Bir Uçağın Gölgesinde Saklı Hayaller

Bu makaleyi sesli dinleyebilirsiniz...

Yağmur Deryahan

10 Haziran 2025 - 21:50

2 835

Uçak penceresinden dışarı baktığımda, gökyüzü griye çalan bir sessizlikle sarılmıştı. O an zaman durdu sanki; ne dün vardı, ne yarın. Elimde tuttuğum küçük oyuncak uçağı, gökyüzüne dokunuyormuş gibi havaya kaldırdım. Minik bir jest belki, ama içinde koskoca bir anlam gizliydi. Çünkü bu ufacık figür, yalnızca plastik bir eşya değil; bir kaçışın, bir arayışın, belki de hiç ulaşamayacağım bir yerin simgesiydi.

Her yolculuk biraz vedadır. Arkada bırakılan şehirler, anılar, insanlar… ve bazen de geçmişte kaybolmuş bir “ben.” İnsan, her kalkışta biraz daha eksilir gibi olur; ama belki de bu eksilme bir tamamlanışın başlangıcıdır. İçimde bir boşluk vardı; uçağın irtifası arttıkça bu boşluk daha da genişliyordu. Gökyüzü bana her zaman özgürlüğü çağrıştırdı ama bu defa bir tür teslimiyet gibiydi. Sanki kontrolü bırakmak, hayatın gidişine karışmadan sadece izlemek istiyordum.

Avuçlarımda tuttuğum o küçük uçakla hayal kurdum: Keşke hayat da böyle basit olsaydı. Keşke yönünü değiştirmek, sadece bir parmak hareketine bakıyor olsaydı. Ama biliyorum, gerçeklik öyle değil. Her tercih, bir vazgeçiştir; her yol, bir başka yolu geride bırakmak demektir. Ve bazı yollar, geri dönüşsüzdür.

Uçak penceresinden süzülen ışık, silüetimi yavaşça aydınlatırken düşündüm… Belki de yolculuğun en önemli kısmı varış noktası değil, o yolun ta kendisidir. Gittiğim yer değil, yolda kim olduğum. Belki de en çok da orada, yani tam bu anda, gökyüzüyle yeryüzü arasında, geçmişle gelecek arasında bir yerde gerçekten kendime en yakınım.

Uçmak, kaçmak değil aslında. Kendine yaklaşmanın en dingin hali. Uzaklaştıkça netleşen bir yüz gibi… Ve bu küçük uçak, sadece bir oyuncak değil; içimde çocukluğumdan kalma bir umudun, hiç büyümemiş bir hayalin somut hali.

Ve şimdi, gökyüzünün sessizliğinde süzülen bu metal kuşun içinde, bir yolculuktan fazlasını yaşıyorum. Gideceğim yerin adını bilmiyorum belki, ama hissettiklerim bana ait. Bu küçük oyuncak uçak gibi, ben de birinin avucunda hayal olmayı bekledim uzun zaman. Ama öğrendim ki, asıl mesele bir yerlere varmak değil; kendine yaklaşabilmekmiş. Uçak inişe geçerken, ben içimde yepyeni bir kalkışın kıyısında duruyorum. Artık biliyorum: Bazı yolculuklar biletle değil, yürekle başlar.