İÇTEN YORULANLAR

Ruh yorgunluğu nedir? diye sorsalar…

Dışarıdan mutlu, mesut görünen ama kendi içinde savaşlar veren,fırtınalar ile mücadele etmeye çalışan bir ruh derim.

Çünkü bazı insanlar vardır, gülüşleri hiç eksik olmaz, sohbetleri çok keyiflidir. Onlara bakınca hayat yolunda zannederiz. Oysa kimse bilmez o gülüşün ardında kaç düşüncenin, kaç suskunluğun, kaç kırılmışlığın saklı olduğunu.

Ruh yorgunluğu öyle yüksek sesle de gelmez insana.

Sessizce yerleşir yüreğinin bir köşesine.

İnsan rutin görevlerini yapar, işine gider, insanlarla konuşur, hatta güler kahkahalar atar. Ama içinin bir yerinde sürekli süren bir mücadele ile baş etmeye çalışır.

Bazen anlatmak ister ama kelimeler, cümleler yetmez .

Bazen de susar çünkü kimsenin anlamayacağını bilir.

Ruh yorgunluğu; yaşamaktan vazgeçmek değildir aslında.

Tam aksine, içindeki bütün kırılmışlıklara rağmen devam edebilme gücüdür.

Kimse görmese de bilmese de verilen bir mücadeledir bu.

Belki de bu yüzden bazı insanların gülüşüne çok dikkat etmek gerekir.

Çünkü bazen en parlak gülüşler, en yorgun ruhların maskesidir.