Bilmenin Laneti

Bilmenin Laneti

Bir insan,
herkesten biraz daha fazla düşünüyorsa,
geceleri daha geç uyur.

Çünkü bazı zihinler
sessiz kalmayı bilmez.

Herkes bir cümleyi duyup geçerken
o, kelimelerin altında saklanan kırıkları görür.
Bir bakışın içindeki yalnızlığı…
Bir gülüşün ardındaki yorgunluğu…

Ve insan,
başkalarının görmediğini görmeye başladığında
yavaş yavaş kalabalıktan kopar.

Çünkü bilgi bazen ışık değildir.
Bazen ağır bir yüktür.

Bir insan dünyayı gerçekten anlamaya başladığında
eskisi gibi yaşayamaz artık.

Sıradan sohbetler yorucu gelir.
Kalabalıklar boş görünür.
Çünkü herkes konuşurken
o, içten içe insan ruhunun sessiz çöküşünü dinler.

Ve bazı geceler,
kendi zihninin içinde kaybolur insan.

Bir kitabın arasında…
Bir sigara dumanında…
Yağmurlu bir pencerenin önünde…

Düşünmek büyür içinde.

“İnsan neden bu kadar yalnız?” diye sorar.
“Neden herkes birbirine bu kadar uzak?”
“Neden en çok hisseden insanlar en sessiz olanlar?”

Sonra şunu fark eder:

Bilmek,
insanı bazen dünyadan ayırır.

Çünkü hakikati gören göz
artık kolay kandırılamaz.

Bir insanın sahte sevgisini hissedersin.
Bir dostluğun içindeki çıkarı.
Bir tebessümün ardındaki soğukluğu.

Ve işte o an başlar yalnızlık.

Çünkü insan bazen
anlaşılmadığı için değil,
fazla anladığı için yalnız kalır.

Kalabalıkların ortasında bile,
kendine ait bir sessizlik taşır.

Bir kafede otururken bile,
başka bir dünyadaymış gibi hisseder kendini.
Çünkü zihni susmaz.

Düşünür.
Sorgular.
Derinlere iner.

Ve bazı insanlar bu yüzden yaşlanır genç yaşta.

Çünkü fazla düşünmek,
ruhun omuzlarına görünmeyen bir ağırlık bırakır.

Ama yine de…

Bu yalnızlığın içinde garip bir asalet vardır.

Çünkü gerçekten düşünen insanlar,
kolay kötülük yapamaz.

Bir çocuğun gözyaşı onları boğar.
Bir insanın kırılması içlerine işler.
Bir ağacın kesilmesine bile üzülürler bazen.

Çünkü bilgi yalnızca aklı büyütmez.
Vicdanı da derinleştirir.

Ve belki bu yüzden
en yalnız insanlar,
aynı zamanda en merhametli olanlardır.

Çünkü onlar dünyanın ne kadar karanlık olduğunu bilir.
Ama yine de içlerinde küçük bir ışık taşımaya devam ederler.

Ve belki insanın gerçek büyüklüğü şuradadır:

Bu kadar şeyi görüp
yine de kalbinin tamamen taşlaşmasına izin vermemekte.

 Ve belki de insanın gerçek yalnızlığı
kimsenin yanında olmaması değil,
içindekileri anlatacak kelime bulamamasıdır.

Çünkü bazı duyguların dili yoktur.

Bir pencerenin önünde saatlerce oturursun…
Yağmuru izlersin…
Bir şarkı çalar uzakta…
Ve içinde bir şey ağır ağır çöker.

Ama anlatamazsın.

Çünkü herkes “iyi misin?” diye sorar,
kimse gerçekten cevabı duymak istemez.

İşte o yüzden
çok düşünen insanlar sessizleşir zamanla.

Çünkü fark ederler:

Bu dünyada herkes konuşuyor
ama çok az insan gerçekten dinliyor.

Ve insan en çok da burada yoruluyor.

Kendini açıklamaktan…
Yanlış anlaşılmaktan…
Kalbinin derinliklerini basit cümlelere sığdırmaya çalışmaktan…

Sonra susuyorsun.

Bir kitap alıyorsun eline.
Bir kahve soğuyor yanında.
Gece büyüyor odanın içinde.

Ve insan bazen sadece sayfalarda anlaşılıyor.

