu öğrendi. O sevdiklerini kurtaramadığı için kendi dünyasını terk etmek zorunda kalmıştı. Yüzündeki hüzün, işte bu yüzden hiç silinmemişti.“   Ben başaramadım Elara,” dedi Kael. “ Ve sen, yıldızların son umudusun ”sen belki başarabilirsin dedi.   Elara’nın kalbine derin bir sızı düşmüştü . Onun da kaybedecekleri vardı. Annesi, çocukluğundan beri ona fısıldayan o umut… Eğer bu yolculuğun sonunda ışığını feda ederse, bir daha annesinin gülüşünü bile hatırlayamayacaktı. Gölgeler, gemiyi bulmuş, kara duman gibi yayılıyor, her yeri yutuyorlardı. Kael kılıcını çektiğinde savaşın sonu belliydi. O anda küre Elara’nın kalbinde yanmıştı. Ve “Şimdi… seçim anı geldi.; ya kendi ışığını vererek evreni kurtarırsın ya da kaçıp sadece kendini korursun ” derken, Elara gözyaşlarıyla “Eğer benim ışığım milyonlara umut olacaksa, annemin bana anlattığı masal boşuna değilse, o zaman hayatım, bir armağandır” dediği anda küre avuçlarında eriyerek kalbine girdi. Elara’nın gözleri yıldız gibi parlamış, gölgeler çığlık atarak geri çekilmiş, gökyüzünde dev bir kapı açılmıştı. Işık her yeri sararken Elara yere düştü. Gücü tükeniyordu.  Kael büyük üzüntüyle dizlerinin üzerine çökerek “hayır hayır Elara sen olmadan bu ışığın ne anlamı var?” derken; Elara son bir gülümsemeyle  “Işık, benden çok daha büyük… Beni hatırlaman yeter” dediği anda yıldızların kapısı açıldı. Evren kurtuldu… ama Elara’nın kendi ışığı sönüyordu.   Yıldızların kapısı açıldığında, evrenin dört bir yanında ışıklar patlamıştı. Gölgeler yok olurken gezegenler yeniden nefes almış; insanlar, varlıklar, unutulmuş uygarlıklar kurtulmuştu.  Ama Kael dizlerinin üzerinde, Elara’nın cansız bedenine bakıyordu. Küçük kasabanın saf kalpli kızı, koca bir evreni kurtarmak için kendini feda etmişti. Birden Elara’nın göğsünden hafif bir ışık yükseldi. Küre erimişti ve onun ruhu yıldız tozuna dönüşmüştü. Kael gözlerini kamaştıran o ışıkta onun sesini duyuyordu.   “Ben gitmedim… sadece yıldızların ötesine geçtim. Işığım, umut olan her kalpte yaşayacak” diyordu.  Elara kendini derin bir boşlukta, sonsuz huzurun mekânında buldu. Etrafında gökyüzü gibi parıldayan ruhlar vardı. Onlardan biri yüzünde annesine benzeyen bir tebessümle; “burası yıldızların ötesi… Sen, ışığını feda edenlerin arasına katıldın" diyerek yaklaştı. 

Elara gözyaşlarıyla gülümserken içinde hem hüzün hem de tarifsiz bir hafiflik vardı. Artık sonsuz bir yolculuğun parçası olmuştu.           Kael, Elara’nın anısını yaşatmak için yıldızların kapısında;  “Senin fedakârlığın unutulmayacak. Her kurtulan dünyada, her doğan çocukta, senin ışığını anlatacağım” diyerek yemin etti.                Ve gerçekten de öyle oldu. Gezegenler arası yolculuk yapan herkes, Yıldızların Çocuğu Elara’dan bahsetti. Onun cesareti, fedakârlığı ve kalbinin gücü yeni uygarlıkların temeli oldu.  Birçok tapınakta  “Işık biterse Elara’yı hatırla. Çünkü onun ışığı, hiç sönmeyecek” yazıldı.  Aradan yıllar geçerken kurtarılan bu dünyada küçük bir kız doğdu. Doğduğu an, gökyüzünde bir yıldız olağanüstü bir parıltıyla kaydı.                Küçük kız büyürken annesi ona hep “Senin içinde, Yıldızların Çocuğu Elara’nın ışığından bir kıvılcım var” diyerek anlattı.  Çocuk göğe baktığında, yıldızların arasında parıldayan bir ışık, "Elara'nın ruhu" onu izliyordu ve artık evren fedakârlığın, yok oluş değil, yeni bir başlangıç olduğunu biliyordu. 

                                      DİLEK SARIKAYA