Sesin Kaldı Bana

Oğlum,

Gidişinin üzerinden
kaç mevsim geçti bilmiyorum.

Takvimler değişti,
şehirler eskidi,
insanlar geldi geçti hayatımdan.

Ama sen...

Hâlâ aynı yaştasın hatıralarımda.

Bir fotoğrafın duruyor masamın üstünde.
Tozunu alıyorum bazen,
sanki saçlarını okşuyormuşum gibi.

Kimse bilmiyor.

Bazı geceler
seninle konuşuyorum sessizce.

"Bugün nasıldın oğlum?"
diyorum.

Sonra cevap vermeyen gökyüzüne bakıyorum.

Bir baba için
en ağır şey ölüm değilmiş.

Oğluna anlatacak hikâyelerinin
yarım kalmasıymış.

Birlikte yürünecek yolların,
içilmeyi bekleyen çayların,
edilmeyi bekleyen sohbetlerin
öksüz kalmasıymış.

Bilseydim...

Son sarılışımızın son olduğunu bilseydim,
biraz daha sıkı tutardım ellerini.

Biraz daha uzun bakardım yüzüne.

Biraz daha fazla
"seni seviyorum oğlum"
derdim.

Şimdi rüzgâr geçiyor penceremden.

Bazen sen sanıyorum.

Bir kuş konuyor balkona,
bazen sen sanıyorum.

Gece sessizce omzuma çöküyor,
bazen yine sen sanıyorum.

Çünkü özlem,
insanın aklından değil,
kalbinden yaşlanıyor.

Ve sen...

Yıllar geçse de büyümüyor hasretimde.

Ben yaşlanıyorum oğlum.

Saçlarıma kar düşüyor.

Ama içimdeki baba,
seni son gördüğü günün önünde
beklemeye devam ediyor.

Belki bir gün,
zamanın olmadığı bir yerde,
yeniden sesleneceksin bana.

Ve ben,

yarım kalan bütün cümlelerimi bırakıp,

"Hoş geldin oğlum..."

diyerek sarılacağım sana. ❤️

Ali Aras'a sevgiyle, özlemle...