Çünkü bazı yazarlar
senin yıllarca sustuğun şeyi
tek cümlede anlatabiliyor.

İşte o an yalnızlığın biraz hafifliyor.

“Demek sadece ben değilmişim,” diyorsun.

Çünkü gerçekten düşünen herkes
biraz kırılmış oluyor.

Hayatı fazla ciddiye aldıkları için…
İnsanları fazla hissettikleri için…
Kalplerini koruyamadıkları için…

Ve belki de bu yüzden
en güzel şiirler,
mutlu insanlardan çıkmıyor.

Biraz gece gerekiyor onlara.
Biraz kayıp.
Biraz eksiklik.
Biraz iç sesi…

Çünkü insan bazen
karanlığın içinde kendini duyabiliyor.

Ve ne kadar yalnızlaşırsa yalnızlaşsın,
içinde hâlâ bir umut taşıyor:

Bir gün biri çıkacak…
Kelimeler kurmadan da anlayacak onu.

İşte insanın bütün yorgunluğu
belki de o kişiyi beklemekten geliyor.

 Ve bazı bekleyişler vardır,
adı konulamaz.

Bir insanı değil sadece…
Bir hissi beklersin.

İçini ilk kez gerçekten susturacak bir sesi…
Yanında yorulmadan durabileceğin bir kalbi…
Kendini eksiltmeden sevebileceğin bir hayatı…

Çünkü insan en çok
rol yapmaktan yorulur.

Güçlü görünmekten…
İyiymiş gibi davranmaktan…
İçindeki kırıkları saklamaktan…

Ve bir gün aynaya bakıp
şunu sorar kendine:

“Beni gerçekten tanıyan biri oldu mu hiç?”

İşte o soru
geceleri büyür insanın içinde.

Çünkü bazı insanlar
hayatları boyunca görülmeden yaşar.

Sevilir belki…
Övülür…
Kalabalıkların içinde yer bulur…

Ama kimse onların içindeki sessizliği bilmez.

Kimse gece kaç kere dağıldıklarını…
Kaç kere kendilerini toparlayıp sabaha çıktıklarını…
Kaç kez “artık yoruldum” deyip yine devam ettiklerini görmez.

Ve belki insanın gerçek gücü tam burada saklıdır:

Kimse alkışlamazken de devam edebilmekte.

Çünkü bazı savaşların tanığı yoktur.

Bir insanın kendi zihniyle yaptığı mücadeleyi
kimse bilmez.

Bir cümlenin günlerce neden canını yaktığını…
Neden bazı geceler sebepsizce sustuğunu…
Neden kalabalıkların içinde bile kendini eksik hissettiğini…

İnsan bunları anlatamaz çoğu zaman.

Sadece içine gömer.

Ve içine gömülen her şey
bir süre sonra insanın karakterine dönüşür.

Bu yüzden bazı insanların gözlerinde
eskimiş bir hüzün vardır.

Sanki çok şey görmüş gibi…
Sanki içlerinden bir şey erken yaşta kopmuş gibi…

Ama yine de tamamen vazgeçmezler.

Çünkü içlerinde küçücük bir yer
hâlâ inanıyordur.

Bir gün anlaşılmaya…
Bir gün gerçekten sevilmeye…
Bir gün içindeki yükü sessizce bırakabileceği bir omza…

Belki insanın bütün şiirleri,
bu yüzden yarım kalıyor.

Çünkü hiçbir kelime
insanın içindeki o derin yalnızlığı
tam anlatamıyor.

 Ve insan zamanla şunu da öğreniyor:

Bazı insanlar hayatımıza kalmak için değil,
içimizde bir iz bırakmak için geliyor.

Bir bakış…
Bir cümle…
Bir gece yarısı edilen bir sohbet…

Sonra gidiyorlar.

Ama insanın içinden çıkmıyorlar.

Çünkü bazı karşılaşmalar,
ömürden kısa sürse bile
ruhtan uzun kalıyor.

Ve insan en çok da
yarım kalan şeyleri unutamıyor.

Söylenemeyen sözleri…
Yetişilemeyen vedaları…
Tam sarılacakken kaybedilen insanları…

Çünkü tamamlanan şey huzur verir.
Eksik kalan ise yıllarca insanın içinde konuşur.

Belki bu yüzden
en sessiz insanlar,
en kalabalık geçmişe sahip olanlardır.

