Çalışan Annenin Günlüğü

İki Çocuklu Çalışan Bir Annenin Günlüğünden

İki çocuk, iş, ev, yemek, bitmeyen işler… Bazen günün yirmi dört saat değil de on iki saat olduğunu düşünüyorum. Sabah gözümü açar açmaz aklımda yapılacaklar listesi başlıyor. Çocuklar hazırlanacak, işe gidilecek, işler yetişecek, akşam ne yemek yapılacak derken gün akıp gidiyor.

Eve geldiğimde aslında benim için mesai bitmiyor. Bir anne olarak ikinci mesai başlıyor. Yemek yap, sofrayı kur, ortalığı toparla, çocuklarla ilgilen… Bazen akşam yemeği çok güzel oluyor, bazen de “Bugün makarna yapalım, yeter.” diyorum. Çünkü artık kendime de dürüst davranıyorum: Her gün her şeye yetişmek zorunda değilim.

Eskiden ev dağınık kaldığında kendimi kötü hissederdim. Şimdi biraz daha farklı düşünüyorum. Çocuklar büyüyor, ben çalışıyorum, hayat akıyor. Her şeyin aynı anda kusursuz olması mümkün değil, tabii ki.

Bir yandan da kendimi geliştirmeye çalışıyorum. Okuyorum, yazıyorum, yeni şeyler öğreniyorum. Çünkü çocuklarıma sadece yemek yapan, evini toparlayan bir anne değil; hayalleri olan, üreten ve kendini geliştiren bir kadın da göstermek istiyorum.

Bazen yoruluyorum, tükeniyorum; bazen hiçbir şey yapmak istemiyorum. Ama sonra kendime şunu söylüyorum: “Bugün de elinden geleni yaptın.”

Belki de kişisel gelişim biraz da burada başlıyor: Kendini başkalarıyla değil, dünkü hâlinle kıyaslamakta…

İki çocuklu çalışan bir anne olarak hayatım kusursuz değil. Evim her zaman toplu değil, yemeklerim her zaman dört dörtlük değil, ben de her zaman güçlü değilim.

Ama gerçek hayat zaten böyledir.

Koşturmacanın içinde kendimi unutmadan yaşamayı, çocuklarıma yetişirken kendime de yetişmeyi öğreniyorum.

Ve galiba en güzel gelişim de bu: Kendine kızmadan, kendini eksik görmeden, olduğun hâlinle devam edebilmek.