<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss version="2.0"
     xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
     xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
     xmlns:admin="http://webns.net/mvcb/"
     xmlns:rdf="http://www.w3.org/1999/02/22-rdf-syntax-ns#"
     xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
     xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/">
<channel>
<title>Yazarlar &amp;amp; Paylaşım Platformu &amp; Fatma ÇAKMAK</title>
<link>https://fikirizleri.com/rss/author/fatma-cakmak</link>
<description>Yazarlar &amp;amp; Paylaşım Platformu &amp; Fatma ÇAKMAK</description>
<dc:language>tr</dc:language>
<dc:rights>Bu web sitesinin telif hakları © Fikir İzleri &amp;apos;ne (veya belirtilen kişiler hak sahibi olanlara) aittir ve ilgili mülkiyet, telif hakkı, ticari marka, kültür sanat, patent veya diğer kanunlar kapsamında korunmaktadır. © 2025 Fikir İzleri — Tüm hakları saklıdır. | Her Kalem Bir Söz, Her Fikir Bir İz Bırakır</dc:rights>

<item>
<title>Yana Yana Öğrendik</title>
<link>https://fikirizleri.com/yana-yana-oegrendik</link>
<guid>https://fikirizleri.com/yana-yana-oegrendik</guid>
<description><![CDATA[ İnsanın kendi seçimleriyle büyüttüğü içsel acıları, paylaşılan bir günahın farklı yaşanan vicdan azaplarını ve kişinin kendi cehenneminde yanarken kendini cennette sanarak avunmasını anlatan çarpıcı bir iç hesaplaşma. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202611/image_870x580_6af206efe32b5.webp" length="59486" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Mon, 09 Nov 2026 07:58:10 +0300</pubDate>
<dc:creator>Fatma ÇAKMAK</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>Bir bildiği vardır demek istiyorum.</p>
<p>Benim bildiklerim yetmiyor mahcubiyetimi teselli etmeye.</p>
<p>Aynı günahı paylaşıyorduk oysa ama ayrı cehennemlerde yanıyorduk.</p>
<p>Üstelik kendi ateşimizi kendimiz harlayarak…</p>
<p>Günbegün büyütüyorduk içimizdeki cehennemi.</p>
<p>Yandıkça eksilmiyor, artıyorduk günden güne…</p>
<p>Her gün bir öncekinden daha çok, daha büyük bir ızdırapla tenimizi değil, yüreğimizi dağlıyorduk.</p>
<p>Hem de bile isteye…</p>
<p>İnsan kendi cehenneminde de yanabiliyormuş meğer. Kendini cennette zannederek avunabiliyormuş.</p>
<p>Yana yana öğrendik.</p>
<p></p>
<p>Fatma ÇAKMAK</p>
<p></p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>CADILARIYLA DANS EDEN AY HATUN</title>
<link>https://fikirizleri.com/Ben-de-ay-cad%C4%B1lar%C4%B1ndan-biriyim.</link>
<guid>https://fikirizleri.com/Ben-de-ay-cad%C4%B1lar%C4%B1ndan-biriyim.</guid>
<description><![CDATA[ Herkes ışığımdan bir parça çalarken günden güne eksildiğimi göremedim. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202610/image_870x580_6ad5d8be2a0d7.webp" length="92736" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Wed, 21 Oct 2026 06:51:44 +0300</pubDate>
<dc:creator>Fatma ÇAKMAK</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>İçim bayram yeri; cadılarım ve ben dans ediyoruz birlikte.</p>
<p>​Var edildiğim günden beri onları görmezden geldim. Kızdım, bağırdım, dövdüm, sürekli örseledim. Onları görmezden geldikçe ben acı çektim ama fark edemedim. Uslu dursunlar, söz dinlesinler, sussunlar istedim. Onları anlamaya çalışmadım. Bir kere bile ne istediklerini sormadım. Benim adım Ay Hatun. Ben, ışığını kendinden bile saklayan Ay Hatun'dum. Herkese ışık olurken kendi karanlığımda kayboldum. "Mum dibine ışık vermezmiş" derler, doğruymuş. Herkes ışığımdan bir parça çalarken günden güne eksildiğimi göremedim.</p>
