VAYÊ

Herkes kendi payına düşeni arayarak göçüyor bu dünyadan. Kimisi bir avuç toprakta arıyor kısmetini kimisi bir çift gözün kuytusunda. Yaşadığımızı hissediyoruz. Koşturuyoruz, çabalıyoruz, ceplerimizi doldurmaya çalışıyoruz. Birikince tamamlanacağımızı, hissemizi alınca rahatça nefes alabileceğimizi düşünüyoruz. Günün sonunda bize kalan da sadece koca bir tükenmişlik oluyor. Bize ayrılan nasip biriktirdiklerimizde mi saklı acaba diye düşünmekten tükeniyoruz.

Aslında bulunduğumuz durum biriktirdiklerimizi bir kenara yığmaktan ziyade payımıza düşen acıya ya da kedere nasıl baktığımızla ilgili. İnsan kendine verilen kadarını kabullenmekte zorlanıyor hep. Sürekli dahasını istiyor ve yanındakinin tabağına bakmaktan kendi önüne konulanı soğutuyor. Sonra da bu açgözlülüğün içinde, önündeki nimetten de mahrum kalıyor. Zira nasip, her daim vuslata ermek değil bazen sadece uzaktan izlemektir. Belki hiç sahip olamayacağın bir emaneti, göğsünde bir ömür taşıyabilme erdemidir. 

Payımıza ne düştüyse o kadarız gerçekten. Ne bir adım fazlası ne bir adım eksiği. Masaya oturduğumuzda önümüze konan tabağa razı olmak gibi bir şey bu. Nasibini arayan insan yollara da düşer düşmesine, adımlarını da atar terini de döker. Ama nihayetinde avucunu açtığında ne bulursa kaderi de o olur. 

Tabii bir de kabul etmek lazım. Hayatın bizlere biçtiği elbiseyi, rengini beğenmesek bile sırtımıza geçirmek büyük cesaret ister sonuçta.

Bir gün geriye dönüp baktığımızda eminim ki anlayacağız. Bizim sandığımız şeylerin, payımıza düşene riayet etmeyi öğrenene kadar elimizden kayıp giden kum tanelerinden ibaret olduğunu anlayacağız. 

Değil mi, kalbine düşen ufacık hüzün kırıntısı bile ‘sana özel’ yazılmış bir pay?