SEN YOKSUN

Sen yoksun...

Hiç olmadın...

Olmayacaksın...

​"Ölürsen gelemem"di son sözlerin.

"Seni seviyorum" dedikten hemen sonra söyledin.

"Ölürsem gelemezsin" demeden önce "Her şey yolunda gitseydi" diye bir ihtimalden bahsettin.

​Her şey yolunda gitmedi, gidemezdi.

Her şey yolunda gitseydi bunları söylemezdin.

​"Gidiyorum" demedin.

Zaten "Geliyorum" da dememiştin.

​Sen gelmedin ama ben bekledim.

Ben geldim ama sen orada yoktun.

​Yokluğun öyle ağırdı ki nefes almayı unuttum. Sana yazmamak için cümlelerimi içime gömdüm. Gönlüm kanamasın, kalbim hasret ateşiyle yanmasın diye gözlerimi kapattım. Kafamdaki sesleri susturamadığım için telefonun sesini kıstım. Avaz avaz bağıran cadıları duymamak için kulaklarımı tıkadım.

​Tanımadığım yüzlerde teselli aradım ama senden bir iz bulamadım.

Sen benim kaybolduğumda sığındığım limandın.

​Bir fırtınanın ortasında kaldım. Sen mi kayboldun, ben mi senden uzaklaştım anlamadım. Sonsuz maviliklerin ortasında bir başıma kaldım. Suyun ortasında susuz kaldım. Dudaklarım kurudu, bir yudum can suyu bulamadım.

​Kendime tutunacak bir dal ararken dikenlere takıldım. Kanatlarım kırıldı, uçamadım.

Yalınayak, bağrım açık, çırılçıplak ıslak yalnızlığımla kalakaldım.

​Önce yokluğuna alıştım. Sonra alışmaya alıştım. Şimdi alıştığım yalnızlığımla baş başayım.