Acısı çoktan büyük.

“Kal” dedikçe ellerim bomboş.

Seni nasıl özledim!

Geliyor muyum hiç düşlerine?

Bırak şimdi, bulutlar dolu,

Kalbimin boynu bükük.

​Sayende kayboldum,

Acısı çoktan büyük.

“Kal” dedikçe ellerim bomboş.

Sayende ben yok oldum.

Varlığın bende kaybolan,

Şimdi bomboş bir oda.

​Yürüyorum derken dizlerimin üstünde bir ben…

Gördüm işte, ben orada göçtüm.

Sayende kayboldum.

Bırak şimdi, bulutlar dolu.

Sen benden yok oldun.

Zor yüklerin de sorumlulukların da üstesinden gelmeme yardım edeceğini biliyorum. Sana güveniyorum. Biliyorum ki bu kolay bir ömür olmayacak; fakat sonu güzel bitecek.

Bu yolda giderken neler yaşayacağımı bilmiyorum. Ama o kadar acı çektikten sonra güzel şeyler yaşayacağıma inanmakta zorlanıyorum. Yine de biliyorum ki Yaradan sabredenlerle beraberdir.

Biliyorum ki beni en iyi bilen sensin. Her gece gözyaşları içinde kalsam da her sabah yeni bir güne başladığım için şükrediyorum. Güneşin bir gün benim ve bana yakın olanlar için de doğacağını biliyorum.

Şükürler olsun ki hâlâ intihar etmedim. Çünkü her şeyi en iyi bilen sensin. Yaşadığım her şeyde bir hikmet olduğuna inanıyorum. Bu bile bana yaşama sevinci ve umut veriyor.

Bazı şeyleri tam kavrayamamış olsam da hata yaptığımda beni affedeceğini umuyorum. Bana, cesaretle senin kapına sığınmayı nasip et, Rabbim.

Uzaklardayım. Her gece başka bir acı, her sabah başka bir yaşama çabası; soluk soluğa kalmış bir gün... Sonunda hiç ölmeyecekmiş düşüncesi, son kez görme isteği sevdiklerini... Fakat umut bizimdir; her şeyin düzelecek olması düşüncesi ve yarınlara bırakmak fikri kaplıyor içimi. Umut dolu düşüncelerle farksız günlerce aynı şeyleri yaşamak; aynı hayaller için dualarla kaplı bir inanç... Öyle ya, bizi ayakta tutan sadece o inanmak... Her gün bazen çölde yürümek, bazen ümitlerle kaplı tren yolculuğu. Bir yere gidiyorum ama nereye? Feleğin dayanılmaz sancısı kaplar yürekleri. Bir sen varsın içimde, bir biz olma düşüncesi. Bir sendeydi bu duygu ama yine en büyük boyun büküklüğü senin kadar değildi, senin kadar kimse ağlatmadı, senin gibi de kimse güldürmedi.

Ramazan ERDOĞAN 

Gelmeni de beklemiyorum artık,

Senin için yanmış olan içimde yeniden doğmaz küllerinden.

Seninle çekilmiş bi’ fotoğrafımız olmasa da,

Gözlerimdedir, yüreğimdedir

Aklımdadır siman.

Ve hep o gülüşün gelir ve yeterlidir bana,

Dillerden dile dolaşsa bu sevda,

İki dağ birleşir biz birleşemeyiz seninle.

Umut etmiyorum artık kalbimin kapısının zilinin çalınmasını.

Uykum da kaçar geceleri.

Bir müzikte damla damla süzülür yastığa gözyaşlarım.

Seninle dolu olan evim.

Artık bu ülke bile çare olmaz umuda belki.

Göçüp gitmeli uzaklara hem de çok uzaklara,

Öyle işte çünkü hep yarım kalırmış sevda

Perdenin arkasında bir pencere vardır,

Ve hep o perde çekilir,

 Nedendir bilmem.

 İmkansız olan bir aşk var içimde,

Nedendir bilmem.

Hatırlamak nedir?

