Modern Bir İllüzyon: Özgürlük Sandığımız Issızlık

Bugünlerde vitrinlerde en çok satılan ürün, yaldızlı paketlere sarılmış bir “yalnızlık”. Adına “bireysellik” diyorlar, “kendine yetmek” diyorlar, hatta daha da ileri gidip “özgürlük” diye pazarlıyorlar. Oysa parıltılı reklamların, “sadece kendin için yaşa” diyen mottoların ve filtreli hayatların ardında devasa bir boşluk büyüyor.

Sormak lazım: Bir başına kutlanan bir zafer, gerçekten zafer midir? Yoksa sadece yankısı boş odalarda kaybolan bir fısıltı mı?

Kırılan Ayna: Kimliğimizin Dağılışı

Aile insanın ilk aynasıdır. Biz o aynaya bakarak kim olduğumuzu, sevilmeye değer olduğumuzu ve bir yere ait olduğumuzu öğreniriz. Şimdi modern dünya bize o aynayı yere çalmamızı söylüyor. “Kimseye ihtiyacın yok” dedikçe, aslında bizi köksüzleştiriyorlar.

Unutmayalım ki; Bir ağaç göğe yükseldiği kadar değil, toprağın altında birbirine sarılan kökleri kadar güçlüdür.

Aileyi, o kadim kökleri kopardığımızda, rüzgarın önünde savrulan bir yaprağa dönüşmek özgürlük değil, sadece bir savruluştur.

Sorumluluk: Ruhun Ağırlığı mı, Kanadı mı?

Evet, aile sorumluluktur. Hastalandığında bir bardak su taşımak, uykusuz gecelerde bir nefesi dinlemek, bazen kendi arzularını bir kenara bırakıp “biz”  diyebilmektir. Modern insan sorumluluktan kaçmayı özgürlük sanıyor. Oysa insan, sadece kendisi için yaşadığında sığlaşır; başkası için bir şeyler feda ettiğinde derinleşir.

Gerçek büyüklük, bir çocuğun uykusunda bulduğu huzurda gizlidir; bir eşin güven dolu bakışında, bir yaşlının duasındadır.

Kendi konfor alanına hapsolmuş bir kalp, ne kadar genişleyebilir ki? Paylaşılmayan acı büyür, paylaşılmayan sevinç ise solar.

"Dünyaya Bir Daha mı Geleceksin?" yalanı

Bu cümle, bencilliğin en masum görünen maskesidir. Evet, dünyaya bir kez geliyoruz; tam da bu yüzden bu kısa ömrü, bir başkasının hayatında güzel bir iz bırakmadan tamamlamamalıyız. Bayram sabahında telefonun sessizliği, akşam yemeğinde tek bir tabağın tıkırtısı özgürlük değil, sessiz bir çöküştür.

İnsan, ancak bir başkasının gözlerinde kendini gördüğünde tamamlanır. “Sevmek” birine ihtiyaç duymak bir zayıflık değil, insan olmanın en asil halidir.

Pusulayı Yeniden Ayarlamak

Değerlerimiz, bu karmaşık ve gürültülü dünyada yolumuzu bulmamızı sağlayan bir pusuladır. Paylaşmanın bereketini, sofranın sıcaklığını, “biz”  olmanın o sarsılmaz gücünü hatırlamalıyız.

Modern masalların bizi uyutmasına izin vermeyelim. Gerçek mutluluk, duvarları soğuk rezidans ve 1+1 dairelerinde değil; içinde sevginin, gürültünün ve fedakarlığın olduğu o “eski moda”  ama sıcacık aile kalelerindedir.

“Çünkü hayat, yükü birlikte omuzlayınca hafif, ekmeği birlikte bölüşünce lezzetlidir.”

Gelin, bugün o kırılan aynanın parçalarını yerden toplayalım. Bir el uzatalım, bir gönüle girelim. Çünkü günün sonunda elimizde kalacak olan, ne kadar “özgür”  olduğumuz değil, kimler tarafından ne kadar çok sevildiğimiz olacak...

Kıymetli okurlarım, değerli gönül dostlarım; sizleri saygı ve sevgiyle selamlıyor, Yüce Allah’ emanet ediyorum. Ramazan ayının fevzi, rahmeti, bereketi üzerimize olsun...