RUHUN MÜHRÜ

Bilirim,

uzun sözler bazen ağır bir tılsım gibi

yorgun omuzlara iner.

Ama bazı kelimeler vardır ki

söylenmezse mühür bozulmaz,

susulursa zamanın terazisi

içimizde ağırlaşır.

Öfkelenirsen,

sözlerimi rüzgârın kadim defterine bırak;

as, kes, sil, yok et…

hepsi bir arınma ritüeli sayılır.

Yeter ki sen iyi ol 

önce kendi öz mabedinde.

Çünkü insanın kendine iyi oluşu,

kalbin kapısında yakılan

ilk kandildir.

Gerçek özünü bilen bir kalp

öfkeyle yıkılmaz;

yalnızca bir titreşimle sarsılır.

Bir taş gibi düşer bilinç gölüne

ve halkalar hâlinde

anlamın sırları yayılır

ruhun kıyılarına.

Ruhunun, ruhumda bir mührü var;

zamanın dişlerinin aşındıramadığı

kadim bir mühür.

Düşüncelerimin görünmeyen kıyılarında

senin emeğinle kurulmuş

sessiz limanlar saklı.

Bana kattıkların

yalnızca bilgi değildi 

bir anahtar gibiydi,

kapalı sandıklarımı açan.

Bir duygunun direncini öğreten

görünmez kaslar değil sadece,

bir nefs terbiyesi gibi

içimde güçlenen sırdı.

Şimdi her sarsıntıda

o sırla ayakta kalıyorum;

çünkü öğrendim ki

insanın içindeki güç

dışarıdan değil,

özündeki kıvılcımdan doğar.

Belki yalnız benim için değil,

birçok ruh için böylesin;

farkındalık dediğimiz o ince ışığı

sessizce taşıyan

bir yol kandili gibi.

Kimi zaman farkında,

kimi zaman habersiz…

ama ışık,

özünden doğduysa

sönmeyi bilmez.

Ve bil ki 

değer, görünür olmasa da

özden eksilmez.

Hakiki değer,

başkalarının gözünde değil,

varlığın özündeki sırda gizlidir.

İyi ki varsın.

İyi ki dokunuyorsun hayatlara.

Bir gün ellerin geri çekilse bile

dokunduğun yerlerde

titreşmeye devam eder

görünmeyen enerji.

Çünkü insan,

az dokunsa bile

hakikatle değdiği yerde

bir iz değil,

bir titreşim bırakır.

İyi ki,

sen sensin 

kendi öz nurunun

sessiz taşıyıcısı.