Bir baharın gelişindeki zamanı mı beklemek? Yoksa hep perdenin arkasındaki pencerede geleceğin gününü beklemek mi?

Unutmak nedir?

Şayet fark etmezsen şiirdeki sesimi,

Bil ki mahşer günüdür.

Sende umut, bende ırmak dolusu bir yağmur gözyaşı.

Her akşam gülüşün gelir.

Ne ben bir dehayım…

 Bu bir alev, kime sarılsam kollarım kopar gibi olur.

“Her şiirde o,”

 diyorlar fakat ben her şiirimde onu, ne anlatıyor ne yaşıyorum.

Bende bir fotoğrafı var,

Ben hissi yazıyorum kalemlerle.

Çaremdir onu istemek gibi duygularla.

 Sessiz sedasız kalıyorum içimdeki vefatlarla.

Galiba ölüyorum her şiirimde o hissi anlatarak, inatlarla.

Gökyüzünün sen gibi bir rengi varmış.

 Her akşam siması belirirmiş,

Tavanda, penceremin kenarında.

Yoklukta bir sızı da varmış.

 Sonra biri ölecek fakat yaşarken hiç değeri bilinmeyecek.

Mezar taşının duvarına sarılıp sarmalayacak.

Hiç gözyaşı dökemeyecek belki o an.

Sonra bir köşeye çekilecek ve orada ağlayacak,

 Fakat hiçbir şey geri gelmeyecek.

Merak etme, ben senden vazgeçemem. Senden bir şey de istemem.

Çünkü ben senin varlığını seviyorum.

Seninle aynı gökyüzüne bakmak bile beni mutlu ediyor.

Ben yanındayım sevgilim.

Bulutlar ve gökyüzü aynı gibi,

Aynı günde çıkıyor bazen ikisi de,

parçalı bulutlu bir hava gibi.

Hatta bazen bir taraftan yağmur yağıyor,

bir taraftan güneş açıyor,

 aynı sen gibi.

Yazamadım daha fazla.

Her seni düşündüğümde çok az kelime geliyor aklıma.

Sevmek denen rüyaya,

 gözlerine bakakaldım,

 bir an denk gelince.

 İyi olduğumu bil ki seni asla üzmesin gözyaşlarım. Ben seni düşünmeye başladıktan hemen sonra dolar gözlerim,

Bulutlar beliriverir gökyüzünde,

onlar da benimle birlikte.

 Gidişinle sanki gözyaşlarım yağmur olmuş, yazında, kışında.

Tahammül yok sevgilim,

sende. Oysaki bütün suç bendeydi.

Ramazan ERDOĞAN 

 dumanı tüter bir evin,

 Bir ateş düşer nazlı sevdaya,

 Bir gecede yıkılır insan,

Bir sözde kırılır,

Bir bakışta yıpranır yıllar geçse de üzerinden toparlayamazsın o acıları.

Bir sevdada zaman takılı kalır,

Yüreğin bir köşesinde köprüsü yıkılır,

 Ben seni hep seveceğim efendim,

Bu kalp bu bedende attığı sürece, Gözlerim senin hasretinle ateş oldu,

Her gece gündüzü,

her gündüz geceyi arar. 

Belki titremiyor ayaklarım, ellerim,

Ama hissediyorum ki bu aralar içimde bir korku var. Neler oldu bilemezsin.

 Bu gidişle ben ben olamam.

Seni nasıl seviyorum bir bilsen!

Yine hüsran her hissim.

Kalbimin boynu bükük,

Acısı çoktan büyük.

Kocaman bir yokluk…

Sayende kayboldum.

 Bendim senin için ağlayan.

 Geliyor muyum hiç düşlerine?

 Sen gidince ben bomboş bir oda.

 “Kal” dedikçe ellerim bomboş.

Gözümden dolu bir damla, loş yağmurlar…

Bırak şimdi, bulutlar dolu.

Sen benden yok oldun.

 Sayende kayboldum.

Bu gidişinle ben ben olamam.

Odamın açık penceresinden bakarım, gelir mi diye.

