ALMANYA TRENİ 30. BÖLÜM - KIRGINLIĞIN ARDINDAN

ALMANYA TRENİ 30. BÖLÜM - 

KIRGINLIĞIN ARDINDAN

Sabun olayının üzerinden günler geçmişti.

Ama o gece mutfakta söylenen sözler, evin içinde hâlâ asılı duruyordu.

Kimse o geceyi konuşmuyordu.

Şakire de konuşmuyordu.

Kayınvalidesi de…

Ama ikisi de olanları unutmamıştı.

Aynı evin içinde, aynı sofraya oturuyorlar, aynı işlerin peşinden koşuyorlardı. Fakat aralarında görünmeyen bir duvar vardı.

Şakire sabah erkenden kalkıyor, çocukların karnını doyuruyor, evin işlerini yapıyor, tarlaya gidenlerin hazırlığını tamamlıyordu.

Eskiden yaptığı işleri şimdi daha sessiz yapıyordu.

Bir şey sorulmadıkça konuşmuyor…

Bir şey söylenmedikçe cevap vermiyordu.

Kayınvalidesi de gelinine karşı eskisi gibi değildi.

Bazen Şakire’nin yüzüne bakıyor, sonra hiçbir şey söylemeden başını çeviriyordu.

İkisi de kırgındı.

Ama en çok kırılanın kim olduğunu ikisi de bilmiyordu.

Memduh ise çok uzaktaydı.

Almanya’da, yabancı bir ülkede, ağır bir işin başında ailesinin geleceği için çalışıyordu.

Şakire zaman zaman çocuklarını uyuttuktan sonra kapının önüne oturuyor, uzaklara bakıyordu.

Gülfem babasını soruyordu.

Firuze ise daha küçüktü.

Babasının yüzünü hatırlayacak yaşta bile değildi.

Şakire bunu düşündükçe yüreği sızlıyordu.

“Memduh şimdi burada olsaydı…” diye geçiriyordu içinden.

Ama hemen ardından kendini toparlıyordu.

“Çocuklarımız için gitti.”

“Bizim için gitti.”

Bu düşünceyle susuyor, sabrediyordu.

Günler böyle geçti.

Sonra bir akşam…

Evde herkes kendi işiyle meşgulken kayınvalidesi Şakire’nin yanına geldi.

Bir süre hiçbir şey söylemeden durdu.

Şakire başını kaldırıp ona baktı.

Kadının yüzünde eski öfke yoktu.

Ama sert bir kararlılık vardı.

“Şakire…”

“Buyur ana.”

Kadın derin bir nefes aldı.

“Memduh artık burada değil.”

Şakire’nin içi burkuldu.

“Biliyorum.”

“Sen de çocuklarınla kendi düzenini kurmalısın.”

Şakire ne diyeceğini bilemedi.

Kayınvalidesi avlunun bir köşesinde duran çuvalları gösterdi.

“Şu bir çuval un…”

“Şu da bir çuval bulgur.”

“Bunları alın.”

Şakire şaşkınlıkla baktı.

Kadın sözünü tamamladı.

“Artık evinizi ayırın.”

Şakire’nin gözleri doldu.

Bir süre konuşamadı.

Çünkü bu cümleyi beklemiyordu.

Bir yandan yıllardır içinde taşıdığı “kendi evim olsun” düşüncesi vardı.

Öte yandan…

Nereye gidecekti?

Kendi evleri yoktu.

Memduh uzaktaydı.

Çocukları küçüktü.

Elinde yalnızca birkaç parça eşya ve kendisine verilen iki çuval vardı.

Şakire yavaşça başını eğdi.

“Peki ana…”

Daha fazla bir şey söylemedi.

O gece çocuklarını yanına aldı.

Birkaç parça eşyasını topladı.

Bir zamanlar aynı sofranın etrafında oturdukları evden sessizce çıktı.

Avlunun kapısından geçerken dönüp arkasına baktı.

İki göz kerpiç ev…

Yıllarca içinde yaşadığı yuva…

Şimdi arkasında kalıyordu.

Ama önünde bir yuva bile yoktu.

Şakire çocuklarıyla birlikte köyün kenarındaki büyük meşe ağacının altına gitti.

Gece serinliği çökmeye başlamıştı.

Etrafta kimse yoktu.

Birkaç kıl çulu yere serdi.

Rüzgârın önünü kesmek için birkaç bez parçasını ağacın dallarına ve çevresine gerdi.

Hepsi buydu.

Bir ev değildi.

Bir oda değildi.

Ama o gece çocuklarını yağmurdan ve rüzgârdan koruyabileceği tek yer orasıydı.

Şakire, Gülfem’i yanına çekti.

Firuze’yi kucağına aldı.

Gökyüzüne baktı.

Gözlerinden yaşlar süzülüyordu.

“Allah’ım…”

“Bize bir kapı nasip et.”

“Çocuklarımı başımı sokacak bir evsiz bırakma.”

O gece çocukları uyuduktan sonra Şakire de yorgunluktan gözlerini kapattı.

Fakat yıllardır zaman zaman yaşadığı uyurgezerlik yine başladı.

Uykusunda kendisini bağın içinde gördü.

Ay ışığının altında bağa giren bir eşek vardı.

Onu dışarı çıkarmak için peşinden yürüdüğünü sanıyordu.

Rüyasında yaptığını sandığı her hareketi, gerçekte de yapıyordu.

Çadırdan çıktı.

Ayakları çıplaktı.

Bağın içine doğru yürüdü.

Bir süre sonra eşeğin peşinden gittiğini sanarak dolaştı.

Rüzgâr hafifçe esiyor, ay ışığı bağın üzerine vuruyordu.

Sonra…

Ayağına sert bir diken battı.

Şakire acıyla irkildi.

Gözlerini açtı.

Bir anda etrafına baktı.

Geceydi.

Ay tepede bütün parlaklığıyla duruyordu.

Kendisi ise bağın ortasında, çıplak ayaklarla tek başına duruyordu.

Kalbi hızla çarpmaya başladı.

Etrafına baktı.

Nereden geldiğini bilmiyordu.

Eve dönmek istedi.

Ama hangi yönden geldiğini çıkaramıyordu.

Sonra toprağa baktı.

Ay ışığında kendi ayak izlerini gördü.

Sessizce o izleri takip etmeye başladı.

Bir süre sonra yol, köyün eski kuyusunun yanından geçti.

Şakire bir anda durdu.

Kuyuya baktı.

İçi ürperdi.

Bir adımını farklı atmış olsaydı…

Belki de o karanlık kuyunun dibinde olacaktı.

Olduğu yere çöktü.

Başını ellerinin arasına aldı.

Sessizce ağlamaya başladı.

“Allah’ım…”

“Bir evim olsaydı…”

“Bir kapım olsaydı…”

“Uyurgezer olsam bile kapıya çarpar uyanırdım.”

“Gecenin bir yarısı bağlarda tek başıma dolaşmazdım.”

Gözyaşları toprağa damlıyordu.

Bir süre sonra başını kaldırdı.

Gökyüzüne baktı.

Ve o gece, yıllardır içinde taşıdığı bir düşünceyi ilk kez kendisine yüksek sesle söyledi:

“Ben çocuklarıma bir ev yapacağım.”

“Ne pahasına olursa olsun…”

“Bir gün kendi kapımız olacak.”

O gece Şakire yalnızca gözyaşı dökmedi.

Kendi evini kuracağına dair karar verdi.

Ve o karar…

Çocuklarının geleceğini değiştirecek uzun bir mücadelenin başlangıcı oldu.

Devam edecek…