​Derin bir kalp sancısıdır büyümek. Bazen söze nereden başlayacağını bilemeyip öylece kalem ve kâğıtla bakışmaktır. İçimizde taşıdığımız ve sonu umuda dayanan sözleri dünyanın ritmine uydurmaya çalışmaktır. Çiçeklerin her zaman rengârenk açmayacağını, bazen de öylece solup gideceğini anlamaktır mesela. Hüznün kötü bir şey olmadığını, bazen bir mutluluktan daha çok bizi biz yapabileceğini anlamaktır. Sükûtun kelamın hası olduğunu bilmektir.

​Bazen bir güzel sözle, bir gülümsemeyle, bir bakışla, bir sesle, bir şiirle, bir şarkıyla yaşama tutunmayı öğrenmektir. Sarılmanın, fotoğraf çekmenin, hoş bir sohbetin, kısacası anı biriktirmenin ne kadar kıymetli olduğunu anlamaktır. Bize kalanlarla yola devam edebilmeyi öğrenmektir. Ve bazen her yolculuğun güzel bir yere çıkmayacağını öğrenmektir.

​Hiçbir sevginin tek taraflı olamayacağını; bazen ne kadar iyi ve anlayışlı olursak olalım birilerinin hikâyesinde kötü bir yer edinebileceğimizi anlamaktır. Gönül bağı zannettiğimiz her ilişkinin bize belli bir dönem sadece bizi dünyaya hazırlamak, olgunlaştırmak için gönderildiğini ve bazı bağları sadece bizim koruduğumuzu anlamaktır. İlmek ilmek işlediğimiz bir bağın usul usul çözülüşünü izlemektir.

​Emeğin bir hiçten ibaret olabileceğini öğrenmektir. "Her zaman yanındayım" cümlesinin salt bir yalandan ibaret olduğunu, her şeyi tek başımıza yaşamamız ve aşmamız gerektiğini öğrenmektir. Her zaman düz yolda yürüyemeyeceğimizi ve bu dünyanın engebeler atlası olduğunu öğrenmektir.

​Bu hayatta diri kalması gereken ve belki de tutunabileceğimiz tek duygunun "umut" olduğunu anlamaktır. Ve büyümek; en çok da bu dünyada hoş bir sada bırakıp gitmek gerektiğini anlamaktır.

​Kısacası büyümek; öğrenmek, anlamak, kabullenmek ve bilmektir.

Sevmek benliğimizin yapı taşlarından biridir. İnsan sevmeden yaşayamaz. Çünkü insan kendine bu dünyaya tutunmak için bir dal arar ve bu dalı bulmanın yolu sevgiden geçer. Sevgi dili de sevilen de değişiklik gösterebilir elbette. Kimi bir insanı cenneti bilir, ona sığınır; Allah'a onun vasıtasıyla visâl olur. Kimi bir eşyayı sever, kimi bir hayvanı, kimi bir çiçeği...Umudunu bile sevebilir insan. Herkese doğması sıradan gelen güneşi bile...

"Sevmek iradî bir şey değildir." Mantığımızı ve irademizi belki de en az kullandığımız durumdur sevme durumu. Sevgi perdesi indiği an mantık ve irade ortadan kalkar. Sorgusuz sualsiz tutkuyla bağlanma durumudur sevmek. Kimi sevdiğini, neden sevdiğini, bu sevginin zararı yahut çıkarı var mıdır diye düşünmeden bağlanmaktır.

Peki ya sevmenin alâmetleri nelerdir? Bence sevmenin en büyük alâmeti merak etmektir. Nerede olduğunu, nasıl olduğunu, hangi yemeği sevdiğini, hangi şiiri sevdiğini, hangi şairi/sanatçıyı sevdiğini, hangi takımı tuttuğunu, her zerresini merak etmektir. Ve yine her zerresini araştırmaktır. Sonra sevmek, yüzündeki çizgileri bile ezberlemektir. Bakışlarındaki o derin mânâyı sezmek, ses tonundan hâlet-i ruhiyesini anlamaktır. Her cümlesini, her kelimesini kalbine kazımaktır. Yanında olmadığın tüm zamanların hüznünü taşıyıp o günleri telafi etme telaşıdır. Onu bugüne kadar hiç sevilmediği şekilde sevme isteğidir. Onu en çok seven ve onun tarafından en sevilen olmayı istemektir. Ona hiç yaşamadığı duyguları yaşatmayı istemektir. Her şeyin ilkini ona yaşatmak ve onunla yaşama isteğidir. Sevmek şifa olabilmektir. Ve sevgi iyileştirir.