SEVME SANATI

 SEVME SANATI 

Sevmek benliğimizin yapı taşlarından biridir. İnsan sevmeden yaşayamaz. Çünkü insan kendine bu dünyaya tutunmak için bir dal arar ve bu dalı bulmanın yolu sevgiden geçer. Sevgi dili de sevilen de değişiklik gösterebilir elbette. Kimi bir insanı cenneti bilir, ona sığınır; Allah'a onun vasıtasıyla visâl olur. Kimi bir eşyayı sever, kimi bir hayvanı, kimi bir çiçeği...Umudunu bile sevebilir insan. Herkese doğması sıradan gelen güneşi bile...

"Sevmek iradî bir şey değildir." Mantığımızı ve irademizi belki de en az kullandığımız durumdur sevme durumu. Sevgi perdesi indiği an mantık ve irade ortadan kalkar. Sorgusuz sualsiz tutkuyla bağlanma durumudur sevmek. Kimi sevdiğini, neden sevdiğini, bu sevginin zararı yahut çıkarı var mıdır diye düşünmeden bağlanmaktır.

Peki ya sevmenin alâmetleri nelerdir? Bence sevmenin en büyük alâmeti merak etmektir. Nerede olduğunu, nasıl olduğunu, hangi yemeği sevdiğini, hangi şiiri sevdiğini, hangi şairi/sanatçıyı sevdiğini, hangi takımı tuttuğunu, her zerresini merak etmektir. Ve yine her zerresini araştırmaktır. Sonra sevmek, yüzündeki çizgileri bile ezberlemektir. Bakışlarındaki o derin mânâyı sezmek, ses tonundan hâlet-i ruhiyesini anlamaktır. Her cümlesini, her kelimesini kalbine kazımaktır. Yanında olmadığın tüm zamanların hüznünü taşıyıp o günleri telafi etme telaşıdır. Onu bugüne kadar hiç sevilmediği şekilde sevme isteğidir. Onu en çok seven ve onun tarafından en sevilen olmayı istemektir. Ona hiç yaşamadığı duyguları yaşatmayı istemektir. Her şeyin ilkini ona yaşatmak ve onunla yaşama isteğidir. Sevmek şifa olabilmektir. Ve sevgi iyileştirir.