Umudun Yetmediği

Umudun Yetmediği

Derbeder bir hâldeyim.

Gökyüzüne bakalım, bir ah çekelim bütün ayrılıklara.

Bir güvercin akıp gitsin gökyüzüne,

Işıldayan gözlerine milyon kez bakayım umutlarla.

Tam değil, eksik koyayım bardağa çayı,

Hayat gibi, sevda gibi.

Adını söylemek gelmiyor içimden,

Her harfi amansız bir ateş dilimde.

Zindanlara kafi kaldı kalbim,

Ölümlerle bütün oldum sen gidince.

Adını söylemek gelmiyor içimden,

“Nazlı” diye süzüldüğü zaman dilimden.

Anla ki yağmurlar damla damla süzülür toprağa,

Anla ki hıçkıra hıçkıra gözyaşlarım akar yanaklarımdan.

Önce bilemediğim bir deprem olur bedenimde,

Yıkılır her taşın bir parçası, bütün hayallerim.

Umut yetmeyince, menfeze doğru

Koşarak sana gelmek isterim Nazlı.

Uslanmaz bu kalp, hep sen diye diye.

Oysa ben papatya kokan bir kalbin tohumuyum.

Kitaplara kiraladığım kelimelerden nasıl söylesem

Utanç içinde olduğumu?

Kamburluğum doğrulsa, dimdik ayakta dursam…

Oysaki ben suya değil, zehire, sevda zehrine bağlıymışım.

Uykum bölünür her gece kabuslarla.

Sen olsan, ellerin hangi umut hissidir?

Derinden bir yara yüreğime, kaburgalarıma.

Çınlar kulaklarımda sesin.

Ve ben bu kadar eziyete hapis miyim Nazlı?

Yasını tutuyorum gittiğin her gündüzün, karanlığını.

Odamın penceresinden bakıyorum yalnızlığıma.

Ve ben seni unutmak istiyorum.

Ben bir aziz değilim, ben her yaptığında acı çeken biriyim.

Her adımım karanlık bir iz, 

Kederi dibine kadar yaşamış biriyim.

Ben aziz değilim, acıyla kavrulmuş koca bir bedenim.

Büyük bir azap çekiyorum içimde yokluğunla.

Sonra affa uğradığımı düşünüp serinliyor içim,

Yoksa yanar kül olurum.

Sevdanın kadehini kaldırıyorum havaya, sonra koyuyorum

toprağa.

Omzumda taşırken ne de mutluydun.

Şimdi huzurluca uyu mezarında.

Ömrün sonunda değildik, ne de başında.

Hep bir hüzünle kalıyorum her gece.

Çünkü ben hüznün okulunda acı dersleri alıyorum.

Yollar beni esir alıyor,

Şarkılar ise tek bir şeyi anlatıyor: seni.

Ölüm kuşanmış bütün bağırmaları.

Oysaki yollar bitse de sana gelsem…

Beni benden alan sesini özledim,

Yok eden gözlerini.

Sen neymişsin sevgili?

Sanki yaşamak için bir umut güneşi...