<p>​Ta ki cadılarımla konuşmaya başlayana kadar... Artık sadece Ay Hatun değilim; ben de ay cadılarından biriyim. Onları yeni tanımaya başladım. Birinin adı Sevgi'ymiş. Tam bir sevgi arsızı... Sevgisini cömertçe sergiliyor ve sürekli ilgi görmek istiyor. Meğer bütün taşkınlığı sevgisindenmiş. Diğeri Şefkat; meğer benim yaramazlık zannettiklerim onun merhametinin ayak sesleriymiş. Ufacık tefecik biri var ki gözleri felfecir okuyor, muzip bir gülümsemesi var. Beynimin içindeki sinir uçlarına basıp basıp kaçıyor. Niyeti yaramazlık yapmak değil, benimle oyun oynamakmış meğer. Sürekli öfkeli olanın adı Nefret'miş, her şeye öfkeleniyor. Birisi de var ki kimseyi beğenmiyor; onun adı da Kibir. Öfkeyle Kibir hep kol kola geziyor. Biri burnu havada yürürken diğeri kafa göz dağıtıyor, "Allah ne verdiyse" diyerek karşısına çıkan herkesi yerin dibine sokuyor. Aslında ikisi de beni korumak istiyor. Bir de Hayal var. Sevimli, cilveli, davetkâr bir hâli var. Öyle cüretkâr, öyle utanmaz istekleri var ki dinlerken yüzüm kızarıyor. Allah'tan, istekleri gerçekleşmediğinde kızmıyor ama asla istemekten de vazgeçmiyor. Mazeretlerimi kabul edip anlayışla karşılarken bile yeni hayaller kurmaya devam ediyor.</p>
<p>​Daha ismini öğrenemediğim çok cadı var. Onları dinlemeye başladığımdan beri daha sakin ve ılımlı davranıyorlar. Görmezden gelmediğimde benimle uzlaşmayı kabul ediyorlar. Artık biliyorum, o cadıların hepsi benim... Onları mutlu ettiğim sürece ben iyiyim. Birlikte ışığımız daha parlak ve gerçek. Birlikte dans ettiğimizde parlıyoruz ve göz alıcı bir hâle geliyoruz. Ben cadılarım sayesinde Ay Hatun oldum. Onlardan aldığım ışığı evrene dağıtıyorum. Artık beni ben yapan bütün parçalarımı tanıyorum ve bütün cadılıklarına rağmen sevgiyle bağrıma basıyorum. Şimdi tatlı cadılarımın önünde saygıyla eğiliyorum ve bugüne kadar onları görmezden geldiğim için özür diliyorum.</p>
<p></p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>ALIŞMAYA ALIŞMAK...</title>
<link>https://fikirizleri.com/Bir-%C5%9Feyler-eksildi-y%C3%BCre%C4%9Fimden.</link>
<guid>https://fikirizleri.com/Bir-%C5%9Feyler-eksildi-y%C3%BCre%C4%9Fimden.</guid>
<description><![CDATA[ Her şeye alışıyor insan, sonunda alışmaya bile alışıyor... ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202610/image_870x580_6ad5c7570f91e.webp" length="40752" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Mon, 19 Oct 2026 10:35:02 +0300</pubDate>
<dc:creator>Fatma ÇAKMAK</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>Bir şeyler eksildi yüreğimden,</p>
<p>Ben çoğaldıkça onlar azaldı.</p>
<p>Birdenbire değil ama yavaş yavaş</p>
<p>Alıştıra alıştıra gözden kayboldun.</p>
<p>Önce gözlerin gitti, sonra sözlerin,</p>
<p>Önce kelimelerin cümlelerimi terk etti.</p>
<p>Sonrası; daha çok alışmak, daha az sen...</p>
<p>Geriye sadece alışmanın buruk tadı kaldı.</p>
<p></p>
<p>​Sana sık sık bir şeyler gönderdim,</p>
<p>"Aklımdasın" demekti.</p>
<p>En dağınık hâlimi sana gösterdim,</p>
<p>"Sana güveniyorum" demekti.</p>
<p>Her sabah kahvemi seninle içmek istedim,</p>
<p>"İyi ki varsın" demekti.</p>
<p>Sevdiğin kitabı bütün gece okudum,</p>