İçlerinde hâlâ kapanmamış kapılar vardır.
Hâlâ dönüp baktıkları anılar…
Hâlâ gece olunca içlerini sızlatan isimler…

Ve insan bazen
unutmak istemediği için iyileşemez.

Çünkü bazı acılar
can yaksa bile,
sevdiğin son şeydir elinde kalan.

Bu yüzden bırakmazsın.

Bir şarkıda yaşatırsın onu.
Bir kitap sayfasında.
Bir sigara dumanında.
Gece yürürken aklına gelen eski bir sokakta…

Ve dünya bilmez belki ama
bazı insanlar geçmişleriyle birlikte yaşar.

Bir yanı hep bugündedir,
diğer yanı yıllar önce kaybettiği bir anda.

İşte bu yüzden
bazı bakışlar yorgundur.

Çünkü insan bazen yalnız bugünü değil,
taşıdığı bütün geçmişi yaşar yüzünde.

Ama yine de…

Bütün bu kırıklara rağmen
kalbin tamamen vazgeçmiyorsa
içinde hâlâ yaşayan bir yer vardır.

Belki çok küçük.
Belki çok sessiz.
Ama hâlâ ışığa dönmek isteyen bir yer…

Ve insanı hayatta tutan şey,
çoğu zaman büyük umutlar değildir.

Bazen sadece şudur:

Bir gün birinin,
içindeki bütün karanlığı görüp
yine de gitmemesi ihtimali.

 Ve belki de insanın bütün hikâyesi,
tek bir cümlede saklıdır:

Kimseye tam anlatılamadan yaşamak.

İçinde kopan fırtınaları,
sıradan bir “iyiyim” kelimesine sığdırmak…
Gece boyunca düşünmek ama sabah normal görünmek…
Kırılırken bile kimseyi ürkütmemek için sessiz kalmak…

İnsan biraz da bu yüzden yoruluyor.

Çünkü herkes bir hayat taşıyor dışarıda,
bir hayat da içinde.

Ve çoğu zaman,
içindeki hayat daha ağır geliyor.

Bir çocuğun hâlâ ağladığı bir yer var insanın içinde.
Yıllar geçse bile susmayan.
Bir sevginin hâlâ kapanmadığı bir yer…
Bir vedanın hâlâ bitmediği…

Ve insan bütün ömrünü
o eksik parçaları taşımayı öğrenerek geçiriyor.

Ama şimdi,
bütün bu şiirlerin sonunda
şunu söylemek gerekiyor:

Belki de mesele hiçbir zaman
tamamlanmak değildi.

Çünkü insan tamamlanan bir şey değil.
Sürekli kırılan, değişen, arayan bir varlık.

Bir gün çok güçlü hissediyor kendini.
Ertesi gece küçücük.
Bir gün herkesi affediyor.
Başka bir gün aynaya bile bakmak istemiyor.

Ve bunların hepsi insan olmak.

Belki huzur da kusursuzlukta değil zaten.
Kendi kırıklığını inkâr etmeden yaşayabilmekte.

Çünkü bazı insanlar,
acılarını saklayarak büyüyor.
Bazıları yalnızlığıyla konuşarak.
Bazıları da gece herkes uyuduktan sonra
kendini toparlayarak…

Ve dünya bunu hiç bilmiyor.

Ama yine de sabah oluyor.

İnsan perdeyi açıyor.
Çay koyuyor.
Hayata karışıyor yeniden.

İşte en büyük şiir burada başlıyor aslında:

Dağıldığı hâlde devam eden insanlarda.

Çünkü hayat herkesi bir yerden kırıyor.
Ama bazı insanlar,
o kırık yerlerinden bile ışık sızdırmayı başarıyor.

Ve belki son söz şu olmalı:

Bir gün herkes gidecek.
Sesler susacak.
Hatıralar solacak.
Şehir değişecek.

Ama bir insanın başka bir insanın kalbinde bıraktığı his…
İşte o kolay kolay ölmeyecek.

Bu yüzden
kalbini tamamen kapatma.

Kırılmış olsa bile…
Yorulmuş olsa bile…
İçinde hâlâ sevebilen bir yer bırak.

Çünkü insanı hayatta tutan şey
kusursuz olması değil,
bütün karanlığına rağmen
içinde küçük bir ışığı koruyabilmesi.