Sanırım öyle geçecek bu zaman.

Ve bir mezarlık yolu üzerinde yürüyor olacaksınız fakat o kavuşmak denen hülya bir zaman sonra bitecek.

Bir gün unutulup gidecek, sonra bir şiirde, bir şarkıda, hatıralarda kalacak.

 İnsan ömrü sadece hatıralardan ibarettir.

Yaşarken hiç değeri bilinmeyecek.

 Hadi sen gel, ben yanılmış olayım...

 Sevilecek Bir Şey Kalmadı Beni de götür gittiğin yere,

 Özgürlüğe giden yola, beni de götür.

 Tutsak etme beni bir sözünde,

 Ağlatma beni gidişinle, Vefasız sözlerini bitir.

 Usul usul yükselen bir kuş gibi gidiyorsun,

Gitme demeyeceğim, kal da diyemem.

Nasıl olsa aklının bir köşesinde kalmışım.

Sevmek ne derin bir rüya…

 Sevmenin ne demek olduğunu öğrenince, Sevilecek bir şey kalmadı.

Bir şeyleri öğrenince hayatta, Tat veren bir şey kalmıyor.

 Sözlerim tükeniyor ama, Sarılamadığım yarın ve dün,

 Gece yazın sıcaklığında kalmış gibi.

Gündüz ise buz tutmuş bir cam,

Güneşi beklemek lazım. Beklemek ne derin bir şey…

 Kalmadı bak içimde bir şey,

Her şeyim bir depremde yıkıldı üstüme. Sen yanımda ol ya Rab, sadece sen. 

RAMAZAN ERDOĞAN

Başıma gelen talihsiz olaylardan sonra.

Saçlarının rengini bile bilmiyorum,

Çürüyen hayaller çöpe atılıyor şimdi.

İmkansız bir aşk mı yoksa bu?

Yazdıklarımı dinler misin?

Hatırlıyor musun beni?

Bilmiyorum, sen bilirsin belki.

Ağaçtan düşen yapraklar gibiyim,

Vaktimi doldurmuş olmak istiyorum.

Galiba ölüyorum gün geçtikçe,

Özgürlüğe giden yolda uyuya kalmış gibiyim.

İyi miyim, onu bile bilmiyorum.

Bildiğim tek şey, seni hatırlamazken bile,

Seni çok sevdiğim.

Doluyum yıllardır aynı şeylerle,

Yoruldum, nefessiz kalıyorum,

Aynı şarkıyı binlerce kez dinlemek gibi.

Kokunu bile hatırlamıyorum, sadece seviyorum.

Nasıl sevilir böyle bir insan, biliyorum.

Ya karşıma çıksan, dimdik dursan karşımda,

Bir “nasılsın?” desen, tüm dünyalar benim olurdu.

Belki de hak verirdim sana,

Yıllarca görmeyişimin acısını,

Bir “nasılsın?”a sığdırabilirdim tüm mutluluğumu.

En sevdiğin şeyleri bile bilmezken seviyorum seni.

Karaya ulaşamadan batan gemiler gibi mutluluklarım.

Dize dize gözyaşlarımı kağıda damlatıyorum.

Kaç yıl geçti sensiz, sayamadım.

Seninle geçen her seneyi saymaya matematiğim yetmedi.

Her hatıra bir güzelliktir şu müteşekkir evrende.

Yıkadılar, kefenlediler gözyaşlarımla dolan sevdamı.

Yeniden bir doğuş olur mu, bilmiyorum.

Kırk çivi çakılı tabuta, yaşayamayan kırk hatıra gibi.

Toprağı avuç avuç attım sevdamın üstüne,

Canı acımasın diye.

Hadi kalk, uyan artık!

Sen ölmedin Nazlı, sevdam öldü, anlasana.

Gelmeyişinle vuruldu, öldü Nazlı.

Her şeyi yarına bıraktık, bir “nasılsın?”ı eksik ettik.

Sen beni yanlış tanıdın, her şey gibi yanlış anlaşıldım.