<p>"Senin için her şeyi bırakırım" demekti.</p>
<p>Seni görmek için bekledim, uyumadım,</p>
<p>"Seni özledim" demekti.</p>
<p>En kısıtlı zamanlarda bile cevap verdim,</p>
<p>"Önceliğim sensin" demekti.</p>
<p>Kızgınken bile görmezden gelmedim,</p>
<p>"Benim için çok değerlisin" demekti.</p>
<p>Belki sen o iki kelimeyi bekledin,</p>
<p>Oysa hepsi "Seni seviyorum" demekti.</p>
<p>Bir gün duyarsın diye defalarca söyledim...</p>
<p></p>
<p>​Artık bir anlamı var mı, emin değilim.</p>
<p>Belki de sadece susmalıydım ve sen suskunluğumdan anlamalıydın.</p>
<p>Ya da hiçbir zaman anlaşılmayacağımı kabul edip alışmalıydım. </p>
<p></p>
<p>​Alışmak diyorum şimdi, alışmak...</p>
<p>Bir lütuf ya da bir lanet gibi.</p>
<p>Yaşamaya, ölmeye, varlığa, yokluğa,</p>
<p>Her şeye alışmak...</p>
<p>Sonunda, alışmaya alışmak...</p>
<p></p>
<p></p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>SEN YOKSUN</title>
<link>https://fikirizleri.com/sen-yoksun</link>
<guid>https://fikirizleri.com/sen-yoksun</guid>
<description><![CDATA[ ​&quot;Bazen birinin yokluğu o kadar ağır gelir ki yüreklere, kalbinden taşanlar Ay Hatun&#039;un &#039;Sen Yoksun&#039; dizelerinde olduğu gibi şiir olur, dile gelir...&quot; ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202610/image_870x580_6acb68d9ba013.webp" length="45254" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Mon, 12 Oct 2026 09:46:20 +0300</pubDate>
<dc:creator>Fatma ÇAKMAK</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>Sen yoksun...</p>
<p>Hiç olmadın...</p>
<p>Olmayacaksın...</p>
<p>​"Ölürsen gelemem"di son sözlerin.</p>
<p>"Seni seviyorum" dedikten hemen sonra söyledin.</p>
<p>"Ölürsem gelemezsin" demeden önce "Her şey yolunda gitseydi" diye bir ihtimalden bahsettin.</p>
<p>​Her şey yolunda gitmedi, gidemezdi.</p>
<p>Her şey yolunda gitseydi bunları söylemezdin.</p>
<p>​"Gidiyorum" demedin.</p>
<p>Zaten "Geliyorum" da dememiştin.</p>
<p>​Sen gelmedin ama ben bekledim.</p>
<p>Ben geldim ama sen orada yoktun.</p>
<p>​Yokluğun öyle ağırdı ki nefes almayı unuttum. Sana yazmamak için cümlelerimi içime gömdüm. Gönlüm kanamasın, kalbim hasret ateşiyle yanmasın diye gözlerimi kapattım. Kafamdaki sesleri susturamadığım için telefonun sesini kıstım. Avaz avaz bağıran cadıları duymamak için kulaklarımı tıkadım.</p>
<p>​Tanımadığım yüzlerde teselli aradım ama senden bir iz bulamadım.</p>
<p>Sen benim kaybolduğumda sığındığım limandın.</p>
<p>​Bir fırtınanın ortasında kaldım. Sen mi kayboldun, ben mi senden uzaklaştım anlamadım. Sonsuz maviliklerin ortasında bir başıma kaldım. Suyun ortasında susuz kaldım. Dudaklarım kurudu, bir yudum can suyu bulamadım.</p>
<p>​Kendime tutunacak bir dal ararken dikenlere takıldım. Kanatlarım kırıldı, uçamadım.</p>
<p>Yalınayak, bağrım açık, çırılçıplak ıslak yalnızlığımla kalakaldım.</p>
<p>​Önce yokluğuna alıştım. Sonra alışmaya alıştım. Şimdi alıştığım yalnızlığımla baş başayım.</p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>CESARET BİR TAVŞANIN ÜRKEK YÜREĞİNDE SAKLIYDI</title>
<link>https://fikirizleri.com/Her-y%C3%BCzle%C5%9Fme-cesaret-ister</link>
<guid>https://fikirizleri.com/Her-y%C3%BCzle%C5%9Fme-cesaret-ister</guid>
<description><![CDATA[ Kaybolmuştum. Korkuyordum... Ama korkularımla savaşmayı ürkek bir tavşandan öğrendim. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202610/image_870x580_6ac75ed704e42.webp" length="39698" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Fri, 09 Oct 2026 06:45:01 +0300</pubDate>
