UMUTLA DÜZELECEK

Çocuklarımızı Nasıl Yetiştireceğiz?

Eskiden okul deyince içimiz rahattı.Kapıdan bırakır, “orada güvende” derdik. Şimdi içimiz aynı değil. Adını koyamıyoruz belki, fakat korku işte. “Ya bir şey olursa?” endişesi içimizden çıkmıyor. Son dönemlerde yaşananlar…Okullarda şiddet, küçücük çocukların hayatını kaybetmesi…İnsanın aklı almıyor zaten.

 Ben bir anneyim. Elimden geleni yapıyorum. Çocuğuma iyi olmayı anlatıyorum, kimseye zarar vermemeyi, vicdanlı olmayı…      Ama insanın içini acıtan o soru susmuyor: Ben ne kadar doğru düzgün yetiştirirsem yetiştireyim, ya karşısına çıkan kişi böyle değilse? Bir de şu var…Bunu söylemek zor fakat gerçek: O şiddeti yapan çocuklar da bir yerlerde büyüdü sonuçta değil mi? Hiçbir çocuk durduk yere böyle olmaz.  Ya görmüştür, ya yaşamıştır, ya da tamamen sahipsiz kalmıştır. O yüzden sorun sadece “kötü çocuk” demek değil. Bir yerde bir şeyler eksik kalmış demektir. Bu birilerini suçlamak için değil…Fakat artık şunu da görmezden gelemeyiz:

ÇOCUK HAYATI ÖNCE AİLESİNDE TANIR. .

Ne görürse, onu taşır. Yine de bütün yükü aileye bırakmak da doğru değil. Bu iş artık hepimizin sorunu. Okulun da, toplumun da, hatta izlenen içeriklerin, oyunların payı var bunda.

Peki biz ne yapacağız?

Çocuklarımızı korkutarak mı büyüteceğiz? Yoksa hiçbir şey yokmuş gibi mi davranacağız? Sanırım en zor olanı yapacağız…Hem koruyacağız, hem güçlü yetiştireceğiz. Çünkü başka çaremiz yok artık. Korkarak da yaşanmıyor, görmezden gelerek de. Ve belki de en acı gerçek şu: Biz çocuklarımızı ne kadar iyi yetiştirirsek yetiştirelim, onları emanet ettiğimiz dünya da en az bizim kadar sorumlu. O yüzden sorun sadece “BENİM ÇOCUĞUM” değil artık. Sorun, HEPİMİZİN ÇOCUKLARI. Ve biz ya bu sorumluluğu birlikte taşıyacağız…ya da korkularımızla tek başımıza kalacağız.