Saygıyı, sevgiyi kenara attık, biz yanlış anlaşıldık.

Karanlık iyi gelmez bana, kaybederim yolumu.

Gözlerin, ışıl ışıl parıldayan,

Sen varsan eğer, güneş doğar.

Sen varsan filizlenir kalbimdeki umut tohumu.

Senden ayrılamıyorum, ayrılık nedir bilmiyorum.

Kapama gözlerini,

Kavruluyor çünkü yüreğim.

Ağlarsam geçer diyorlar,

Ağlarsam belki ayrılığın kapısı kapanır.

Niçin denizler dalgalanıyor gözlerinde?

Gözlerinin rengini ancak sevda ile tutuşan bilir.

İçimdeki ateş bitkin bir alev değil,

Büyük bir yangının habercisi.

Sen bir deniz, ben bir ateş,

Gözlerinde umut, bende bir isyan.

Ne dünya kalıcı ne de ben.

İçimde sadece birkaç şiir, dilime dolanan.

Sen varsan ben varım,

Sen gittin, ben bittim...

Derbeder bir hâldeyim.

Gökyüzüne bakalım, bir ah çekelim bütün ayrılıklara.

Bir güvercin akıp gitsin gökyüzüne,

Işıldayan gözlerine milyon kez bakayım umutlarla.

Tam değil, eksik koyayım bardağa çayı,

Hayat gibi, sevda gibi.

Adını söylemek gelmiyor içimden,

Her harfi amansız bir ateş dilimde.

Zindanlara kafi kaldı kalbim,

Ölümlerle bütün oldum sen gidince.

Adını söylemek gelmiyor içimden,

“Nazlı” diye süzüldüğü zaman dilimden.

Anla ki yağmurlar damla damla süzülür toprağa,

Anla ki hıçkıra hıçkıra gözyaşlarım akar yanaklarımdan.

Önce bilemediğim bir deprem olur bedenimde,

Yıkılır her taşın bir parçası, bütün hayallerim.

Umut yetmeyince, menfeze doğru

Koşarak sana gelmek isterim Nazlı.

Uslanmaz bu kalp, hep sen diye diye.

Oysa ben papatya kokan bir kalbin tohumuyum.

Kitaplara kiraladığım kelimelerden nasıl söylesem

Utanç içinde olduğumu?

Kamburluğum doğrulsa, dimdik ayakta dursam…

Oysaki ben suya değil, zehire, sevda zehrine bağlıymışım.

Uykum bölünür her gece kabuslarla.

Sen olsan, ellerin hangi umut hissidir?

Derinden bir yara yüreğime, kaburgalarıma.

Çınlar kulaklarımda sesin.

Ve ben bu kadar eziyete hapis miyim Nazlı?

Yasını tutuyorum gittiğin her gündüzün, karanlığını.

Odamın penceresinden bakıyorum yalnızlığıma.

Ve ben seni unutmak istiyorum.

Ben bir aziz değilim, ben her yaptığında acı çeken biriyim.

Her adımım karanlık bir iz, 

Kederi dibine kadar yaşamış biriyim.

Ben aziz değilim, acıyla kavrulmuş koca bir bedenim.

Büyük bir azap çekiyorum içimde yokluğunla.

Sonra affa uğradığımı düşünüp serinliyor içim,

Yoksa yanar kül olurum.

Sevdanın kadehini kaldırıyorum havaya, sonra koyuyorum

toprağa.

Omzumda taşırken ne de mutluydun.

Şimdi huzurluca uyu mezarında.

Ömrün sonunda değildik, ne de başında.

Hep bir hüzünle kalıyorum her gece.

Çünkü ben hüznün okulunda acı dersleri alıyorum.

Yollar beni esir alıyor,

Şarkılar ise tek bir şeyi anlatıyor: seni.

Ölüm kuşanmış bütün bağırmaları.

Oysaki yollar bitse de sana gelsem…

Beni benden alan sesini özledim,

Yok eden gözlerini.

Sen neymişsin sevgili?

Sanki yaşamak için bir umut güneşi...