YORULMADIN MI

Kendi kendimi kanattım…

Dikenli tellerle sarmıştım kalbimi…

Daha derinlerde bir yerde…

En kuytu mahzenime hapsetmiştim…

En ağır prangaları taktım…

Bilmesinler istedim…

Bilmesin…

Bilmesin…

​

Düşüncelerimden başına diktiğim gardiyanları…

Nafileydi…

Gürültülü fırtınalar koparırdı içinde…

Sesleri ruhumu… bedenimi incitirdi…

Ama kimselere duyurtmazdım…

İçimi kandıramıyordum…

Dış kabuğumu, gülmekten kırışmış aynamla değiştirirdim…

Öyle kırılgandı…

Öyle küskündü ki…

Susuyorsun bazen…

Esir ettiğim için…

Konuşmuyordu günlerce…

Konuşmuyordu…

​

Kimi zaman deli rollerin var…

Tanıyamazdım…

Biliyorsun...

Serserice bu hallerin…

Sinsice…

Beni kandıran… etkisinden…

Bıraksam öfkesi ve kılıcı…

Bir savaşçısın sanki…

Susacaksın da…

Öyle olup olmadık yerlerde…

Haykıramazsın acziyetini, ve acılarını…

​

Bilmesinler…

Bilmesin…

Bilmesin…

​

Biliyorum, bir can daha vardı…

Bir dünya daha…

İçinden kesip atamayan...

Evet bir hançere sahipsin…

Kör ve görevini yerine getiremeyen… marifetsiz…

Ne yapabilirsin ki?

​

Anlıyordum dokunuşları…

O atışlarını…

Bazen bilinçsizce dışarıya mesaj vermek isterdi…

“Ne oldu?” derdim…

“Ne oldu?”

​

Tatlı, tatsız… boşuna gözyaşları…

Tatlı, tatsız…

​

Kime diyorum…

Kime?

Bütün emekler boşa…

​

Gülmek vardı…

Aşk vardı, demekleri…

Yorulmadın mı hiç, diyorum…

Yorulmadın mı?

​

Dur artık… Dur…

Dur artık… Dur…

Bilmesinler istedim… Bilmesin…

Her gece kopan fırtınaları…

Sessiz çığlıkları…

Ama yine de…

Dur artık…