İYİLİK

İYİLİK

"Nasılsın teyze?" diye sordularında,

"Kimseye bir zararım yok,"  diye cevap veririrdi 98 yaşında hayata veda eden anneannem. "İyiyim," demek çok mu zordu da bu kadar uzun cümle kurardı diye düşünürdüm. Aslında üzerine ne çok şey konuşulacağını ise o öldükten sonra ya da ben daha da olgunlaştıktan sonra fark ettim.

İyilik yapmak üzerine sayısız dernekler ve kuruluşlar var. Üniversite öğrencilerini okutmak, kötü şartlaarda yaşayan insnaların yaşam koşullarını iyileştirmek, doğla afetler sebebiyle madur olanların ihtiyaçlarını gidermek ve tabii ki patili dostlarımıza barınak ve yiyecek sağlamak gibi ulvi amaçlara hizmet eden pek çok gönüllü var. İyilikte yarışmak çok güzel bir erdem elbette ama iyilik yapacak maddi ve fiziksel güce sahip olamayanların yapacağı şey de kimseye ya da hiçbir şeye zarar vermemek. Anneannemin üzerine düşünülecek cümlesinin altında yatan gerçek ise,

"Kimseye kötülük yapmıyorum," demek istemesi. Kötülük yapmamak iyilik yapmakla eşdeğer mi bilemem, ama kimseye zarar vermeden yaşamak da marifet. Kalp kırmadan geçirilen her gün, kârdan sayılmaz mı? Gülümseyerek de bir insan mutlu edilemez mi? Sosyal medyadaki bir paylaşıma oyduğunuz küçücük bir emoji karşı tarafı yüreğini okşamaz mı? Tek bir telefonla uzun zamandır görmediğniz birini mutlu etmek mümkün mü değil mi? Paranın açamayacağı kapıları vardır: Gönül kapısı gibi. Gönül kapılarınız hep açık olsun.

Sevgiyle kalın...