KADIN'mısın İNSAN'mı?

KADIN'mısın İNSAN'mı?

Bir bebek doğdu bugün.
Küçücük elleriyle hayatın sert kabuğuna dokundu,
gözlerini kısarak baktı bu parlak ve yabancı dünyaya.
Daha ağlamayı öğrenmeden,
ona “kız” denildi.
Rengi bile seçildi pembeydi artık onun kaderi.

Çocukluğunda, oyuncak bebekleriyle annesini taklit etti.
Daha o yaşta, annelik provası yaptığını fark etmedi bile.
Kimi zaman “nazlı” olmayı öğrettiler,
kimi zaman “hanım hanımcık” olmayı…
Düşüncelerinin ucuna kırmızı kurdeleler bağlandı,
dilinin ucuna da “ayıp” kelimesi.

Sonra büyüdü.
Bedenini fark etti önce, sonra başkalarının fark edişini.
Bakışlar değişti, kelimeler değişti.
“Sen değerlisin” dediler,
ama o değer çoğu zaman kendisi olduğu için değil,
nasıl göründüğü içindi.
Kendi değerini, başkalarının hayran bakışlarından ölçmeye başladı.

Zaman geçti.
İlişkiler başladı, aşklar yaşandı.
Bir zamanlar elini tutan o saf çocuklar,
şimdi kim daha güçlü, kim daha üstün derdindeydi.
Kadın, yüzyıllardır söylenmiş o cümleyi hatırladı:
“Kadın, erkeğin karşısında değil; yanında olmalı.”
Ama yan yana durmak,
artık pek az kişinin derdi gibiydi.

Günümüz geldi.
Şimdi, insan ilişkilerinden önce kadın–erkek ilişkileri konuşuluyor.
İnsandan önce cinsiyet geliyor.
Bazı kadınlar, kendini korumak adına öyle yüksek bir tahta oturdu ki
oraya yaklaşan herkesi küçümser oldu.
“Ben kadınım” sözü, bazen “Ben insandan üstünüm” gibi söylendi.
Ve o yükseklik, çoğu zaman yalnızlıkla ödendi.

Oysa gerçek değer, kadın ya da erkek olmaktan gelmiyordu.
Doğarken nasıl çıplak geldiyse,
ölürken de aynı çıplaklıkta gidilecekti.
Ne pembenin, ne mavinin hükmü kalacaktı.

Bir bebek daha doğdu bugün.
Küçücük elleriyle hayatın sert kabuğuna dokundu.
Onun adı insan olsun.
Çünkü bu dünyada, en değerli unvan hâlâ “insan”dır.