Teslimiyet Limanında Çözülen Düğümler

Dünya bağında garip bir kuştum, uçtum nihayet.

Gerçek güneşine yandım, düştüm kendimden ırak.

Sildim gönül aynasından pası doğdu bir şafak,

Varlık hırkasını attım, geçtim kendimden ırak.

Can evinde parladı daim sonsuz padişah,

Fani mülkü terk edip içtim o meyden her sabah,

Kalmadı gurbet ve sıla bitti artık tüm eyvah!

Birlik definesini eştim kendimden ırak.

Sessizliğin secdesinde buldum en son huzuru,

Yokluk potasında piştim yıktım artık suru,

Kalktı perde tamamıyla gördüm O eşsiz nuru,

Nefsimin zindanından kaçtım kendimden ırak.

Sanma ey gönül! Bu can bir hapistedir bucak bucak,

Uçsuz ummanlarda yelken açtım artık yalınayak,

Bastığım toprak değil nurdan serilmiş bir yatak,

Aşkın ateşiyle estim kendimden ırak.

Dil güzelleşti o Hak zikriyle durmaz tazelenir,

Yalancı bağdan kopup öz aslına dönmek hünerdir,

Gönül kuşum artık bu dar kafeste ne dinlenir,

Göklerin ufkunda açtım kendimden ırak.

Benlik davası bitti meydanda sadece O kaldı,

Kendi gölgem güneşin kollarına bir günde daldı,

Tevekkül deryası yükü dertlerden çekip aldı,

Rızaya erip de ulaştım kendimden ırak.

Vuslat sabahı erdi nihayet bitti uzun yolum,

Sonsuz huzur kucağında bağlandı kanadım kolum,

Gönül bir boşluk oldu silindi sağım ve solum,

Varlığı yokluğa saçtım kendimden ırak.

Hayretin makamına erdim ne isim var ne iz,

Ufukta bir hiçim artık ne leke var ne giz,

Sahibine borcu verdim bitti artık derdimiz,

Sonsuz huzura kavuştum kendimden ırak.

Gayrı bu saatten sonra aruz benden ırak.