Bir Rüzgârın Hikâyesi

Bir Rüzgârın Hikâyesi

Benim adım Rüzgâr.
Ne bir yere aitim ne bir yöne. Geldiğim yerde yapraklar düşer, gittiğim yerde insanlar montlarını kapatır. Bana bazen “sert” derler, bazen “soğuk”. Oysa ben sadece mevsimin dilini konuşurum. Ben, geçişlerin habericisiyim.

Bugün yine kuzeyden esiyorum. Evet, üşütüyorum biraz. Caddelerde adımlar hızlanıyor, saçlar dağınıyor, pencereler kapanıyor. Ama bilin ki bu soğuk, size dokunmak için değil; sizi uyandırmak için. Yazın rehavetini, sonbaharın unutkanlığını silmek zorundayım. Çünkü doğa, tıpkı insan gibi, ara vermeye dayanamaz. Duran her şey çürür; ben de durduğumda ölü bir sessizliğe dönüşürüm.

Ben esmezsem, ağaç yapraklarını nasıl bırakır?
Ben esmezsem, deniz kendi derinliğini nereden bilir?
Ve siz insanlar… Siz de bazen benim gibi savrulmazsanız, kim olduğunuzu nereden anlarsınız?

Bazen sertleşiyorum, biliyorum. Çatılardan toz indiriyor, birinin şapkasını alıp götürüyorum, çocukların yüzüne çarpıyorum. Ama sanmayın ki öfkeliyim. Ben yalnızca değişimin zorunlu sesiyim. Hayatın dönüşümünü anlatmanın başka bir yolu yok. Mevsimler değişiyor, şehirler değişiyor, insanlar da. Ben hepsinin tanığıyım.

Ben, sokakların arasında dolaşırken insanların sözlerini taşırım. Kimi “üşüdüm” der, kimi “oh, sonunda serinlik geldi.” Herkes bana başka bir anlam yükler. Oysa ben yalnızca görevimi yaparım: Hatırlatmak.
Yazın bitişini, kışın gelişini, sıcaklığın geçiciliğini… Her esişimde biraz hayat, biraz vedadır üzerinizde hissettikleriniz.

Benim de vicdanım var.
Bir çocuğun tenine fazla sert vurduğumda içim sızlar. Yaşlı bir kadının penceresinden içeri dolduğumda, onun titreyen ellerini görürüm.
Ama sonra kendime şunu söylerim: “Değişim, her zaman zarif olamaz.”
Bazen hayat da benim gibi eser — beklenmedik, hazırlıksız, sarsıcı. Ama sonunda hep bir denge bulur.

Zamanın da rüzgârı vardır; yıllar geçtikçe yüzlerinizi, alışkanlıklarınızı, şehirlerinizi değiştirir. Tıpkı benim bulutları sürüklediğim gibi, o da insanları sürükler. Ne kadar direnseniz de, hiçbiriniz rüzgâra karşı sonsuza dek duramazsınız.

Ben esmeye devam edeceğim.
Çünkü ben değişimin sesiyim.
Benim gürültüm, hayatın devam ettiğinin kanıtıdır.
Ve siz üşürken, ben yalnızca şunu fısıldarım:
“Her soğuk, bir yenilenmenin başlangıcıdır.”