Gölgeyle Dans Etmek

Kimse görmedi belki… Ay ışığının altında yalnızca o vardı. Saçlarını rüzgâra bırakan, ellerini havaya uzatan, gölgesine sarılmaya çalışan bir kadın. Gözle görülmez bir eşle dans ediyordu. Ne bir müzik vardı o gecede, ne de bir sahne… Ama kalbinin içindeki ritim, gölgelerle konuşuyordu.

Yokluk, bazen varlıktan daha ağır gelir. Yanında olmayan biriyle konuşur, hiç tutamayacağı bir eli tutar, sadece hatıralarında yaşayan bir yüzle göz göze gelirsin. Bu, bir yanılsama değildir aslında; insanın kalbi, aklının kabul etmediği boşluğu doldurmak için hayallerle dans etmeyi öğrenir. Ve işte o dans, hayatın en ağır provasızlığıdır.

İnsanın en derin yaralarını, çoğu zaman kimse görmez. Kalabalıkların ortasında dimdik duran, gülümsemeyi ihmal etmeyen bir yüzün ardında; geceleri gölgesine sarılan bir yalnızlık gizlenir. Çünkü herkes kaybettiğiyle farklı yollarla vedalaşır: Kimi susarak, kimi yazarak, kimi de yalnızca gölgesiyle dans ederek.

Belki de asıl mesele, varlığın kıymetini bilmekten çok yokluğa nasıl dayanacağımızı öğrenmektir. Bir gölgeye eşlik eden adımlar, bir hayale tutunan eller, insana dayanmayı öğretir. Çünkü yokluğun bıraktığı boşluk, insana kendi derinliğini gösterir. Ve insan, bazen en çok yokluğunla büyür.

Ay ışığının sessizliğinde başlayan o dans, aslında hepimize tanıdık bir hikâyeyi fısıldar. Hepimiz bir gün, birinin yokluğuyla yaşamayı öğreniriz. Kimi zaman kaybettiklerimiz, kimi zaman hiç bizim olmamış olanlar… Ama geriye kalan tek gerçek, gölgelerle bile olsa dans edebilmektir. Çünkü hayat, bazen sadece bununla ayakta kalmamızı ister.

Ve belki de işin sırrı şudur:
Hayat, kayıplarımızı gölgelerden ibaret kılmaz; onların yokluğunu, ay ışığında bir dansa dönüştürmemizi ister. Bizim payımıza düşen, o sessiz dansı bir vedaya değil, bir yaşama biçimine çevirebilmektir.