<dc:creator>Fatma ÇAKMAK</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>Bir gün bir düş gördüm:</p>
<p>​Bir ormanın ortasındaydım. Etrafım gökyüzüne uzanan, yemyeşil, çok uzun ağaçlarla çevriliydi. Ağaçların arasından yer yer süzülen güneş ışıkları gölgeleri aydınlatıp ışın kılıcı gibi bana kadar ulaşıyordu. Kuş sesleriyle cırcır böceklerinin sesleri birbirine karışmıştı; bir koro gibi ahenkle ötüp duruyorlardı. Her yer kurumuş yapraklar ve dalından dökülen kozalaklarla doluydu. Bastığım her yerden hışır hışır ezilen yaprak seslerinin arasında bir ara su sesi bile duydum. Yakınlarda bir yerlerde bir dere olmalı diye düşündüm. Nerede olduğumu bilememenin endişesi olmasa kendimi huzurlu hissedebilirdim. Endişeli yürüyüşüme devam ederken belki tanıdık bir şey görürüm diye etrafı inceleyip duruyordum. Sonunda bir derenin kenarına geldim. Su bulanık akıyordu. Çok kirli olduğunu düşünüp dokunmadım. Yine de suyun şırıl şırıl akan sesi kulağıma ninni gibi geldi. Kendimi çok yorgun ve bitkin hissediyordum. Bir ağacın altına oturup suyun ve kuşların sesini dinleyerek gözlerimi kapatıp dinlenmek istedim ama kendimi güvende hissetmediğim için dere yatağını takip ederek yürümeye devam ettim.</p>
<p>​Aniden bir çığlık duyarak ürperdim. Baykuş olabilir mi diye düşündüm önce ama hava aydınlık olduğu için ihtimal vermedim. Sesin kimden geldiğini düşünüp derin derin nefesler alarak yoluma devam ettim. İyice yorulmaya başlamıştım ve nerede olduğum hakkında hiçbir fikrim yoktu. Birden karşıma bir tavşan çıktı. Tam önümde dikilmiş öylece bana bakıyordu. Bembeyaz tüyleriyle çok sevimli görünüyordu. Benden kaçmadığını fark ettiğimde şaşırdım. Beni görünce kaçması gerekmez miydi? Cevap almak için değil, sırf laf olsun diye, "Hey, merhaba sevimli tavşan!" dedim. Kafamın içinde "Merhaba insan." diye bir ses duydum. Etrafıma bakındım ama bugüne kadar kimse bana "insan" diye seslenmemişti. Allah’ım, galiba aklımı kaçırıyorum! Hem tavşanlar konuşmazdı ki. "Deliriyor olmalıyım." diye düşünürken bir ses daha geldi:</p>
<p>​— Hayırdır, selam verip sonradan şaşırmak neden? Siz insanlar ilginç yaratıklarsınız.</p>
<p>​— Ama hayvanlar konuşamaz ki...</p>
<p>​— Madem böyle düşünüyordun, neden "merhaba" dedin?</p>
<p>​— Haklısın, kusuruma bakma lütfen, ben öylesine söylemiştim. Cevap vermeni beklemiyordum. Bu ıssız ormanda kayboldum. Belki yalnız olmadığımı bilmek için çaresizce şansımı denedim.</p>
<p>​— Aldırma, herkese olur bazen. Biliyor musun, ben bütün hayatımı insanlardan korkup kaçarak geçirdim. Yalnızlığı iyi bilirim. Korkarak yaşamak yorar insanı.</p>
<p>​— Korkma lütfen benden, sana zarar gelmez.</p>
<p>​— Yok, yok, rahat ol. Gördüğün gibi artık kaçmıyorum. Hâlâ korkuyorum ama korkuyla yaşanmayacağını biliyorum.</p>
<p>​— Nasıl yaptığını bana da anlatır mısın? Şu anda çok yalnız hissediyorum ve deli gibi korkuyorum.</p>
<p>​— Tabii ki anlatırım. Bir zamanlar insanlardan o kadar çok korkuyordum ki ormanda rahatça dolaşamazdım. Arkadaşlarım eğlenirken ben hep tetikte beklerdim. Yanlış anlama, hiç kötü bir tecrübe yaşamadım. Bugüne kadar hiçbir insandan zarar görmedim.</p>
<p>​— Peki, öyleyse neden bu kadar korkuyordun?</p>
