Kendi Omzundan Öpmek

Günümüzde güç kavramı genellikle maddiyatla veya statüyle karıştırılıyor.

“Oysa gerçek güç, dışarıdan gelen fırtınalara karşı içeride kurduğunuz o sarsılmaz kaleymiş. ”

“Kendi Omzundan Öpmeyi Öğrendiğinde Güçlüsün”

Hayat, bazen bizi en beklemediğimiz yerden, en güvendiğimiz kalelerden sınar. Bir sabah uyanırsınız ve kalabalıklar içinde yapayalnız olduğunuzu, sevginizin bir çöl kumuna saçıldığını ya da dost bildiklerinizin menfaat terazisinde tartıldığınızı görürsünüz. İşte o an, insanın önünde iki yol belirir: Ya kurban rolüne bürünüp “Neden ben? ”  diye hayıflanmak ya da bu acıyı bir zırh gibi kuşanıp “gerçekten güçlü”  olmayı seçmek.

Beklentinin Köleliğinden Kurtulmak

Çoğumuzun mutsuzluk reçetesi, “mutluluğu başkalarının cebine koymamızdır.” Birinin gelip bizi kurtarmasını, birinin elimizden tutup ayağa kaldırmasını bekleriz. “Oysa gerçek güç, seni unuttukları o ıssız sokakta kendi yolunu bulma becerisidir.” “Kim gelecek? diye etrafa bakmayı bıraktığın an, aslında ayağa kalkmışsın demektir. “Çünkü beklemek, bir tür esarettir. Beklentiyi kestiğinde özgürleşirsin.”

 “Çiğ Süt Emmiş" Olanlarla Veda 

İnsanı en çok yoran şey, vefasızlığın muhasebesini yapmaktır. “Acaba hata bende miydi?” sorusu, bir kemirgen gibi ruhunuzu yer bitirir. “Oysa bazı insanlar sadece kendi karanlıklarını yansıtırlar.” Değerini bilmeyenin yanından usulca uzaklaşmak bir yenilgi değil, bir “özsaygı zaferidir”.

“Seni çöle atanlara inat, sen kendi içinde bir yağmur damlası olmayı başarmalısın.” “Senin bereketin, onların kuraklığıyla sınırlı olmamalı.” 

 En Dibe Vurmanın Avantaji 

Dünya üzerinde yükselmenin tek bir garantili yolu vardır: En dibe vurmak. Çünkü en dipteyseniz, ayaklarınızı basacak sert bir zemin bulmuşsunuz demektir. O zemin, sizin yeni sıçrama noktanızdır. Sahte tesellilere, ruhu uyuşturan geçici çözümlere sarılmak yerine, o acıyla yüzleşmek gerekir. Başkasının dizinde ağlayarak dindirilen acı, o diz gidince yeniden başlar. “Oysa kendi yaranı kendin sardığında, o yara bir daha kanamaz; bir madalyaya dönüşür.”

Şah Damarındaki Güç 

En çaresiz hissettiğimiz anlarda, aslında en büyük koruma altındayızdır. “Bana kim yardım edecek?” fısıltısı zihnimizde yankılanırken, aslında bize bizden daha yakın olan o Yüce kudreti hatırlamak; duaya, Allah'a teslimiyete ve içsel bir inanca sarılmak insanın en büyük limanıdır. Hayatı bir imtihan olarak görmek, olup biten aksiliklerle kavga etmeyi bırakıp akışa güvenmeyi öğretir.

Sözün Özü; 

Gerçekten güçlü olmak istiyorsan, başkalarının senin için ne yapabileceğini düşünmeyi bırak. Kendi elini kendin tut, kendi gözyaşını kendin sil ve aynaya bakıp de ki:

“Ben buradayım, ayaktayım ve hikâyem henüz bitmedi. Ben kendi hikâyemi kendim yazarım!”

“Çünkü hayat, sadece kendi ayakları üzerinde durabilenlere gerçek bir sahne sunar...” 

Evet gönül dostları sözlerimi burada noktalarken, yazımla ilgili duygu ve düşüncelerinizi, varsa eleştirilerinizi yorumlara bekliyorum. Yüce Allah'a emanetsiniz...