İçimdeki Dağınıklık

Kollarımı göğe kaldırdım bu gece ...

Sanki asırlardır eksik bırakılmış bir duanın,

Yarım kalmış bir amin’in devamını arar gibi.

Fakat parmak uçlarım saçlarımın ipeğine değmedi önce;

Gitti, içimde bir çığ gibi büyüyen o dilsiz sessizliğe dokundu.

Aynanın o soğuk, o amansız karşısında,

Omuzlarıma bir hüzün hırkası gibi dağılan saçlarım;

Fırtınanın tam ortasında yuvasını kaybetmiş,

Kanadı kırık bir kuşun çırpınışı gibiydi.

Ben ise kendi içindeki o vahşi rüzgârı bile susturamayan,

Kendi fırtınasında boğulan bir mülteci gibi,

Sessizce, darmadağın seyrettim kendimi.

İnsan o zifiri gecelerde anlıyor nihayet;

Bu dünyadaki en ağır, en zalim şey yürüyememek değilmiş.

Birine, baka baka gözlerinin içine,

"Saçımı bağlar mısın?" derken,

O kelimenin boğazında bir cam kırığı gibi durması,

Sesinin tel tel incinmesiymiş meğer asıl yük.

Omuzlarıma dökülen, beni boğan her bir saç teli,

İçimde kimsenin sarmadığı, yarım bırakılmış bir çocukluğu

Yeniden, acıyla büyümdü o gece kalbimin kuyusunda.

Anladım ki, o odanın ortasında toparlanamayan sadece saçlarım değildi;

Benim kırgınlığım da dağınıktı biraz,

Umutlarım da, gençliğim de...

Ve ben yine, o karanlık Şırnak ayazında,

Kendi saçlarını kendi elleriyle toplayamayan,

Kendi rüzgârına hükmedemeyen bir akşamın koynunda kaldım.

Öyle bir kalış ki bu;

Sessiz, upuzun, bir nehir gibi akan,

Ve bu yeryüzünde hiç kimsenin, hiçbir kulun duymadığı kadar...

Kırık.