<p>​— Ben de bunu çok düşündüm. Ailemin ve büyüklerimin uyarıları, insanlara dair anlattıkları hikâyeler korkmama neden olmuş olabilir. Ama beni en çok korkutanlar, kafamda kurduğum senaryolardı.</p>
<p>​— Bilmediğin bir şey hakkında ne düşünmüş olabilirsin ki?</p>
<p>​— Gerçek tektir. Ne kadar kötü olursa olsun bir tanedir; olur ve biter. Ama olasılıklar öyle mi? Sonsuz olasılık var desem abartmış olmam sanırım. Her zaman daha beter bir şey olabilir ve sen korktukça daha kötüsünü düşünürsün; düşündükçe daha çok korkarsın. Gün geçtikçe kendi kabuğuna çekilir, yalnızlaşırsın.</p>
<p>​— Peki, korkunu yenmeyi nasıl başardın?</p>
<p>​— Aslında çok kolay olmadı; yalnız olmaktan yoruldum. Herkes mutlu mesut yaşarken uzaktan seyretmekten usandım. Böyle yaşamak istemediğimi fark ettim. Tam o günlerde senin gibi ormanda yolunu kaybetmiş birini gördüm. Onunla konuşmadık ama yürürken kendi kendine, "Cesaret hiçbir şeyden korkmamak değildir. Korktuğun hâlde vazgeçmemek, korkularınla yüzleşmek demektir. Yürümeye devam et, başarabilirsin." diye yüksek sesle tekrarlıyordu. Ben de korkularımla yüzleşmeye karar verip her gün adım adım ilerledim. En hızlı kaçabileceğim güvenli bir mesafeye kadar yaklaştım önce; etrafı kolaçan edip her an kaçmaya hazır bir hâlde bekledim. Her gün aramızdaki mesafeyi biraz daha kapattım. Artık onlarla oyunlar oynayabiliyordum. Yine korkuyordum; her zaman içimde kaçmaya hazır bir duygu vardı ama gerçekten kaçmamı gerektiren bir durum olmadığı sürece kaçmadım.</p>
<p>​— Bu kadar mı? Öylece kaygılarından kurtuldun mu yani?</p>
<p>​— Hayır, tabii ki kurtulamadım. Maalesef o kadar kolay değil. Hâlâ bazen endişeleniyorum, olasılıklar geliyor aklıma, korkuyorum. Sadece korkularımın beni kontrol etmesine izin vermiyorum. Neyi istemiyorsam onu yapıyorum mesela. Neyden korkuyorsam en çok onun üzerine gidiyorum. "Her şey olacağına varır, olduğu zaman düşünürüm." diyerek yaşadığım andan keyif almaya çalışıyorum. Elimden geleni yapıp takdiri Allah'a bırakıyorum. Görelim Mevla neyler, neylerse güzel eyler... Değil mi ama?</p>
<p>​— Sence ben de korkularımı yenebilir miyim?</p>
<p>​— Gerçekten istersen neden olmasın? Hatta hemen şimdi başla. Korkularından kaçma. Onları kucakla ve her şeye, herkese rağmen yoluna devam et. Sen yola çık, yol sana görünür zaten. Sana düşen en önemli iş yolculuğun keyfine varmak.</p>
<p>​— Seni bir daha görebilir miyim? Ben seni çok sevdim.</p>
<p>​— Ne zaman istersen gel, ben hep buralardayım. Ama benden kimseye bahsetme sakın. Hoş, söylesen de kimse sana inanmaz. Boşuna canın sıkılmasın diye söylüyorum, dedi ve göz kırptı.</p>
<p>​Yüzümde bir gülümsemeyle gözlerimi açtım. Gerçekten de bir ağacın altında uyuyakalmıştım. Ama evimin bahçesinde, kendi güvenli alanımdaydım. Gördüklerimin rüya olduğundan eminim ama hâlâ korkularımla yüzleşmekte kararlıyım. Hepsini tek tek yendiğimden emin olana kadar denemeye devam edeceğim. Böylece bir gün arkadaşım tavşanı yeniden görürsem ona başardığımı söyleyip teşekkür edebileceğim.</p>]]> </content:encoded>
</item>

<item>
<title>IŞIĞIN GİZEMİ</title>
<link>https://fikirizleri.com/G%C3%BCne%C5%9Fi-ben-do%C4%9Furdum.</link>
<guid>https://fikirizleri.com/G%C3%BCne%C5%9Fi-ben-do%C4%9Furdum.</guid>
<description><![CDATA[ Herkesin kendini kaybettiği gizli bir odası vardır. Işığını dışarıda arayanlar karanlıkta kalmaya mahkûmdur. ]]></description>
