TRAMVAY

TRAMVAY

Ne diyordu Cemal Süreya ‘’Üvercinka‘’ şiirinde;

‘’Laleli’den dünyaya doğru giden bir tramvaydayız.’’

Her bir ‘’dünyada varım’’ diyen kişinin, doğduğu semtinden kalkan bu tramvay gidiyordu işte doludizgin.

Gidiyordu yurdunda yöresinde izler bırakarak…

Bazen mutlu, bazen hüzünlü bakıyorduk tramvayın penceresinden; geçtiğimiz duraklara ve çocukluğumuza el sallayarak anılar bırakıyorduk.

Hani ‘’bir an’’ gelip de hayalimizde canlandıracağımız o sahneleri; tüm gerçekliğiyle ve canlılığıyla yol kenarındaki ağaçların gölgesine saklıyorduk.

Gidiyorduk telaşlı bir tramvayla.

Zamanı mı yakalamak istiyorduk? Yoksa ‘’bir yere varmak mıydı’’ niyetimiz?

Belli ki yolcukta aradığımız bir hakikat vardı.

Biz dalıp gitmişken pencereden, sessizce inenler oldu.

Onları da gözyaşlarıyla suladığımız ağaçlarımızın gölgesine sakladık.

…………….

Yola devam ettik bir yanımız gönülsüz, bir yanımız umutlu…

Ufukta batan güneşin tekrar doğacağını biliyorduk.

Güneşle, kuşlarla, kitaplarla, kedilerle, sevdiklerimizle hemhal olmaktı bizi tramvayda tutan, ama bilmediğimiz acı bir gerçek vardı ki: o da tramvayda kalan sevdiklerimizle daha kaç güneşi batıracağımızı bilememek...