İHANETİN VE GÜCÜN GÖLGESİNDE İKİ KADIN

İHANETİN VE GÜCÜN GÖLGESİNDE İKİ KADIN

Efsaneler, insanlığın bilinçaltında yankılanan kadim seslerdir. Kimi zaman bir uyarı, kimi zaman bir umut, kimi zamansa bir adalet arayışıdır. Şahmeran ve Medusa, farklı coğrafyalarda doğmuş ama benzer kaderleri paylaşmış iki mitolojik figürdür. Birinin hikâyesi Anadolu’nun mağaralarında fısıldanırken, diğerininki Antik Yunan’ın taşlaşmış bakışlarında yankılanır. Peki, bu iki figürün ortak yanı nedir? Şahmeran ve Medusa, hem insan hem yılan olmanın sınırında varlıklarını sürdürürler. Ancak biri bilgelik ve şifa ile, diğeri lanet ve korkuyla anılır. Şahmeran, iyiliğin ve bilgeliğin simgesidir; mağarasının derinliklerinde saklı bilgilerini insanlara sunmak yerine onları korur. Medusa ise lanetlenmiş, güzelliği elinden alınmış ve korkuya dönüştürülmüş bir figürdür. O, erkek egemen bir dünyada bir tehdit olarak görülmüş ve sonunda öldürülmüştür. Ancak bu iki kadının kaderi bir noktada kesişir: ihanet. Şahmeran, ona güvenen bir insanın ihanetiyle ele verilir ve öldürülür. Medusa ise bir tapınakta maruz kaldığı şiddetin ardından suçlanarak lanetlenir. İkisinin de ölümünden sonra bile güçleri kaybolmaz; Şahmeran’ın bilgeliği halk arasında yaşamaya devam ederken, Medusa’nın kesilen başı bir silaha dönüşür. Belki de Şahmeran ve Medusa’nın hikâyeleri bize, kadınların güçlerinin nasıl korkuya dönüştürüldüğünü ve yok edilmek istendiğini anlatır. Ancak ne kadar öldürülürse öldürülsünler, mitler onların seslerini bugüne taşır. Şahmeran, bilgelik ve şifayla yaşarken, Medusa’nın laneti bile adaleti arayan bir çığlığa dönüşür. Onlar, yılanların sessiz fısıltılarında ve tarih boyunca unutulmayan hikâyelerinde yaşamaya devam ederler.

Sibel Kaya