<enclosure url="http://fikirizleri.com/uploads/images/202610/image_870x580_6ac625e507551.webp" length="11336" type="image/jpeg"/>
<pubDate>Wed, 07 Oct 2026 14:22:06 +0300</pubDate>
<dc:creator>Fatma ÇAKMAK</dc:creator>
<media:keywords></media:keywords>
<content:encoded><![CDATA[<p>O gizli odaya adım atmasına izin verilen o "ayrıcalıklı" azınlıktan biriyim ben de. Dışarıdan bakınca seçilmiş, sırra vakıf olmuş özel biri gibi görünüyor insan; vitrin fena durmuyor yani. Oysa eşikten içeri süzüldüğünüz an o cilalı ayrıcalık hissi, tek olmadığını fark etmenin getirdiği o hantal sıradanlığa çarpıp tuzla buz oluveriyor. Yanılmışım; ben de herkes gibiyim. Kendini benzersiz sanırken aynı fasit daireye hapsolmuş, aynı duygusal dekorda sahne alan sıradan bir başkası...</p>
<p>​Fakat bu, doğrusu ya, eşsiz bir sıradanlık. Hem birebir aynıyız hem de birbirimizden fersah fersah uzak.</p>
<p>​Kapı numarası değişmiyor ama tokmağı çeviren eller başka. Dört duvar aynı yerde duruyor durmasına; gelgelelim boyanın tonu, pencereden vuran ışığın açısı, içeri sızan gölge bambaşka. Durum aynı kalsa da göğüs kafesimizin altında kopan fırtınaların rüzgârı birbirine benzemiyor. Benzer patikalardan yürüyoruz belki ama tabanlarımızdaki sızı aynı değil. Hatta ardımızda bıraktığımız o silik izlerin başkalarında ne uyandırdığını bile hiçbir zaman tam kestiremiyoruz.</p>
<p>​Aynı boşluğa gözlerimizi dikmiş olmamız, aynı repliklerle konuşmamızı gerektirmez. Dışarıdan bakana tekdüze görünen o tepkiler, yakınına vardığınızda kendine has bir keder taşır. Aynı yangının ortasında durup bambaşka küller bırakabilmek... Bizi insan kılan, o tekdüzelikten çekip alan asıl maharet de tam burada başlıyor zaten.</p>
<p>​Madem tepkilerimiz bu denli bize özgü, öyleyse o odada aslında yapayalnız kaldığımızı fark etme, bunu hazmetme ve nihayetinde yas tutma sürecimiz neden standart bir takvime sığsın ki?</p>
<p>​Birinin hayatımızdan usulca çekildiğini kabul etmek için kaç yaprak düşmeli takvimden?</p>
<p>​Aramızda artık yeri kalmayanın ardından kaç mevsim kapı aralığına bakıp durmalı insan?</p>
<p>​Bir ölünün ardından tutulan o somut kederle, gözümüzün önünde yavaş yavaş silinip giden birinin bıraktığı boşluk aynı kefede tartılabilir mi?</p>
<p>​Daha da mühimi: Yokluğa alışmanın bir saati, bir kotası var mı?</p>
<p>​Ve belki de zihni en çok kemiren o kaçınılmaz soru: Biz gerçekten beklemeli miyiz?</p>
<p>​Hiç var olmadığını ta en başından içten içe bildiğimiz bir ihtimalin nöbetini tutmak; kimselerin uğramadığı bir odada ömrü bozuk para gibi harcamaktan başka ne getirir insana?</p>
<p>​Umut dediğimiz şey, sık yapraklı koca bir çınarın dalları arasından yüzümüze vuran o sinsi güneş ışığına benziyor. Bulutun arkasına saklanıp her an söneceğini bilirsin; yine de gözünü kamaştıran o parıltıya kapılır, kaybolduğunda yüzünü ısıtacak yeni bir huzmeyi beklemeye başlarsın. Çoğu zaman kendi kendimize kurduğumuz en zarif tuzaktır umut.</p>
<p>​Peki, sırf o ışıltının hatırına koca bir gerçeği, gerçekleşmeyecek ihtimallerin sunağında kurban etmeye sahiden değer mi?</p>
<p>​Peki ya siz?</p>
<p>​Hiç olmayacak bir duanın âmininde, hiç gelmeyecek bir ihtimalin kapı eşiğinde nöbet tuttunuz mu? O görünmez odanın mandalını kaldırıp çıkmayı nasıl başardınız; sizi o tatlı uykudan uyandıran neydi? Eşiği geçenlerin sesine kulak vermek iyi gelir...</p>
<p></p>]]> </content:encoded>
</item>

</channel>
</rss>